ചരിത്രത്തിൽ നാം ‘ഇന്ത്യ’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഇന്ന് നിലവിലുള്ള അതിർത്തികളോടുകൂടിയ ഇന്ത്യയെ മാത്രമല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്; മറിച്ച് അതിവിശാലമായ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തെയാണ് നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വലിയ രാജ്യങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് മുസ്ലിംകൾ ഭരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളെ അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കുന്ന കുരിശുയുദ്ധ അധിനിവേശ ശക്തികളുടെ ഗൂഢാലോചനകൾ കാരണം പിന്നീട് ഈ ഉപഭൂഖണ്ഡം പല രാജ്യങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യ, പാകിസ്ഥാൻ, ബംഗ്ലാദേശ്, നേപ്പാൾ, ഭൂട്ടാൻ, ശ്രീലങ്ക എന്നിവയും, കൂടാതെ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, തെക്ക് ഭാഗങ്ങളിലായി ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലുള്ള മാലിദ്വീപ്, ലക്ഷദ്വീപ്, ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ തുടങ്ങിയ ദ്വീപസമൂഹങ്ങളുമെല്ലാം ഉൾപ്പെടുന്നതായിരുന്നു ആ വിശാലമായ ഭൂപ്രദേശം.
ഇസ്ലാം മതത്തിന് അറേബ്യൻ ഉപദ്വീപിന് വെളിയിൽ ലഭിച്ച ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടതും സുപ്രധാനവുമായ വിജയങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യയുടെ വിജയം. ഭൗമശാസ്ത്രപരമായും, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും, അതുപോലെ സാമ്പത്തിക-സാംസ്കാരിക-സൈനിക-രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങളിലുമുള്ള അതിൻ്റെ പ്രാധാന്യമാണ് ഇതിന് കാരണം. ഭൂമിയിലെ ജനസംഖ്യയിൽ ആറിലൊന്ന് പേർ ജീവിക്കുന്നത് ഈ രാജ്യത്താണ്. ഈ നേട്ടങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തോളം അവഗണിക്കപ്പെട്ട മറ്റൊരു സുപ്രധാന വിഷയമില്ല. ഒമയ്യദ് ഖിലാഫത്തിൻ്റെ അവസാന കാലഘട്ടത്തിൽ അതിൻ്റെ അതിർത്തികൾ മുസ്ലിംകൾക്ക് തുറന്നുകിട്ടിയെങ്കിലും, ഇസ്ലാമിക ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇന്ത്യക്ക് വേണ്ടത്ര പരിഗണന ലഭിച്ചിട്ടില്ല. സ്പെയിൻ, ആഫ്രിക്ക തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങൾക്ക് നൽകിയതിൻ്റെ പത്തിലൊന്ന് പ്രാധാന്യം പോലുമോ, അല്ലെങ്കിൽ കേവലം നാടോടിക്കഥകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളല്ലാതെ വ്യക്തമായ വിവരണങ്ങളോ ഇന്ത്യയുടെ കാര്യത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർ നൽകിയിട്ടില്ല എന്ന് കാണാം.
ഈ ചരിത്രപരമായ അവഗണനയുടെ ഫലമായി, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ വിജയങ്ങളും നിർണ്ണായക യുദ്ധങ്ങളും, അതുപോലെ ഈ വിശാലമായ ഭൂപ്രദേശത്ത് മുസ്ലിം സാന്നിധ്യം നിലനിർത്താൻ നടത്തിയ ധീരമായ പോരാട്ടങ്ങളും ഒരു സാധാരണ മുസ്ലിമിന് അപരിചിതമായി മാറി. മുഹമ്മദ് ബിൻ ഖാസിം, മഹ്മൂദ് ഗസ്നവി, ശിഹാബുദ്ദീൻ ഗോറി, ഔറംഗസേബ് തുടങ്ങിയ ചുരുക്കം ചില പേരുകളല്ലാതെ ഇന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാം വളർത്തുന്നതിൽ പങ്കുവഹിച്ച ആയിരക്കണക്കിന് ഭരണാധികാരികളുടെയും പണ്ഡിതന്മാരുടെയും ചരിത്രം നമുക്കറിയില്ല. ഇസ്ലാമിക വിജ്ഞാന ശാഖകളായ കർമ്മശാസ്ത്രം, ഹദീസ് തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡം നൽകിയ വലിയ സംഭാവനകളെക്കുറിച്ചും ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും വിവരമില്ല.
കുരിശുയുദ്ധ അധിനിവേശം ഇന്ത്യയെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നത് വരെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണം മുസ്ലിംകളുടെ കൈകളിലായിരുന്നുവെന്നത് അനിഷേധ്യമായ ചരിത്ര യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഹൈന്ദവ ജനതയെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഭരിച്ചത് ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടങ്ങളായിരുന്നു; അവർ ഹൈന്ദവരുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുകയും അവരുടെ രാജ്യങ്ങളെ ഐശ്വര്യവൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം വളരെ വിചിത്രമായ ഒരു കാര്യം ഇവിടെ സംഭവിച്ചു; ഇത്രയും ദീർഘകാലം മുസ്ലിംകൾ രാജ്യം ഭരിച്ചിട്ടും അവർ ഇന്ത്യയിൽ ന്യൂനപക്ഷമായി (ഭൂരിപക്ഷമില്ലാത്തവരായി) തുടർന്നു. മാത്രമല്ല, പിൽക്കാലത്ത് മുസ്ലിംകൾ ഹൈന്ദവരുടെ കീഴിൽ വലിയ പീഡനങ്ങൾക്കും വംശഹത്യകൾക്കും ഇരയാകുന്ന ദുരവസ്ഥയുമുണ്ടായി.
ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങളെന്താണ്? നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഭരണം നടത്തിയിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് മുസ്ലിംകൾക്ക് ഇന്ത്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷമാകാൻ കഴിയാതെ പോയത്? ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ കാരണങ്ങളും പശ്ചാത്തലങ്ങളുമാണ് താഴെ നൽകുന്നത്:
- ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനത്തിലെ വീഴ്ചകൾ: ഇന്ത്യയെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അബദ്ധം, ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനത്തിനും അത് വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ നൽകാതിരുന്നതാണ്. രാജ്യം കീഴടക്കുന്നതിലും സൈനിക ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലുമായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ശ്രദ്ധ. ഇസ്ലാമിൻ്റെ സന്ദേശം ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷം അവിടെ അവശേഷിക്കില്ലായിരുന്നു.
- ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തോടുള്ള സഹിഷ്ണുത: ഭരണാധികാരികളിൽ പലരും ഹൈന്ദവരോടും അവരുടെ ആചാരങ്ങളോടും അമിതമായ സഹിഷ്ണുതയാണ് കാണിച്ചത്. ജനങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ഭരണത്തോട് ചേർത്തുനിർത്താനും അവരുടെ എതിർപ്പ് ഒഴിവാക്കാനും വേണ്ടിയായിരുന്നു ഇത്. ഇതിൻ്റെ ഫലമായി മുസ്ലിം ഭരണത്തിൻ കീഴിലും ഹൈന്ദവ മതം ശക്തിപ്പെടുകയും വളരുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ ബിംബാരാധനകളിലും മറ്റു ശിർക്കൻ ആചാരങ്ങളിലും ഭരണകൂടം ഇടപെട്ടിരുന്നില്ല. മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായ അക്ബറിനെപ്പോലുള്ള ചില ഭരണാധികാരികൾ ഇസ്ലാമും ഹിന്ദുമതവും ക്രിസ്തുമതവും കൂട്ടിയിണക്കി പുതിയൊരു മതം (ദീൻ-ഇ-ഇലാഹി) തന്നെ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അത് ജനങ്ങളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു; പ്രജകളെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു ഈ ചെയ്തികൾ.
- സാമൂഹിക സമ്പർക്കങ്ങളിലെ അപാകതകൾ: ഭരണാധികാരികളായ മുസ്ലിംകളും കീഴടക്കപ്പെട്ട ഹൈന്ദവരും തമ്മിൽ വലിയ തോതിലുള്ള സാമൂഹിക സമ്പർക്കങ്ങളോ വിവാഹ ബന്ധങ്ങളോ ഉണ്ടായില്ല. ഒരുവശത്ത് മുസ്ലിംകൾ ഭരണം നടത്തുമ്പോൾ മറുവശത്ത് ഹൈന്ദവർ അവരുടെ സമുദായത്തിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. പരസ്പരമുള്ള ഈ അകൽച്ച ഇസ്ലാം അവരിലേക്ക് എത്തുന്നതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തി.
- ഹൈന്ദവ ജനസംഖ്യയിലെ വർദ്ധനവ്: മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യ സാമ്പത്തികമായി വലിയ പുരോഗതി കൈവരിച്ചു. ഈ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഹൈന്ദവ ജനസംഖ്യ അതിവേഗം വർദ്ധിക്കാൻ കാരണമായി. അവർക്ക് മുസ്ലിം ഭരണകൂടം സകലവിധ സംരക്ഷണവും നൽകിയിരുന്നു.
- ആഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളും ഭരണപോരാട്ടങ്ങളും: മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾക്കിടയിൽ നിരന്തരമായി ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളും അധികാര വടംവലികളും ഇസ്ലാമിക രാജ്യങ്ങളുടെ വലിയൊരു സമയവും സമ്പത്തും അപഹരിച്ചു. ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തേക്കാൾ, തങ്ങളുടെ അധികാരവും സാമ്രാജ്യവും നിലനിർത്താനും മറ്റ് ഭരണാധികാരികളുമായി—അവർ അവിശ്വാസികളാണെങ്കിൽ കൂടിയും—സഖ്യമുണ്ടാക്കാനുമായിരുന്നു അവർ ശ്രമിച്ചത്.
- സൂഫിസത്തിൻ്റെയും പിഴച്ച ചിന്തകളുടെയും സ്വാധീനം: ഇന്ത്യയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന പണ്ഡിതന്മാരിലും പ്രബോധകരിലും പലരും സൂഫിസത്തിൻ്റെയും ഇൽമുൽ കലാമിൻ്റെയും (തർക്കശാസ്ത്രം) സ്വാധീനമുള്ളവരായിരുന്നു. അദ്വൈതം/വഹ്ദത്തുൽ വുജൂദ്, ഹുലൂൽ പോലെയുള്ള ഇസ്ലാമിന് വിരുദ്ധമായ പിഴച്ച വാദങ്ങൾ/ബിദ്അത്തുകൾ അവർ പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഇത്തരം വാദങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദു സന്യാസിമാരുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആശയങ്ങളോട് സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഹിന്ദുക്കൾക്ക് ഇത് എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകാര്യമായി. അങ്ങനെ അവർ ഇസ്ലാമിലേക്ക് വന്നെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി അവർ പഴയ വിശ്വാസങ്ങളിൽ തന്നെ തുടർന്നു. കൂടാതെ ഇസ്മായിലിയ്യ, റവാഫിളുകൾ (ശിയാക്കൾ) തുടങ്ങിയ പിഴച്ച വിഭാഗങ്ങളും ഇന്ത്യയിൽ വേരൂന്നാൻ തുടങ്ങി. മുൾട്ടാൻ, സിന്ധ് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ അവരുടെ ഭരണകൂടങ്ങളും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഹിജ്റ അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മുൾട്ടാനിൽ ഖറാമിത്തകളുടെ ഭരണകൂടവും ഉദയം കൊണ്ടു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്തിൻ്റെ ദൗർബല്യത്തിൻ്റെയും തകർച്ചയുടെയും കാലഘട്ടത്തിലാണ് മുസ്ലിംകൾ ഇന്ത്യയുടെ ഭൂരിഭാഗവും കീഴടക്കിയത് എന്നതാണ് ഈ ദുരവസ്ഥയ്ക്കുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാരണം. ഇസ്ലാമിൻ്റെ യഥാർത്ഥവും സമ്പൂർണ്ണവുമായ സന്ദേശം അവിടെ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതിൻ്റെ ഫലമായി ഇന്ത്യയിലെ ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടങ്ങൾ എപ്പോഴും അസ്ഥിരമായിത്തീർന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഹൈന്ദവർ ശക്തമായ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തുകയും ഉത്തരേന്ത്യയിലെ മുസ്ലിം ഭരണകൂടങ്ങളെ ദീർഘകാലം പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശ ശക്തികൾക്ക് ഇന്ത്യയിലെ ഇസ്ലാമിക ഭരണത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർക്കാൻ ഇത് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതാണ് ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിംകളുടെ ഉജ്ജ്വലമായ ചരിത്രവും, അവർ ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന വേദനിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന കാരണം.