ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ഇസ്ലാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡം എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യ, പാകിസ്ഥാൻ, ബംഗ്ലാദേശ്, ശ്രീലങ്ക, ബർമ്മ, മാലിദ്വീപ് എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടുന്ന വിശാലമായ പ്രദേശമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ മുസ്ലിംകൾ അധിവസിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. പള്ളികളുടെ എണ്ണത്തിൽ ലോകത്ത് ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നതും ഇന്ത്യ തന്നെ. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നുവരും: ഇത്രയധികം മുസ്ലിംകൾ എങ്ങനെ ഈ നാട്ടിലെത്തി? ഇസ്ലാം എങ്ങനെ ഇവിടെ പ്രചരിച്ചു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ നാം വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.
ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പായി ആമുഖമായി ചില അടിസ്ഥാന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലാഹു ലോകത്തേക്ക് അയച്ച അന്തിമ പ്രവാചകനാണ് മുഹമ്മദ് നബി ﷺ. മുൻകഴിഞ്ഞ ഒരു പ്രവാചകനും നൽകാത്ത രണ്ട് മഹത്തായ സവിശേഷതകൾ അല്ലാഹു അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
ഒന്ന്: അവിടുന്ന് അന്ത്യപ്രവാചകനാണ്. പ്രവാചകത്വത്തിന്റെ കവാടം അദ്ദേഹത്തോടെ അടക്കപ്പെട്ടു. ഇനി ഒരു പ്രവാചകൻ വരാനില്ല.
രണ്ട്: ആദം നബി (عليه السلام) മുതൽ ഈസാ നബി (عليه السلام) വരെയുള്ള എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത് ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിലേക്കോ, പരിമിതമായ ഒരു പ്രദേശത്തേക്കോ ആയിരുന്നു. ലോകത്തുള്ള മുഴുവൻ മനുഷ്യരിലേക്കുമായി ഒരു പ്രവാചകനും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്തുള്ളവരോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗോത്രക്കാരോ ആയിരുന്നു ആ പ്രവാചകനിൽ വിശ്വസിക്കാൻ കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരേ കാലഘട്ടത്തിൽ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ഒന്നിലധികം പ്രവാചകന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നതായി ഖുർആനും ചരിത്രവും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
എന്നാൽ, നമ്മുടെ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി ﷺ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിലേക്കോ നാട്ടിലേക്കോ അല്ല. മറിച്ച്, ലോകത്തുള്ള മുഴുവൻ മനുഷ്യരിലേക്കും ജിന്നുകളിലേക്കും വേണ്ടിയുള്ള ദൂതനായാണ് അല്ലാഹു അദ്ദേഹത്തെ അയച്ചത്. അറബികൾക്കും അനറബികൾക്കും യൂറോപ്യന്മാർക്കും അമേരിക്കക്കാർക്കും ഏഷ്യക്കാർക്കും ലോകത്ത് എവിടെയെല്ലാം മനുഷ്യരും ജിന്നുകളുമുണ്ടോ, അവർക്കെല്ലാം റസൂലാണ് മുഹമ്മദ് നബി ﷺ. അല്ലാഹു പറയുന്നു: “നബിയേ, തീര്ച്ചയായും നിന്നെ നാം ഒരു സാക്ഷിയും സന്തോഷവാര്ത്ത അറിയിക്കുന്നവനും താക്കീതുകാരനുമായിക്കൊണ്ട് നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.” (الأحزاب: 45)
മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് അല്ലാഹു പറയുന്നു: “ലോകര്ക്ക് ഒരു താക്കീതുകാരനായിരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി തന്റെ ദാസന്റെ മേല് വിവേചനഗ്രന്ഥം (ഖുർആൻ) അവതരിപ്പിച്ചവന് അനുഗ്രഹപൂര്ണ്ണനാകുന്നു.” (الفرقان: 1)
അതുകൊണ്ട്, അന്ത്യനാൾ വരെ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്ന ഏതൊരു മനുഷ്യനും ജിന്നിനും മുഹമ്മദ് നബി ﷺ യിൽ വിശ്വസിക്കൽ നിർബന്ധമാണ്. ആരെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അവൻ സന്മാർഗത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചവനും പരലോകത്ത് നരകത്തിന് അവകാശിയുമായിത്തീരും.
ഇസ്ലാമിന്റെ ഈ ആഗോള പ്രകൃതത്തെ ഖുർആൻ ഉപമിക്കുന്നത് വളരെ മനോഹരമായാണ്. അല്ലാഹു പറയുന്നു: “അല്ലാഹു നല്ല വചനത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ഉപമ നല്കിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് നീ കണ്ടില്ലേ? (അത്) ഒരു നല്ല മരം പോലെയാകുന്നു. അതിന്റെ മുരട് ഉറച്ചുപോയതും അതിന്റെ ശാഖകള് ആകാശത്തേക്ക് ഉയര്ന്ന് നില്ക്കുന്നതുമാകുന്നു. അതിന്റെ രക്ഷിതാവിന്റെ ഉത്തരവനുസരിച്ച് അത് എല്ലാ കാലത്തും അതിന്റെ ഫലം നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. .” (إبراهيم: 24-25)
‘കലിമതുൻ ത്വയ്യിബ’ അഥവാ لَا إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ ٱللَّٰهِ എന്ന ആദർശത്തെയാണ് ഇവിടെ ഒരു മരത്തോട് ഉപമിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു സ്ഥലത്ത് നടുന്ന മരത്തിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയും അതിന്റെ ശാഖകൾ ആകാശത്തോളം പടർന്നു പന്തലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, നബി ﷺ ജനിച്ചത് ഒരു നാട്ടിലാണെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുമെന്ന വ്യക്തമായ സൂചനയാണിത്. ഇസ്ലാം അറബികളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുകയില്ല, മറിച്ച് അനറബികളിലേക്കും പടരുമെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ പ്രവചനം. ഈ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് നമുക്ക് വിഷയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാം.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ ആഗമനം
നബി ﷺ യുടെ ആഗമനത്തിന് മുമ്പും, പ്രവാചകത്വ ലബ്ധിക്ക് ശേഷവും അറേബ്യയും ഇന്ത്യയും തമ്മിൽ എങ്ങനെയുള്ള ബന്ധമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇസ്ലാമിനെ ഇന്ത്യക്കാർ വളരെ വേഗത്തിൽ സ്വീകരിക്കാനുണ്ടായ കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കും.
ഇസ്ലാമിന് മുമ്പുള്ള ഇന്തോ-അറബ് ബന്ധങ്ങൾ
നബി ﷺ ക്ക് പ്രവാചകത്വം ലഭിക്കുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ ഇന്ത്യയും അറേബ്യയും തമ്മിൽ വളരെ ശക്തമായ കച്ചവട ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ബന്ധം കാരണം അറബികൾക്ക് ഇന്ത്യക്കാരെയും ഇന്ത്യക്കാർക്ക് അറബികളെയും സുപരിചിതമായിരുന്നു. നബി ﷺ ജനിച്ചുവളർന്ന മക്കയിലും പരിസരങ്ങളിലും ഇന്ത്യക്കാർ കച്ചവടാവശ്യങ്ങൾക്കായി വരികയും പോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവിടുന്ന് ഇന്ത്യക്കാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, അവർ എങ്ങനെയുള്ളവരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. ഈ ചരിത്ര യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് ഉപോൽബലകമായ ഏതാനും ചില ഹദീസുകൾ കാണാം:
ഒന്ന്: പ്രമുഖ സ്വഹാബിയായ ഖാലിദ് ബ്നുൽ വലീദിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) നേതൃത്വത്തിൽ നാനൂറ് സ്വഹാബിമാരുടെ ഒരു സംഘത്തെ നബി ﷺ ഇന്നത്തെ സൗദി അറേബ്യയുടെ തെക്ക് ഭാഗത്തുള്ള നജ്റാനിലേക്ക് അയക്കുകയുണ്ടായി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ‘ബനൂ അബ്ദിൽ ഹാരിഥ്’ ഗോത്രത്തെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഖാലിദും (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) സംഘവും അവിടെയെത്തി അവരെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ ആ ഗോത്രം ഒന്നടങ്കം ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചു. ഈ സന്തോഷവാർത്ത അറിയിച്ചുകൊണ്ട് ഖാലിദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) നബി ﷺ ക്ക് കത്തെഴുതി. ആ ഗോത്രത്തിലെ പ്രമുഖരെയും കൂട്ടി മദീനയിലേക്ക് വരാൻ നബി ﷺ മറുപടി നൽകി. അങ്ങനെ, നജ്റാനിൽ നിന്ന് ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ച ആ സംഘം മദീനയിലെത്തി നബി ﷺ യെ കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ കണ്ട ഉടനെ അവിടുന്ന് ചോദിച്ചു: “مَنْ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ كَأَنَّهُمْ رِجَالُ الْهِنْدِ؟” (ഇന്ത്യക്കാരെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഇവർ ആരാണ്?). ഇതിൽ നിന്ന് എന്ത് മനസ്സിലാക്കാം? നബി ﷺ ക്ക് പ്രവാചകത്വം ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ഇന്ത്യക്കാരെയും അവരുടെ രൂപത്തെയും കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ട്: സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരിയിൽ ഉദ്ധരിക്കുന്ന മിഅ്റാജിന്റെ ഹദീസിൽ നബി ﷺ പറയുന്നു: “ഞാൻ ഈസാ (عليه السلام), മൂസാ (عليه السلام), ഇബ്രാഹീം (عليه السلام) എന്നിവരെ കണ്ടു.” തുടർന്ന് മൂസാ നബിയെ (عليه السلام) വർണ്ണിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരഘടനയും സൗന്ദര്യവും ആരോഗ്യവും കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം ‘സുത്ത്വ്’ (الزط) ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ഒരാളെപ്പോലെ തോന്നി.” ആരാണ് ഈ ‘സുത്ത്വ്’ ഗോത്രം? ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലും സുഡാനിലും താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനവിഭാഗമായിരുന്നു ഇവർ എന്നാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ‘ജാട്ട്’ (Jat) സമുദായത്തെയാണ് ഇതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആരോഗ്യത്തിലും കായികക്ഷമതയിലും പേരുകേട്ട ഇന്ത്യയിലെ പുരാതനമായ ഒരു ജനതയാണ് ജാട്ടുകൾ. മൂസാ നബിയുടെ (عليه السلام) ശരീരപ്രകൃതിയെ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ജനവിഭാഗത്തോട് ഉപമിച്ചു എന്നത്, നബി ﷺ ക്ക് ഇന്ത്യയിലെ ഗോത്രങ്ങളെയും അവരുടെ ശാരീരിക സവിശേഷതകളെയും കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് വ്യക്തമായ തെളിവാണ്.
മൂന്ന്: മഹാനായ സ്വഹാബി അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു മസ്ഊദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഒരു സംഭവം ഉദ്ധരിക്കുന്നു: ഒരു രാത്രി ഇശാ നമസ്കാരത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം നബി ﷺ യോടൊപ്പം ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം പോയപ്പോൾ നബി ﷺ അദ്ദേഹത്തെയും കൂട്ടി മദീനക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെവെച്ച് നബി ﷺ ഒരു വൃത്തം വരച്ച ശേഷം ഇബ്നു മസ്ഊദിനോട് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) അതിനുള്ളിൽ ഇരിക്കാൻ കൽപിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ചില ആളുകൾ വരും, അവർ നിന്നെ സമീപിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. എന്നാൽ ഈ വൃത്തത്തിന് പുറത്തുകടക്കരുത്. അവർക്ക് ഈ വൃത്തത്തിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല.” ഇതുപറഞ്ഞ് നബി ﷺ അവിടെ കിടന്നുറങ്ങി. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം ചില ആളുകൾ അവിടെയെത്തി വൃത്തത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർക്ക് സാധിച്ചില്ല. രാവിലെ നബി ﷺ ഉണർന്നപ്പോൾ ഇബ്നു മസ്ഊദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) രാത്രി നടന്ന സംഭവം വിവരിച്ചു. ആ വന്ന ആളുകളുടെ രൂപത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്: “يَا رَسُولَ اللهِ، كَأَنَّهُمْ رِجَالُ الزُّطِّ” (അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, അവർ ജാട്ട് സമുദായക്കാരെപ്പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു). നബിക്ക് ﷺ മാത്രമല്ല, സ്വഹാബികൾക്കും ഇന്ത്യക്കാരെയും അവരുടെ രൂപത്തെയും കുറിച്ച് ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്.
അതുപോലെത്തന്നെ, ഖുർആനിലും ഹദീസിലും ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള പല ഉൽപ്പന്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരാർശമുണ്ട്. ‘സൻജബീൽ’ (زنجبيل – ചുക്ക്), ‘ഖറൻഫുൽ’ (قرنفل – ഗ്രാമ്പൂ) എന്നിവയെല്ലാം ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. അറേബ്യയിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സുഗന്ധദ്രവ്യം ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു. അതിനെ ‘ഖുസ്തുൽ ഹിന്ദി’ (قسط الهندي) എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. ഏറ്റവും മികച്ച വാളുകളായി കണക്കാക്കിയിരുന്നത് ഇന്ത്യൻ നിർമ്മിത വാളുകളെയായിരുന്നു. അതിനെ ‘സൈഫുൽ മുഹന്നദ്’ (سيف المهند) എന്നാണ് അവർ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ‘ഫിൽഫിൽ’ (فلفل – കുരുമുളക്) എന്ന അറബി പദം ഇന്നും അതേ അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഉദാഹരണങ്ങളെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഇസ്ലാമിന് മുമ്പുതന്നെ ഇരുനാടുകളും തമ്മിൽ എത്രമാത്രം ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത് എന്നാണ്.
അറബ് വ്യാപാരികളിലൂടെ ഇസ്ലാമിന് സ്വാഗതമേകിയ തീരങ്ങൾ
അല്ലാഹു മുഹമ്മദ് നബി ﷺ യെ പ്രവാചകനായി നിയോഗിച്ചപ്പോൾ, ആ വാർത്ത വളരെ വേഗത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെത്താനുള്ള പ്രധാന കാരണം ഈ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കച്ചവട ബന്ധങ്ങളായിരുന്നു. അറബ് വ്യാപാരികൾ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചതോടെ അവർ കച്ചവടത്തിന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ കൂടെ ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശവും കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി. മുഹമ്മദ് നബി ﷺ യുടെ സ്വഭാവമഹിമയും അധ്യാപനങ്ങളും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. സത്യസന്ധത, വിശ്വസ്തത, അമാനത്ത് തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ അവരിൽ പ്രകടമായി. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന ഈ മാറ്റം കണ്ട് തീരപ്രദേശങ്ങളിലെ ഇന്ത്യക്കാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർ ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയധികം മാറ്റങ്ങൾ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?” അറബ് വ്യാപാരികൾ മറുപടി നൽകി: “ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ അല്ലാഹു ഒരു പ്രവാചകനെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹമാണ് ഞങ്ങളെ ഇതെല്ലാം പഠിപ്പിച്ചത്.”
അങ്ങനെ, അറബ് വ്യാപാരികളിലൂടെ ഇസ്ലാമിക അധ്യാപനങ്ങൾ ഇന്ത്യയുടെ തീരങ്ങളിൽ സാവധാനം പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വാളുകൊണ്ടോ അധികാര പ്രമത്തതകൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല ആ പ്രചാരണം. മറിച്ച്, കച്ചവടക്കാരുടെ സ്വഭാവമഹിമയും ജീവിതവിശുദ്ധിയും കണ്ടായിരുന്നു ആളുകൾ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടത്. നബി ﷺ ഈ സത്യം മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചിരുന്നു. ഈ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ട് ഹദീസുകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്:
ഒന്ന്: ഉമറുബ്നുൽ ഖത്താബ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു. നബി ﷺ പറഞ്ഞു: “يَدْرُسُ الْإِسْلَامُ حَتَّى تَخْتَلِفَ التُّجَّارُ فِي الْبَحْرِ” (ഇസ്ലാം വ്യാപകമാകും, എത്രത്തോളമെന്നാൽ വ്യാപാരികൾ അതുമായി കടൽ കടന്നുപോകും). സുബ്ഹാനല്ലാഹ്! എത്ര വ്യക്തമായ പ്രവചനമാണിത്. ഇസ്ലാം ലോകത്ത് പ്രചരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മാർഗ്ഗം മുസ്ലിം വ്യാപാരികളായിരിക്കുമെന്ന് നബി ﷺ മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചു.
രണ്ട്: ഉമ്മുൽ ഫദ്ൽ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْها) റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന ഹദീസിൽ നബി ﷺ തന്റെ സ്വഹാബികളോട് ചോദിച്ചു: “ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ സന്ദേശം എത്തിച്ചു തന്നില്ലേ?” മൂന്നുതവണ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഉമർ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് പറഞ്ഞു: “അതെ റസൂലേ, അങ്ങ് സന്ദേശം പൂർണ്ണമായി എത്തിച്ചുതരികയും ഗുണകാംക്ഷ നിർവഹിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ നബി ﷺ പറഞ്ഞു: “لَيَدْرُسَنَّ الْإِيمَانُ حَتَّى يُرَدَّ الْكُفْرُ إِلَى مَوَاطِنِهِ، وَلَتُخَاضَنَّ الْبِحَارُ بِالْإِسْلَامِ” (ഈമാൻ വ്യാപിക്കും, എത്രത്തോളമെന്നാൽ കുഫ്ർ അതിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞോടും. ഇസ്ലാമുമായി സമുദ്രങ്ങൾ താണ്ടപ്പെടും).
ഈ രണ്ട് ഹദീസുകളും വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഇന്ത്യയുടെ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം എത്തിയത് വാളിന്റെ തണലിലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അറബ് വ്യാപാരികളുടെ സ്വഭാവമഹിമയും സത്യസന്ധതയും കണ്ടിട്ടായിരുന്നു എന്നാണ്.
ശ്രീലങ്കൻ രാജാവിന്റെ അന്വേഷണം
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം ആദ്യമെത്തിയത് ശ്രീലങ്കയിലായിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അറബ് വ്യാപാരികളിലൂടെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ അന്നത്തെ ശ്രീലങ്കൻ രാജാവ്, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ തന്റെ രാജ്യത്തെ പണ്ഡിതന്മാരും വിശ്വസ്തരുമടങ്ങുന്ന ഒരു സംഘത്തെ മദീനയിലേക്ക് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കപ്പലിൽ പുറപ്പെട്ട ആ സംഘത്തിന് മദീനയിലെത്താൻ വർഷങ്ങളെടുത്തു. അവർ മദീനയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും നബി ﷺ യും ഒന്നാം ഖലീഫ അബൂബക്കർ സിദ്ദീഖും (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) വഫാത്തായിരുന്നു. അവർ കണ്ടുമുട്ടിയത് രണ്ടാം ഖലീഫ ഉമറുബ്നുൽ ഖത്താബിനെയാണ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ).
ലോകം അടക്കിഭരിക്കുന്ന ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ലാളിത്യവും നീതിയും വിനയവും കണ്ട് അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കീറിയ വസ്ത്രം തുന്നിച്ചേർത്ത് ധരിക്കുന്ന, രാത്രിയിൽ ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്ന, പള്ളിയിൽ ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ ഉറങ്ങുന്ന ഉമറിനെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) കണ്ട് അവർ ഇസ്ലാമിൽ ആകൃഷ്ടരായി. മടക്കയാത്രയിൽ, ആ സംഘത്തിന്റെ നേതാവ് ഇന്നത്തെ ബലൂചിസ്ഥാനിലുള്ള മക്രാൻ തീരത്ത് വെച്ച് രോഗബാധിതനാവുകയും അവിടെ വെച്ച് മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ മരണത്തിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം അവിടെയുള്ള ജനങ്ങളെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയും നിരവധി ആളുകൾ ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
സംഘത്തിലെ ബാക്കിയുള്ളവർ ശ്രീലങ്കയിൽ തിരിച്ചെത്തി രാജാവിനോട് കാര്യങ്ങൾ വിവരിച്ചു. ഖലീഫ ഉമറിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ജീവിതരീതിയെക്കുറിച്ച് കേട്ട രാജാവ് അതീവ സന്തുഷ്ടനാവുകയും, തന്റെ രാജ്യത്തുള്ള മുസ്ലിംകൾക്ക് എല്ലാവിധ സംരക്ഷണവും സഹായവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇത് ശ്രീലങ്കയിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ വളർച്ചക്ക് വലിയ മുതൽക്കൂട്ടായി.
ഇന്ത്യൻ ചരിത്രകാരനായ താരാചന്ദ് തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ കൊളംബോയിലെ പുരാതനമായ ഒരു മുസ്ലിം ഖബർസ്ഥാനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. അവിടെ ഹിജ്റ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലേതെന്ന് കരുതുന്ന ഖബറുകൾ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. ഹിജ്റ 166-ൽ മരണപ്പെട്ട അലി ബിൻ അബ്ദുറഹ്മാൻ എന്നൊരാളുടെ ഖബർ അതിലൊന്നായിരുന്നു. ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് ചരിത്രകാരൻ മദ്രാസിന്റെ തീരങ്ങളിൽ ഹിജ്റ 70-കളിലെ അറബ് നാണയങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതായും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ തെളിവുകളെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരു സൈനിക മുന്നേറ്റത്തിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം സമാധാനപരമായി എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു എന്നാണ്.
കേരളത്തിലെ ചേരമാൻ പെരുമാൾ
കേരളത്തിലെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭരിച്ചിരുന്ന ചേരമാൻ പെരുമാൾ രാജാവ് ചന്ദ്രൻ പിളർന്ന സംഭവം (شق القمر) നേരിൽ കണ്ടുവെന്നും, അറബ് വ്യാപാരികളിൽ നിന്ന് ഇത് മക്കയിലെ പ്രവാചകനായ മുഹമ്മദ് നബി ﷺ യുടെ ഒരു അത്ഭുത പ്രവർത്തനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെന്നും ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തുടർന്ന്, ഹിജ്റ അഞ്ചാം വർഷം അദ്ദേഹം മക്കയിലേക്ക് കപ്പൽ കയറുകയും നബി ﷺ യെ കണ്ട് ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. താജുദ്ദീൻ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ച അദ്ദേഹം, മാലിക് ബ്നു ദീനാറിന്റെ (رَحِمَهُ الله) നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു സംഘത്തോടൊപ്പം കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ ഒമാനിലെ സലാലയിൽ വെച്ച് മരണപ്പെട്ടു.
ഈ സംഭവത്തിന്റെ ആധികാരികതയെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, മദീന യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ഈ വിഷയത്തിൽ നടന്ന ഗവേഷണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പഠനങ്ങൾ ഈ സംഭവത്തെ ശരിവെക്കുന്നുണ്ട്.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, തന്റെ പിൻഗാമിയോടും സാമന്തന്മാരോടും മാലിക് ബ്നു ദീനാറിന്റെ സംഘത്തിന് എല്ലാ സഹായങ്ങളും നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം കത്തെഴുതിയിരുന്നു. ആ കത്തുമായി കേരളത്തിലെത്തിയ മാലിക് ബ്നു ദീനാറിനും (رَحِمَهُ الله) സംഘത്തിനും രാജകുടുംബം ഊഷ്മളമായ വരവേൽപ്പ് നൽകി. അവരുടെ പ്രവർത്തനഫലമായി കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഇസ്ലാം പ്രചരിക്കുകയും നിരവധി പള്ളികൾ നിർമ്മിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ നിർമ്മിച്ച ചേരമാൻ ജുമാ മസ്ജിദ് ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ പള്ളിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
കേരളത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ നൽകിയ പിന്തുണയും അറബ് വ്യാപാരികളുടെ സ്വഭാവമഹിമയും കാരണം മലബാർ തീരം ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രമായി മാറി.
നവായത്തുകൾ: പുതിയ അതിഥികൾ
അറേബ്യയിൽ രാഷ്ട്രീയമായ അസ്ഥിരതകൾ ഉടലെടുത്തപ്പോൾ, നിരവധി അറബ് കുടുംബങ്ങൾ അഭയം തേടി ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറി. കറാച്ചി മുതൽ മലബാർ, കൊങ്കൺ തീരങ്ങൾ വരെ അവർ താമസമുറപ്പിച്ചു. കച്ചവടത്തിലും കൃഷിയിലും ഏർപ്പെട്ട അവർ തങ്ങളുടെ സത്യസന്ധതയും വിശ്വസ്തതയും കൊണ്ട് തദ്ദേശീയ അധികാരികളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ആദരവ് പിടിച്ചുപറ്റി. അവർ ഒരിക്കലും രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടപെടുകയോ ഭരണാധികാരികളെ എതിർക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.
അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ തദ്ദേശീയ ഹൈന്ദവർ തങ്ങളുടെ പെൺമക്കളെ അവർക്ക് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുകയും, നാവിക വിദ്യകളും കച്ചവടവും പഠിക്കാനായി തങ്ങളുടെ ആൺമക്കളിൽ ഒരാളെ വീതം അവരുടെ കൂടെ അയക്കുകയും ചെയ്തു. ‘പുതുതായി വന്നവർ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ‘നവ്-വാരിദ്’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ഇവർ പിന്നീട് ‘നവായത്തുകൾ’ എന്ന പേരിൽ ഒരു സമുദായമായി അറിയപ്പെട്ടു.
അന്നത്തെ ഹൈന്ദവ ഭരണകൂടങ്ങൾ മുസ്ലിംകളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി അവരിൽ നിന്നുതന്നെ ഒരു നേതാവിനെ നിയമിച്ചിരുന്നു. ഇത് അന്നത്തെ സാമൂഹിക സൗഹാർദ്ദത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്.
ഇത്രയും വിശദീകരിച്ചതിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ദക്ഷിണ ഭാഗത്തും പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിലും ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചത് വാളുകൊണ്ടോ നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം കൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, കച്ചവടത്തിനായി വന്ന അറബികളുടെയും, പിന്നീട് കുടിയേറിയവരുടെയും ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും ജീവിത വിശുദ്ധിയും കണ്ടാണ് ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾ ഇസ്ലാമിനെ നെഞ്ചേറ്റിയത്. അല്ലാഹു നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഈ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊള്ളാനും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനും തൗഫീഖ് നൽകട്ടെ.
ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവേശം
കഴിഞ്ഞ അധ്യായത്തിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് നാം വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ശ്രീലങ്ക മുതൽ കേരളം, കർണാടക, തമിഴ്നാട് വരെയുള്ള തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ അറബ് വ്യാപാരികൾ മുഖേനയാണ് ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചത് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കി. അവരുടെ ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും സത്യസന്ധമായ ഇടപാടുകളും കണ്ട് തദ്ദേശവാസികൾ ഇസ്ലാമിൽ ആകൃഷ്ടരാവുകയായിരുന്നു. നബി ﷺ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചതുപോലെ, മുസ്ലിം വ്യാപാരികൾ സമുദ്രങ്ങൾ താണ്ടി ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ എത്തിച്ചു.
ഈ അധ്യായത്തിൽ, ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ (ഇന്നത്തെ കറാച്ചി, സിന്ധ്, ഗുജറാത്ത്, മഹാരാഷ്ട്ര ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ) ഇസ്ലാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിലെ പ്രാരംഭം
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേതെന്ന പോലെ, പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിലും ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചത് അറബ് വ്യാപാരികൾ മുഖേനയായിരുന്നു. ഇതിന്റെ ആദ്യ സൂചനകൾ നാം കഴിഞ്ഞ അധ്യായത്തിൽ പരാമർശിച്ച ശ്രീലങ്കൻ സംഘത്തിന്റെ സംഭവത്തിൽ കാണാൻ കഴിയും. മദീനയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിവരുന്ന വഴിയിൽ ആ സംഘത്തിന്റെ നേതാവ് ഇന്നത്തെ ബലൂചിസ്ഥാനിലെ മക്രാൻ തീരത്ത് വെച്ച് രോഗബാധിതനാവുകയും, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങളെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവം ഓർക്കുമല്ലോ. ആ സംഭവം പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ വെളിച്ചമെത്തുന്നതിന്റെ ആദ്യ നാന്ദിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് രണ്ടാം ഖലീഫ ഉമറുബ്നുൽ ഖത്താബിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഭരണകാലത്താണ്. ഹിജ്റ 14-15 കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഈ തീരങ്ങളിലേക്ക് ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശം ശക്തമായി എത്തിത്തുടങ്ങി. ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും, മുസ്ലിംകളോടും അവരുടെ ജീവിതരീതിയോടും ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് വലിയ ബഹുമാനവും സ്നേഹവുമുണ്ടായിരുന്നു. മുസ്ലിംകളുടെ സ്വഭാവമഹിമയിൽ ആകൃഷ്ടരായ ഹൈന്ദവർ, തങ്ങളുടെ പെൺമക്കളെ അവർക്ക് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാനും, അവരെ തങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കാനും അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു.
സ്വഹാബത്തിന്റെ ആഗമനം
നബി ﷺ വഫാത്തായി നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ സ്വഹാബത്തിന്റെ ഒരു വലിയ സംഘം ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനവും കച്ചവടവുമായി ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. ചരിത്രരേഖകൾ അനുസരിച്ച്, ഏകദേശം 25 സ്വഹാബിമാർ ഈ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളായിട്ടുണ്ട്. അല്ലാഹുവിന്റെ ദീൻ പ്രചരിപ്പിക്കുക, അനീതിയും അക്രമവും അവസാനിപ്പിക്കുക, ഉത്തമ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് ജനങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.
ഉമറുബ്നുൽ ഖത്താബിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) കാലഘട്ടം
പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനവുമായി എത്തിയ സ്വഹാബിമാരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഉമറിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഭരണകാലത്താണ് വന്നത്. അവരിൽ ചിലർ:
- ഉസ്മാൻ ബിൻ അബിൽ ആസ് അസ്സഖഫി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശവുമായി എത്തിയ ആദ്യത്തെ സ്വഹാബിമാരിൽ പ്രമുഖനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ത്വാഇഫിലെ ‘സഖീഫ്’ ഗോത്രം ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കാനായി മദീനയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ആ സംഘത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ അംഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ദീൻ പഠിക്കാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം കാരണം, സംഘത്തിലെ മറ്റുള്ളവർ വിശ്രമിക്കുന്ന സമയത്ത് അദ്ദേഹം രഹസ്യമായി നബി ﷺ യുടെയും മറ്റു സ്വഹാബത്തിന്റെയും അടുത്തുചെന്ന് അറിവ് നേടുമായിരുന്നു. സംഘം ത്വാഇഫിലേക്ക് മടങ്ങാൻ നേരം, നബി ﷺ അവരോട് “നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഖുർആൻ അറിയുന്നവൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇമാമത്ത് നിൽക്കട്ടെ” എന്ന് പറയുകയും, പരിശോധിച്ചപ്പോൾ സംഘത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഖുർആൻ ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയത് ആ ചെറുപ്പക്കാരനായ ഉസ്മാൻ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ആണെന്ന് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. നബി ﷺ അദ്ദേഹത്തെ ആ ഗോത്രത്തിന്റെ ഇമാമായി നിയമിച്ചു. പിന്നീട്, ഖലീഫ ഉമറിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തെ ബഹ്റൈനിലെയും ഉമാനിലെയും ഗവർണറായി നിയമിച്ചു. ഈ പദവിയിലിരിക്കെയാണ് അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഒരു വലിയ നാവിക സംഘത്തെ തയ്യാറാക്കി അയച്ചത്. ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ ദീനീപ്രബോധനത്തിനും കച്ചവടാവശ്യങ്ങൾക്കുമായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ നാവിക വ്യൂഹമായിരുന്നു അത്. ആ സംഘം ഇന്നത്തെ മുംബൈക്കടുത്തുള്ള ‘ഥാന’ എന്ന തീരപ്രദേശത്താണ് കപ്പലിറങ്ങിയത്.
- ഹകം ബിൻ അബിൽ ആസ് അസ്സഖഫി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ഉസ്മാൻ ബിൻ അബിൽ ആസിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) സഹോദരനാണ്. ചില റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം അദ്ദേഹം ഉസ്മാൻ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) അയച്ച ആദ്യ സംഘത്തിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഗുജറാത്തിലെ ‘ഭറൂച്ച്’ എന്ന പുരാതന തുറമുഖത്താണ് കപ്പലിറങ്ങിയത്. അവിടെ നിന്ന് സൂറത്തിലേക്കും പിന്നീട് ഥാനയിലേക്കും അദ്ദേഹം തന്റെ ദൗത്യം വ്യാപിപ്പിച്ചു.
- മുഗീറ ഇബ്നു അബിൽ ആസ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു സഹോദരനായ ഇദ്ദേഹവും ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.
- റബീഅ് ബിൻ സിയാദ് അൽ ഹാരിഥി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനം നടത്തിയ പ്രമുഖരിൽ ഒരാളാണ്.
- ഹകം ബിൻ അംറ് അസ്സഅ്ലബി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): അബൂദർറുൽ ഗിഫാരിയുടെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹം മക്രാൻ, സിജിസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലാണ് പ്രവർത്തിച്ചത്.
- അബ്ദുല്ലാഹ് ഇബ്നു അബ്ദുല്ലാഹ് അൽ അൻസാരി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): അബൂ അയ്യൂബൽ അൻസാരിയുടെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഗോത്രക്കാരനായ ഇദ്ദേഹം കച്ചവടത്തോടൊപ്പം പ്രബോധനത്തിലും സജീവമായി.
- സഹൽ ഇബ്നു സഅദ് അൽ ഖസ്റജി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ബദർ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത മഹാനായ സ്വഹാബിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ബദരീങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയ മഹത്തായ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കറിയാം. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്വഹാബി ഇന്ത്യയുടെ മണ്ണിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശവുമായി എത്തി എന്നത് ഈ നാടിന് ലഭിച്ച വലിയൊരു അനുഗ്രഹമാണ്. മക്രാൻ, ബലൂചിസ്ഥാൻ, സിന്ധ് എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം പ്രബോധന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
- ശിഹാബ് ഇബ്നു മഖാരിദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): തന്റെ മധുരമായ സംസാരത്തിലൂടെയും ഉത്തമമായ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും നിരവധി പേരെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു.
- സഹർ ബിൻ അബ്ബാസ് അൽ അബ്ദി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ഖലീഫ ഉമറിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) അടുത്ത് തിരിച്ചെത്തി ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളുടെ ധീരതയെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ ഭൂപ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചും വിശദമായ റിപ്പോർട്ട് നൽകിയത് ഇദ്ദേഹമാണ്.
- ആസ്വിം ബിൻ അംറ് അത്തമീമി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): സിന്ധ് പ്രവിശ്യയിൽ ദീർഘകാലം താമസിച്ച് പ്രബോധനം നടത്തിയ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനഫലമായി ആ പ്രദേശം ഒരു മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷ മേഖലയായി മാറി.
- അബ്ദുല്ലാഹ് ഇബ്നു ഉമൈർ അൽ അശ്ജഈ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): സിജിസ്ഥാൻ, മക്രാൻ, സിന്ധ്, ഗുജറാത്ത് തുടങ്ങിയ വിശാലമായ പ്രദേശത്ത് പ്രവർത്തിച്ച സ്വഹാബിയാണ്.
- നുസൈർ ബിൻ ദഹ്സം അൽ ഇജ്ലി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ദീനിന്റെ മാർഗത്തിൽ ത്യാഗങ്ങൾ സഹിച്ച ധീരനായ പ്രബോധകനായിരുന്നു.
ഖലീഫ ഉസ്മാൻ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) വിന്റെ കാലഘട്ടം
ഖലീഫ ഉസ്മാനുബ്നു അഫ്ഫാന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള ഇസ്ലാമിക പ്രബോധന സംഘങ്ങളുടെ യാത്രകൾ കൂടുതൽ എളുപ്പമായി. ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും ദൂരം കുറഞ്ഞ സമുദ്രപാത ഇറാഖിലെ ബസറയിൽ നിന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം, അവിടെ ഒരു വലിയ തുറമുഖം നിർമ്മിച്ചു. ഇത് ഇന്ത്യയും അറേബ്യയും തമ്മിലുള്ള കച്ചവടം പല മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, പ്രബോധകരുടെ യാത്രകൾക്ക് കൂടുതൽ സൗകര്യമൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തും നിരവധി സ്വഹാബിമാർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരികയും ദഅ്വത്ത് തുടരുകയും ചെയ്തു. അവരിൽ ചിലർ:
- ഹകീം ബിൻ ജബല അൽ അബ്ദി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ബസറയിൽ നിന്ന് യാത്ര എളുപ്പമായപ്പോൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്ന ആദ്യ സംഘങ്ങളിൽ പെടുന്നു.
- ഉബൈദുല്ലാഹ് ബിൻ മഅ്മർ അത്തൈമി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ഖലീഫയുടെ പ്രതിനിധിയായി ഈ പ്രദേശത്തെ മുസ്ലിംകളുടെ ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.
- ഉമൈർ ബിൻ ഉസ്മാൻ ബിൻ സഅദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): പ്രബോധന രംഗത്ത് സജീവമായിരുന്ന സ്വഹാബി.
- മുജാശിഅ് ബിൻ മസ്ഊദ് അസ്സുലമി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): “ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനവും ജിഹാദുമാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ഇദ്ദേഹം, തന്റെ ദൗത്യവുമായി കാബൂൾ വരെ എത്തിയതായി ചരിത്രത്തിൽ കാണാം.
- അബ്ദുറഹ്മാൻ ബിൻ സമറ ഖുറൈശി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ഗുജറാത്തിലെ കച്ച് പ്രദേശത്താണ് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രബോധന പ്രവർത്തനങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. മരുഭൂമിയും ചതുപ്പുനിലങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ജനവാസം കുറഞ്ഞ ആ പ്രദേശത്ത് അദ്ദേഹം ഏകനായി പ്രവർത്തിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായി ഇന്ന് ആ പ്രദേശങ്ങളിൽ വലിയൊരു മുസ്ലിം സമൂഹം നിലവിലുണ്ട്.
തുടർന്നു വന്നവർ
ഖലീഫ അലി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ), മുആവിയ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ), യസീദ് എന്നിവരുടെയെല്ലാം ഭരണകാലത്ത് ഈ പ്രബോധന ദൗത്യം അനുസ്യൂതം തുടർന്നു.
- ഖിർരീദ് ബിൻ റാഷിദ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- അബ്ദുല്ലാഹ് ബിൻ ശുഐബ് അത്തമീമി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- ഹുലൈബ് അബൂ വാഇൽ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- മുഹല്ലബ് ബിൻ അബൂ സുഫ്റ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- അബ്ദുല്ലാഹ് ബിൻ സവാർ അൽ അബ്ദി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- യാസിർ ബിൻ സവാർ അൽ അബ്ദി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- സിനാൻ ബിൻ സലമ അൽ ഹുദലി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
- മുൻദിർ ബിൻ ജാറൂദ് അൽ അബ്ദി (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ)
തുടങ്ങിയ സ്വഹാബിമാർ ഈ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ വന്നവരാണ്.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഉമറുബ്നുൽ ഖത്താബ് (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) മുതൽ യസീദിന്റെ കാലം വരെ ഏകദേശം 25 സ്വഹാബിമാർ ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ സന്ദേശവുമായി എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവരെത്തുടർന്ന് 42-ഓളം താബിഉകളും ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. ഇവരാരും വാളെടുത്ത് യുദ്ധം ചെയ്യാനോ, അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനോ വന്നവരല്ല. മറിച്ച്, കച്ചവടത്തോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഇസ്ലാമിന്റെ സൗന്ദര്യം മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും, അതുവഴി ജനങ്ങളെ സത്യമാർഗത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയുമാണ് അവർ ചെയ്തത്.
ഇവരുടെ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാരണം ഇവിടത്തെ ഹൈന്ദവ രാജാക്കന്മാർ അവർക്ക് എല്ലാവിധ സഹായങ്ങളും നൽകി. കാരണം, മുസ്ലിംകൾ വന്നതോടെ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്ത് കച്ചവടം അഭിവൃദ്ധിപ്പെട്ടുവെന്നും, മദ്യപാനം, മോഷണം പോലുള്ള സാമൂഹിക തിന്മകൾ കുറഞ്ഞുവെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി.
ഇസ്ലാം ഇന്ത്യയിൽ പ്രചരിച്ചത് വാളിന്റെ മുനകൊണ്ടാണെന്ന് ആരോപിക്കുന്നവർക്കുള്ള വ്യക്തമായ മറുപടിയാണ് ഈ ചരിത്ര സത്യങ്ങൾ. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം, മഹ്മൂദ് ഗസ്നവി തുടങ്ങിയ സൈനിക മേധാവികൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരുന്നതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ, സ്വഹാബത്തിന്റെ പാദസ്പർശത്താൽ ഈ നാട് ഇസ്ലാമിന്റെ വെളിച്ചം കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതമായിരുന്നു. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം എന്തിനാണ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്നതെന്നും, അന്നത്തെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തായിരുന്നുവെന്നും അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം. അല്ലാഹു നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഈ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊള്ളാൻ തൗഫീഖ് നൽകട്ടെ.
മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമും സിന്ധിലെ സൈനിക മുന്നേറ്റവും
മുൻപുള്ള രണ്ട് അധ്യായങ്ങളിലായി ഇന്ത്യയുടെ തെക്കും പടിഞ്ഞാറും തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം എങ്ങനെ സമാധാനപരമായി എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് നാം വിശദമായി മനസ്സിലാക്കി. സ്വഹാബത്തും താബിഉകളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള അറബ് വ്യാപാരികളുടെയും പ്രബോധകരുടെയും ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും സത്യസന്ധമായ ഇടപാടുകളുമാണ് അതിന് കാരണമായതെന്നും നാം കണ്ടു.
ഈ അധ്യായത്തിൽ, ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഏടായ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ (رَحِمَهُ الله) സിന്ധ് ആഗമനത്തെക്കുറിച്ചാണ് നാം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. അതൊരു അധിനിവേശമായിരുന്നോ, അതോ അതിന് പിന്നിൽ മറ്റു കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ? അന്നത്തെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തായിരുന്നു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം ചരിത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. അതോടൊപ്പം, ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ മുസ്ലിംകളും ഹൈന്ദവരും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചിത്രം കൂടി നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.
സൈനിക നടപടിക്ക് മുമ്പുള്ള അവസ്ഥ
ഹിജ്റ 65 വരെ, സിജിസ്ഥാൻ, മക്രാൻ, സിന്ധ് മുതൽ ശ്രീലങ്ക വരെയുള്ള തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ മുസ്ലിംകൾ തികഞ്ഞ സമാധാനത്തിലും സുരക്ഷിതത്വത്തിലുമായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. അന്നത്തെ ഹൈന്ദവ രാജാക്കന്മാരുമായോ തദ്ദേശീയരുമായോ അവർക്ക് യാതൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് മുസ്ലിംകൾ, ദമസ്കസിലോ ബഗ്ദാദിലോ ഉള്ള കേന്ദ്ര ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്തിന്റെ (ഉമവി, അബ്ബാസി) ഭാഗമായാണ് തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടിരുന്നത്. ജുമുഅ ഖുതുബകളിൽ അവർ അന്നത്തെ ഖലീഫയുടെ പേര് പറയുകയും, തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഖിലാഫത്തിനെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എന്നാൽ ഹിജ്റ 65-ന് ശേഷം ഈ സാഹചര്യത്തിന് മാറ്റം വന്നു തുടങ്ങി. ഖലീഫ മർവാൻ ബിൻ ഹകമിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഉമാനിലെ ‘അല്ലാഫി’ ഗോത്രക്കാരായ മുആവിയ ബിൻ ഹാരിസ്, മുഹമ്മദ് ബിൻ ഹാരിസ് എന്നീ രണ്ട് സഹോദരന്മാർ കേന്ദ്ര ഖിലാഫത്തിനെതിരെ കലാപക്കൊടി ഉയർത്തി. സിന്ധിലെയും മക്രാനിലെയും മുസ്ലിംകളിൽ ഒരു വിഭാഗത്തെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് തങ്ങളുടെ കൂടെ നിർത്തി, അവർ ഒരു സമാന്തര ഭരണം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഉമവി ഗവർണറായിരുന്ന ഹജ്ജാജ് ബിൻ യൂസുഫ് അസ്സഖഫി ഈ കലാപം അവസാനിപ്പിക്കാൻ പലതവണ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല. ഈ വിമതർക്ക് എല്ലാവിധ പിന്തുണയും നൽകിയിരുന്നത് സിന്ധിലെ രാജാവായിരുന്ന ദാഹിർ ആയിരുന്നു. ദാഹിറിനോട് ഈ വിമതർക്കുള്ള പിന്തുണ പിൻവലിക്കാൻ ഹജ്ജാജ് പലതവണ കത്തുകളിലൂടെ ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, രാജാവ് അത് ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.
മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ ആഗമനത്തിന് കാരണമായ മൂന്ന് സംഭവങ്ങൾ
ഹജ്ജാജ് ബിൻ യൂസുഫിനെ സിന്ധിലേക്ക് ഒരു സൈന്യത്തെ അയക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത് പ്രധാനമായും മൂന്ന് സംഭവവികാസങ്ങളാണ്. ഈ കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാതെ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ (رَحِمَهُ الله) നടപടിയെ വിലയിരുത്തുന്നത് ചരിത്രപരമായ അനീതിയാണ്.
ഒന്നാമത്തെ കാരണം: മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച അല്ലാഫി സഹോദരന്മാരുടെ കലാപം തന്നെയായിരുന്നു. ഹിജ്റ 65 മുതൽ 79 വരെ നീണ്ടുനിന്ന ഈ കലാപം ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്തിന് വലിയ തലവേദനയായിരുന്നു. രാജാ ദാഹിറിന്റെ സൈനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പിന്തുണയില്ലാതെ അവർക്ക് ഇത്രയും കാലം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.
രണ്ടാമത്തെ കാരണം: അബ്ദുറഹ്മാൻ ബിൻ മുഹമ്മദ് ബിൻ അശ്അസ് എന്നയാൾ ഹിജ്റ 80-ൽ ഹജ്ജാജിനെതിരെ നടത്തിയ മറ്റൊരു കലാപമാണ്. ഹജ്ജാജിന്റെ ഭരണത്തിനെതിരെ വ്യാജ പ്രചാരണങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ട് ഇയാൾ സിന്ധിൽ ഒരു വലിയ വിഭാഗം ആളുകളെ സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇറാഖിൽ നിന്നും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും ഹജ്ജാജിന്റെ എതിരാളികളായ പണ്ഡിതന്മാരെയും ഖുർആൻ പാരായണക്കാരെയും അടക്കം സിന്ധിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി, അവർക്ക് അഭയം നൽകി. ഈ കലാപത്തിനും രാജാ ദാഹിർ തന്റെ പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകി. ഹിജ്റ 80 മുതൽ 85 വരെ അഞ്ച് വർഷത്തോളം നീണ്ടുനിന്ന ഈ കലാപം കാരണം കേന്ദ്ര ഭരണകൂടം വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലായി.
മൂന്നാമത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കാരണം: ശ്രീലങ്കയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ചില അറബ് വ്യാപാരികൾ മരണപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ വിധവകളെയും അനാഥരായ പെൺമക്കളെയും അവിടത്തെ രാജാവ് വളരെ ബഹുമാനപൂർവ്വം ധാരാളം സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി കപ്പലിൽ ഖലീഫയുടെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ആ കപ്പൽ സിന്ധിന്റെ തീരപ്രദേശമായ ‘ദൈബുളി’ന് അടുത്തുകൂടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ, രാജാ ദാഹിറിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള കടൽക്കൊള്ളക്കാർ ആ കപ്പൽ ആക്രമിക്കുകയും, അതിലെ വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കൾ കൊള്ളയടിക്കുകയും, സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും തടവിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ആ സമയത്ത്, തടവിലാക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകളിലൊരാൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു: “وا حجاجاه!” (ഹജ്ജാജേ, സഹായിക്കണേ!).
ഈ ദയനീയമായ നിലവിളി ഒരു വഴിയാത്രക്കാരൻ കേൾക്കുകയും, അദ്ദേഹം ഉടൻതന്നെ ഹജ്ജാജ് ബിൻ യൂസുഫിനെ ഈ വിവരം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. വിവരമറിഞ്ഞ ഉടൻ ഹജ്ജാജ്, രാജാ ദാഹിറിന് ഒരു കത്തയച്ചു. അതിൽ ഇങ്ങനെ ആവശ്യപ്പെട്ടു: “നിന്റെ നാട്ടിലെ കൊള്ളക്കാർ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ഞങ്ങളുടെ പെൺമക്കളെ മോചിപ്പിക്കുകയും, കൊള്ളക്കാരെ പിടികൂടി ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക.” എന്നാൽ, രാജാ ദാഹിർ വളരെ ധിക്കാരപരമായ മറുപടിയാണ് നൽകിയത്. “അവർ എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളവരല്ല, എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കുകയില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ കൈമലർത്തി.
തുടർച്ചയായ കലാപങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുക, ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്തിനെതിരെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് അഭയം നൽകുക, ഇപ്പോൾ നിരപരാധികളായ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും തടവിലാക്കിയ കൊള്ളക്കാരെ സംരക്ഷിക്കുക കൂടി ചെയ്തപ്പോൾ, ഹജ്ജാജ് ബിൻ യൂസുഫിന് സൈനിക നടപടിയല്ലാതെ മറ്റു മാർഗങ്ങളില്ലാതായി. അങ്ങനെയാണ്, തന്റെ മരുമകനും ധീരനായ യുവ സൈന്യാധിപനുമായിരുന്ന മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ (رَحِمَهُ الله) നേതൃത്വത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു സൈന്യത്തെ സിന്ധിലേക്ക് അയച്ചത്.
അധിനിവേശമോ അതോ വിമോചനമോ?
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം (رَحِمَهُ الله) സിന്ധിലേക്ക് വന്നത് ഒരു അധിനിവേശ രാജാവിനെയും കൊന്ന് രാജ്യം പിടിച്ചടക്കാനായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വ്യക്തമായ മൂന്ന് ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു:
- വർഷങ്ങളായി ഖിലാഫത്തിനെതിരെ കലാപം നടത്തുന്ന വിമതരെ അമർച്ച ചെയ്യുക.
- അവർക്ക് പിന്തുണ നൽകുന്ന രാജാ ദാഹിറിനെ പരാജയപ്പെടുത്തുക.
- കടൽക്കൊള്ളക്കാരുടെ കയ്യിൽ അകപ്പെട്ട നിരപരാധികളായ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മോചിപ്പിക്കുക.
മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമും (رَحِمَهُ الله) രാജാ ദാഹിറിന്റെ സൈന്യവും തമ്മിൽ ശക്തമായ യുദ്ധം നടക്കുകയും, ആ യുദ്ധത്തിൽ ദാഹിർ പരാജയപ്പെടുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് മുൾത്താൻ വരെ അദ്ദേഹം മുന്നേറുകയും, ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഇസ്ലാമിക ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ കൊണ്ടുവരികയും, അവിടെ നീതിയും സമാധാനവും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ തിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം (رَحِمَهُ الله) ക്ഷേത്രങ്ങൾ തകർത്തു എന്ന് പലരും ആരോപിക്കാറുണ്ട്. ഇത് വാസ്തവവിരുദ്ധമാണ്. അദ്ദേഹം തകർത്തത് ക്ഷേത്രങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട കടൽക്കൊള്ളക്കാരുടെയും വിമതരുടെയും ഒളിത്താവളങ്ങളായിരുന്നു. സാധാരണ ജനങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അവർ തങ്ങളുടെ താവളങ്ങൾക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ രൂപം നൽകിയിരുന്നത്. അല്ലാതെ, സാധാരണ ഹൈന്ദവർ ആരാധന നടത്തുന്ന ഒരു ക്ഷേത്രവും അദ്ദേഹം തകർത്തിട്ടില്ല.
ഹൈന്ദവ-മുസ്ലിം സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെ ഉദാത്ത മാതൃകകൾ
മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ (رَحِمَهُ الله) സൈനിക നടപടി ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ അനിവാര്യമായിരുന്നെങ്കിലും, അക്കാലത്തെ പൊതുവായ സാമൂഹികാവസ്ഥ ഹൈന്ദവരും മുസ്ലിംകളും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദത്തിന്റേതായിരുന്നു. മുസ്ലിംകളുടെ സത്യസന്ധതയും സ്വഭാവമഹിമയും കാരണം ഹൈന്ദവ രാജാക്കന്മാർ അവരെ അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. ഏതാനും ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണുക:
- ഗുജറാത്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന ‘ബൽഹറ’ രാജാവ് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു: “എന്റെ രാജ്യത്ത് ഐശ്വര്യവും സമൃദ്ധിയും നിലനിൽക്കുന്നതും, എന്റെ പ്രജകൾക്ക് ദീർഘായുസ്സ് ലഭിക്കുന്നതും ഇവിടെ താമസിക്കുന്ന അറബ് മുസ്ലിംകളുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ബർക്കത്ത് കൊണ്ടാണ്.” ലോകത്ത് അറബ് മുസ്ലിംകളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭരണാധികാരി താനാണെന്ന് അദ്ദേഹം അഭിമാനത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു.
- ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ ഈമാനിന് മുന്നിൽ നിയമം മാറ്റിയെഴുതിയ രാജാവ്: ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സംഭവമുണ്ട്. അക്കാലത്തെ ഒരു ഹിന്ദു രാജാവ് തന്റെ സദസ്സിലേക്ക് എല്ലാ നാവികരെയും ക്ഷണിച്ചുകൂട്ടി. അതിൽ പ്രഗത്ഭനായ, ‘ജുഹൂദ് ഖുതാഹ്’ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പ്രായം ചെന്ന മുസ്ലിം നാവികനും ഉണ്ടായിരുന്നു. സദസ്സിൽ രാജാവിന് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കണമെന്നായിരുന്നു നിയമം. സദസ്സ് ഒരുപാട് നേരം നീണ്ടുപോയപ്പോൾ, പ്രായത്തിന്റെ അവശത കാരണം ആ മുസ്ലിം നാവികന് വേദന തോന്നി. ആശ്വാസത്തിനായി അദ്ദേഹം ഒരു മത്സ്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അതിന്റെ വലുപ്പം കാണിക്കാനെന്ന വ്യാജേന കാൽ നീട്ടി വെച്ചു. രാജാവിന് മുന്നിൽ കാൽ നീട്ടുന്നത് വലിയൊരു അപരാധമായിരുന്നു. രാജാവ് മന്ത്രിയോട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ വൃദ്ധനായ മുസ്ലിമിനോട് ദയ തോന്നിയ മന്ത്രി പറഞ്ഞു: “അദ്ദേഹം ഒരുപാട് നേരമായി ഒരേ ഇരിപ്പിലിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചതാകാം.” എന്നാൽ ആ മുസ്ലിം നാവികൻ സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയല്ല, അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ മുന്നിൽ ആരാധനയുടെ രൂപത്തിൽ കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ദീനിൽ അനുവദനീയമല്ല.” ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ ദീനിനോടുള്ള ഈ അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധത കണ്ടപ്പോൾ ആ ഹൈന്ദവ രാജാവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ഉടൻതന്നെ തന്റെ രാജ്യത്തെ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്തുകൊണ്ട് വിളംബരം ചെയ്തു: “ഈ നിയമങ്ങൾ ഹൈന്ദവർക്ക് മാത്രം ബാധകമാണ്, മുസ്ലിംകൾക്ക് അവരുടെ മതവിശ്വാസമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാം.” ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ ഈമാനിന്റെ ശക്തിയും ദീനിനോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും കണ്ട് ഒരു ഹൈന്ദവ രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്തെ നിയമം മാറ്റിയെഴുതിയെന്നത് എത്ര മഹത്തായ കാര്യമാണ്!
- ഹൈന്ദവ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്ത് താമസിക്കുന്ന മുസ്ലിംകളുടെ കേസുകൾ തീർപ്പാക്കുന്നതിനായി, അവരിൽ നിന്ന് തന്നെ ഏറ്റവും അറിവും സത്യസന്ധതയുമുള്ള സത്യസന്ധനുമായ ഒരാളെ ഖാളിയായി നിയമിച്ചിരുന്നു. രുന്നു. ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് അനുസരിച്ചുള്ള ആ വിധികൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് രാജാവിന്റെ സൈന്യം തന്നെ സഹായം നൽകിയിരുന്നു.
ഇത്തരം നൂറുകണക്കിന് സംഭവങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ കാണാൻ സാധിക്കും.
ഇസ്ലാമിലേക്കുള്ള കടന്നുവരവ്: നിർബന്ധിതമോ സ്വമേധയാലോ?
ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചത് വാളുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ആശയങ്ങളുടെയും അനുയായികളുടെയും സ്വഭാവമഹിമ കൊണ്ടാണെന്നതിന് ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ്, സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതരായ പലരും സ്വമേധയാ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ച സംഭവങ്ങളാണ്.
- തന്റെ മകൻ അസുഖം ബാധിച്ച് മരിച്ചപ്പോൾ, പൂജാരിമാരുടെ ഉറപ്പുകൾ പാഴാവുകയും വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഉസ്ഫാൻ/ഔസാൻ എന്ന ഹിന്ദു രാജാവ് അറബ് വ്യാപാരികളിൽ നിന്ന് ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയും ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
- ബഗ്ദാദിലെത്തിയ ‘മൻക’ എന്ന പ്രഗത്ഭനായ ഇന്ത്യൻ ഭിഷഗ്വരൻ, അവിടുത്തെ ഇസ്ലാമിക സംസ്കാരത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും, പിന്നീട് വലിയൊരു ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതനായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഖുർആനെതിരെ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യത്തിന്, അറബികൾക്ക് പരിചിതമല്ലാത്ത ആനയെ ഉപമിക്കാതെ, അവർക്ക് സുപരിചിതമായ ഒട്ടകത്തെ ഉപമിച്ചതിന്റെ യുക്തി വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നൽകിയ മറുപടി ബഗ്ദാദിലെ പണ്ഡിതരെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
- ഇവരെക്കൂടാതെ, ബാമിയാനിലെയും ടിബറ്റിലെയും രാജാക്കന്മാർ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ഭരണാധികാരികൾ ഒരു നിർബന്ധവുമില്ലാതെ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ടിബറ്റിലെ രാജാവ് ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ച ശേഷം കഅ്ബാലയത്തിലേക്ക് അയച്ച സമ്മാനങ്ങൾ അത്രയധികം വിലപിടിപ്പുള്ളതായിരുന്നു.
ഈ ഉദാഹരണങ്ങളെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്: ഇസ്ലാം അതിന്റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടാണ് ഹൃദയങ്ങൾ കീഴടക്കിയത്, അല്ലാതെ വാളുകൊണ്ടല്ല. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിമിന്റെ (رَحِمَهُ الله) സൈനിക നടപടി, സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വത്തിന് ഭംഗം വരുത്തിയ ചില സാമൂഹ്യദ്രോഹികൾക്കെതിരെയുള്ള അനിവാര്യമായ ഒരു ശിക്ഷാനടപടി മാത്രമായിരുന്നു.
അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ, ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. അല്ലാഹു നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഈ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊള്ളാൻ തൗഫീഖ് നൽകട്ടെ.
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ വ്യാപനം
മുൻപുള്ള അധ്യായങ്ങളിൽ നാം ഇന്ത്യയുടെ തെക്കും പടിഞ്ഞാറും തീരങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം എത്തിച്ചേർന്ന ചരിത്രം വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തു. സൈനിക മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുതന്നെ, സമാധാനപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇസ്ലാമിന്റെ വെളിച്ചം ഈ മണ്ണിൽ പരന്നതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കി. ഈ അധ്യായത്തിൽ, ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം എങ്ങനെ പ്രചരിച്ചു എന്ന ചരിത്രമാണ് നാം പരിശോധിക്കുന്നത്.
മൂന്നാം ഖലീഫ ഉസ്മാനുബ്നു അഫ്ഫാന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഭരണകാലഘട്ടത്തിലാണ് (ഹിജ്റ 24-35) ഇസ്ലാം ഇന്ത്യയുടെ വിദൂര ദിക്കുകളിലേക്ക് അതിവേഗം വ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഖുറാസാൻ, തുർക്കിസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം ശക്തമായതോടെ, ഇന്ത്യയുടെ വടക്കൻ അതിർത്തികളിലേക്കും അതിന്റെ പ്രഭയെത്തി.
ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ആദ്യ പ്രബോധകർ
1. അബ്ദുറഹ്മാൻ ബിൻ സമൂറ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): ഉത്തരേന്ത്യൻ മണ്ണിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ വിത്തുപാകിയ ആദ്യകാല പ്രബോധകരിൽ പ്രമുഖനായ സ്വഹാബിയായിരുന്നു അബ്ദുറഹ്മാൻ ബിൻ സമൂറ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ). തന്റെ പ്രബോധന യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം ഇന്നത്തെ അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്റെ തലസ്ഥാനമായ കാബൂൾ വരെ എത്തി. വാളിന്റെ സഹായമില്ലാതെ, ഒരു ഏകനായ സത്യവിശ്വാസിയുടെ പരിശ്രമം കൊണ്ട് കാബൂളിലെ ജനങ്ങൾ ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും വിഗ്രഹാരാധന ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. കാബൂളിൽ ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചതോടെ, അതിന്റെ സ്വാധീനം ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ അതിർത്തികളിലും എത്തിത്തുടങ്ങി.
2. മുഹല്ലബ് ബിൻ അബീ സുഫ്റ (رَحِمَهُ الله): ഇദ്ദേഹം ഒരു ‘മുഖ്ദ്റം’ ആയിരുന്നു. ആരാണ് സ്വഹാബി, ആരാണ് മുഖ്ദ്റം എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:
- സ്വഹാബി: നബി ﷺ യെ ഈമാനോടെ കാണുകയും, ആ ഈമാനിൽ മരിക്കുകയും ചെയ്തയാൾ.
- മുഖ്ദ്റം: നബി ﷺ യുടെ കാലത്ത് ജീവിക്കുകയും ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, നബി ﷺ യെ നേരിൽ കാണാൻ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാത്തയാൾ. ഉദാഹരണത്തിന്, അവർ മദീനയിലേക്ക് വരുന്ന വഴിയിലോ, എത്തിയ ഉടനെയോ നബി ﷺ വഫാത്തായിട്ടുണ്ടാകാം. അതിനാൽ അവർക്ക് സ്വഹാബി എന്ന പദവി ലഭിച്ചില്ല.
- മുദ്രിക്: നബി ﷺ യുടെ കാലത്ത് ജീവിച്ചെങ്കിലും, അവിടുത്തെ വഫാത്തിന് ശേഷം മാത്രം ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചയാൾ.
ഈ ഗണത്തിൽപ്പെട്ട മുഹല്ലബ് ബിൻ അബീ സുഫ്റ (رَحِمَهُ الله) ഹിജ്റ 44-ൽ ഉത്തരേന്ത്യയിൽ എത്തി. മഹ്മൂദ് ഗസ്നവി ജനിക്കുന്നതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് അദ്ദേഹം ലാഹോറിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ പതാക നാട്ടി. ഇത് ചരിത്രത്തിലെ വളരെ സുപ്രധാനമായ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. ഇസ്ലാം ആദ്യം എത്തുകയും, സൈനിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ പിന്നീട് മാത്രമാണ് ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തത് എന്ന വാദത്തിന് ഇത് ശക്തിപകരുന്നു.
3. അബ്ബാദ് ബിൻ സിയാദ് (رَحِمَهُ الله): ഹിജ്റ 53-ൽ ഇദ്ദേഹം കാണ്ഡഹാർ, കശ്മീർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനം നടത്തി.
4. ഖുലൈബ് ബിൻ അബീ വാഇൽ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ): അലിയ്യുബ്നു അബീത്വാലിബിന്റെ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) ഭരണകാലത്ത് ഉത്തരേന്ത്യയിൽ എത്തിയ ഇദ്ദേഹം ഒരു സ്വഹാബിയാണെന്ന് പ്രബലമായ അഭിപ്രായമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഒരു ചുവന്ന പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ മരച്ചുവട്ടിൽ വിശ്രമിക്കാനിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു പൂവിതളിൽ വെളുത്ത മഷിയിൽ “لَا إِلٰهَ إِلَّا الله مُحَمَّدٌ رَسُولُ الله” എന്ന് എഴുതിയത് കണ്ടതായി ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, മഹ്മൂദ് ഗസ്നവിയുടെ സൈനിക മുന്നേറ്റത്തിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ, ഹിജ്റ 33-44 കാലഘട്ടങ്ങളിൽത്തന്നെ, ലാഹോറിലും പഞ്ചാബിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഇസ്ലാം എത്തിയിരുന്നു എന്നാണ്.
മഹ്മൂദ് ഗസ്നവിയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം പ്രചരിപ്പിച്ചത് മഹ്മൂദ് ഗസ്നവിയുടെ ആക്രമണങ്ങളാണെന്ന വാദം ചരിത്രപരമായി നിലനിൽക്കുന്നതല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈനിക നടപടികൾക്ക് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങൾ നാം മനസ്സിലാക്കണം.
ഗസ്നിയിൽ സുബുക്തഗീൻ എന്ന മുസ്ലിം ഭരണാധികാരി ഭരിക്കുന്ന കാലം. ഇസ്ലാം അവിടെ നിന്ന് അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് ലാഹോറിലെ ഹിന്ദു രാജാവായിരുന്ന ജയപാലനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. തന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലുള്ള പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ച് ഗസ്നിയുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. അയാൾ ഒരു വലിയ സൈന്യവുമായി ഗസ്നിയെ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ, അപ്രതീക്ഷിതമായുണ്ടായ കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയിലും കൊടുങ്കാറ്റിലും ജയപാലന്റെ സൈന്യം ചിതറിപ്പോവുകയും, സുബുക്തഗീന്റെ സൈന്യം അവരെ എളുപ്പത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ജയപാലനെ തടവുകാരനായി പിടിച്ചു.
എന്നാൽ സുബുക്തഗീൻ അദ്ദേഹത്തോട് ഔദാര്യം കാണിച്ചു. യുദ്ധത്തിന്റെ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാമെന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ അദ്ദേഹത്തെ മോചിപ്പിച്ചു. നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങാനായി സുബുക്തഗീൻ അയച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥരുമായി ലാഹോറിലെത്തിയ ജയപാലൻ വാക്കുമാറി. അയാൾ ആ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ തടവിലാക്കുകയും, കരാർ പത്രം വലിച്ചുകീറുകയും ചെയ്തു.
ഈയൊരു വിശ്വാസവഞ്ചനയാണ് സുബുക്തഗീന്റെ മകനായ മഹ്മൂദ് ഗസ്നവിയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. അദ്ദേഹം ലാഹോറിലേക്ക് വരികയും, ജയപാലനെ പരാജയപ്പെടുത്തി യുദ്ധത്തിന്റെ നഷ്ടപരിഹാരം ഈടാക്കുകയും, തടവിലാക്കപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സാധാരണ ജനങ്ങളെ അദ്ദേഹം ഉപദ്രവിച്ചില്ല. അതിനുശേഷം, ജയപാലനെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ ഒരാളെത്തന്നെ പുതിയ രാജാവായി നിയമിച്ചുകൊണ്ട് മഹ്മൂദ് ഗസ്നിയിലേക്ക് മടങ്ങി.
മഹ്മൂദ് ഗസ്നവി ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം, ഗസ്നി മുതൽ ലാഹോർ വരെ ഒരു വലിയ രാജപാത (Highway) നിർമ്മിച്ചതാണ്. ഇത് ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള കച്ചവടവും ജനസമ്പർക്കവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇതോടെ ഗസ്നിയിൽ നിന്നും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ നിന്നും ധാരാളം പണ്ഡിതന്മാരും പ്രബോധകരും ഉത്തരേന്ത്യയിലേക്ക് വരികയും, ഇസ്ലാമിക വിജ്ഞാന കേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനമെന്ന മിഥ്യ
ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ടവരും ശക്തരുമായ രജപുത്രർ, ബ്രാഹ്മണർ, ഖത്രികൾ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട നിരവധി പേർ ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അധികാരവും സമ്പത്തും സൈനിക ശക്തിയുമുള്ള ഈ വിഭാഗങ്ങളെ ആർക്കെങ്കിലും നിർബന്ധിച്ച് മതം മാറ്റാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നോ? ഒരിക്കലുമില്ല. അവർ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചത് അതിന്റെ ആശയങ്ങളിലും തൗഹീദിലും ആകൃഷ്ടരായിട്ടാണ്.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത്, മുസ്ലിംകൾക്ക് യാതൊരു രാഷ്ട്രീയ അധികാരവുമില്ലാതിരുന്ന സമയത്ത്, കോടീശ്വരനായിരുന്ന അബ്ദുല്ലാ നൗ മുസ്ലിം എന്ന വ്യക്തി വിവിധ മതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച ശേഷം സ്വമേധയാ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ സമ്പത്തും സൗകര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം 46 വർഷത്തോളം ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനത്തിനായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധന ഫലമായി പഞ്ചാബിൽ മാത്രം 350-ഓളം കുടുംബങ്ങൾ ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചു. അതുപോലെ, കൽക്കട്ട സുപ്രീം കോടതിയിലെ ഒരു ജഡ്ജി ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയും, തന്റെ ഉയർന്ന പദവി ഉപേക്ഷിച്ച് ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവവും ചരിത്രത്തിലുണ്ട്.
ഇതെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഇസ്ലാം അതിന്റെ നൈതികവും ആത്മീയവുമായ ശക്തികൊണ്ടാണ് പ്രചരിച്ചത്, അല്ലാതെ നിർബന്ധം കൊണ്ടല്ല.
ഇതുവരെയുള്ള നാല് അധ്യായങ്ങളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
- ഇസ്ലാം ആദ്യം, ഭരണം പിന്നീട്: ഇന്ത്യയുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും, ഇസ്ലാമിക ഭരണം സ്ഥാപിതമാവുന്നതിനും ഏകദേശം 500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ ഇസ്ലാം എത്തിയിരുന്നു. പ്രബോധകരും വ്യാപാരികളുമാണ് ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെ വാഹകരായത്.
- സൈനിക നടപടികളുടെ പശ്ചാത്തലം: മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം, മഹ്മൂദ് ഗസ്നവി തുടങ്ങിയവരുടെ സൈനിക നടപടികൾ ഇസ്ലാം പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നു. കൊള്ള, കലാപം, കരാർ ലംഘനം, വിശ്വാസവഞ്ചന തുടങ്ങിയ അനീതികൾക്കെതിരെയായിരുന്നു ആ നടപടികൾ.
- നിർബന്ധമില്ലാത്ത മതം: ഇസ്ലാം ഒരു നിലക്കും നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഖുർആൻ വ്യക്തമായി പറയുന്നു:لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ “മതത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ബലപ്രയോഗമേ ഇല്ല.” (അൽ-ബഖറ: 256) മറ്റൊരിടത്ത് അല്ലാഹു പറയുന്നു:فَمَن شَاءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكْفُرْ “അതിനാല് ഇഷ്ടമുള്ളവര് വിശ്വസിക്കട്ടെ. ഇഷ്ടമുള്ളവര് അവിശ്വസിക്കട്ടെ.” (അൽ-കഹ്ഫ്: 29)
ഇന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം പ്രചരിച്ചത് വാളിന്റെ തണലിലല്ല, മറിച്ച് സ്വഹാബത്തും താബിഉകളും പിൽക്കാല പണ്ഡിതന്മാരും പ്രബോധകരും കാണിച്ചുതന്ന ഉദാത്തമായ സ്വഭാവത്തിന്റെയും സത്യസന്ധമായ ജീവിതത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിലാണ്. ആ വെളിച്ചം കെടാതെ സൂക്ഷിക്കുകയും, ഇസ്ലാമിന്റെ യഥാർത്ഥ സന്ദേശം വരും തലമുറകൾക്ക് പകർന്നു നൽകുകയും ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ബാധ്യതയാണ്. അല്ലാഹു നമ്മെ അതിന് അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.