ശൈഖ് ഡോ. സ്വാലിഹ് ബ്നു അബ്ദില്ലാഹ് അൽ-ഉസൈമി – വിജ്ഞാനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തൽ
വിജ്ഞാനം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ലക്ഷ്യവും, ആയുസ്സ് ഉരുകുന്ന മഞ്ഞുപോലെ ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയുമാണെങ്കിൽ, അതിൽ സമയം സംരക്ഷിക്കലും, പ്രയോജനമില്ലാതെ അത് കഴിഞ്ഞുപോകുന്നതിനെ ഭയക്കലും ബുദ്ധിയുടെ കണ്ണാണ്. ഖിയാമത്ത് നാളിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കപ്പെടും എന്നത്, അതിനെ പരിപാലിക്കുന്നതിൽ അതിരുകവിയാൻ എന്നെയും നിങ്ങളെയും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ഇബ്നുൽ ജൗസി ‘സ്വൈദുൽ ഖാത്വിറിൽ’ പറയുന്നു: “മനുഷ്യൻ തന്റെ കാലത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠതയും, സമയത്തിന്റെ വിലയും അറിയണം. അപ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം പോലും അല്ലാഹുവിനോട് അടുപ്പിക്കുന്നതല്ലാത്ത കാര്യത്തിൽ അവൻ പാഴാക്കുകയില്ല. വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായതിന് അവൻ മുൻഗണന നൽകും.”
ഇവിടെ നിന്നാണ് പണ്ഡിതന്മാർ സമയത്തെ പരിപാലിക്കുന്നതിൽ മഹത്വം കാണിച്ചത്. എത്രത്തോളമെന്നാൽ, മുഹമ്മദ് ബ്നു അബ്ദിൽ ബാഖി അൽ-ബസ്സാസ് പറഞ്ഞു: “എന്റെ ആയുസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ പോലും ഞാൻ തമാശയിലോ കളിയിലോ പാഴാക്കിയിട്ടില്ല.”
അബുൽ വഫാഅ് ഇബ്നു അഖീൽ – ‘അൽ-ഫുനൂൻ’ എന്ന ഗ്രന്ഥം എണ്ണൂറ് വാള്യങ്ങളിൽ രചിച്ചയാൾ – പറഞ്ഞു: “എന്റെ ആയുസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ പാഴാക്കാൻ എനിക്ക് അനുവദനീയമല്ല.”
അവരുടെ അവസ്ഥ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പോലും അവർക്ക് വായിച്ചുകൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. അഹ്മദ് ബ്നു സുലൈമാൻ അൽ-ബുൽഖാസി – ഇരുപത്തിയെട്ടാം വയസ്സിൽ മരണപ്പെട്ടയാൾ – ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഖിറാഅത്തുകൾ പഠിപ്പിക്കുമായിരുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ തന്റെ സമയം പാഴാകുമോ എന്ന് ഭയന്നുകൊണ്ട്. അപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന് വായിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു, അദ്ദേഹം തന്റെ ഭക്ഷണവും പാനീയവും കഴിക്കുമ്പോൾ.
മാത്രമല്ല, അവർ ശൗചാലയത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവർക്ക് വായിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു. ഇബ്നു തൈമിയ്യ അൽ-ജദ്ദ് ശൗചാലയത്തിൽ ആവശ്യനിർവഹണത്തിന് പ്രവേശിച്ചാൽ, തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ചിലരോട് പറയുമായിരുന്നു: “ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് വായിക്കുക. ശബ്ദമുയർത്തുക.”
ഈ സമൂഹത്തിൽ رحمهم الله സമയത്തെ പരിപാലിക്കുന്നത് പല അടയാളങ്ങളിലും വെളിപ്പെട്ടു. മനുഷ്യ നാഗരികതകൾക്കൊന്നും അത് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവരുടെ ദർസുകളുടെ ആധിക്യം. ഇമാം നവവി എല്ലാ ദിവസവും തന്റെ ശൈഖുമാരിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് ദർസുകൾ വായിക്കുമായിരുന്നു. ‘നൈലുൽ ഔത്വാറി’ന്റെ കർത്താവായ ഇമാം ശൗകാനി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർസുകൾ രാവും പകലും പതിമൂന്ന് എണ്ണമെത്തുമായിരുന്നു; അതിൽ ചിലത് അദ്ദേഹം തന്റെ ശൈഖുമാരിൽ നിന്ന് എടുക്കുന്നതും, ചിലത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് എടുക്കുന്നതുമായിരുന്നു.
‘തഫ്സീറി’ന്റെ കർത്താവായ മഹ്മൂദ് അൽ-ആലൂസി അവരെയെല്ലാം കവച്ചുവെച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു ദിവസം ഇരുപത്തിനാല് ദർസുകൾ പഠിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തഫ്സീറിലും ഇഫ്താഇലും വ്യാപൃതനായപ്പോൾ, അത് പതിമൂന്ന് ദർസുകളായി കുറഞ്ഞു.
പിന്നീട്, മുഹമ്മദ് ബ്നു അബീബക്ർ ഇബ്നു ജമാഅയുടെ ജീവചരിത്രത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർസുകൾ രാവും പകലും ഏകദേശം അമ്പത് എണ്ണമെത്തുമായിരുന്നു.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവർ പഠിച്ചതിന്റെ ആധിക്യം. ഇബ്നു ത്തബ്ബാൻ ‘അൽ-മുദവ്വന’ ഏകദേശം ആയിരം തവണ പഠിച്ചു. അബ്ബാസ് ബ്നുൽ ഫാരിസിയുടെ ചില പുസ്തകങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈപ്പടയിൽ ഇങ്ങനെ കാണാം: “ഞാനിത് ആയിരം തവണ പഠിച്ചു.”
‘തഫ്സീറി’ന്റെ പ്രശസ്തനായ കർത്താവിന്റെ പിതാവായ, ഇബ്നു അത്വിയ്യ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗാലിബ് ബ്നു അബ്ദിറഹ്മാൻ ‘സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി’ എഴുനൂറ് തവണ ആവർത്തിച്ചു.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവർ എഴുതിയതിന്റെ ആധിക്യം. അഹ്മദ് ബ്നു അബ്ദിൽ ദാഇം അൽ-മഖ്ദിസി – ഹنبലി പണ്ഡിതന്മാരിൽ ഒരാൾ – തന്റെ കൈകൊണ്ട് രണ്ടായിരം വാള്യങ്ങൾ എഴുതി. ഇബ്നുൽ ജൗസിക്കും ഇതുപോലെ സംഭവിച്ചു.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവർ വായിച്ചതിന്റെ ആധിക്യം. ഇബ്നുൽ ജൗസി, അദ്ദേഹം പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് തന്നെ ഇരുപതിനായിരം വാള്യങ്ങൾ വായിച്ചു.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവരുടെ ശൈഖുമാരുടെ ആധിക്യം. ഈ സമുദായത്തിൽ, ശൈഖുമാരുടെ എണ്ണം ആയിരം കവിഞ്ഞവർ ധാരാളമുണ്ട്. ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായത്, അബൂ സഅ്ദ് അസ്സംആനിയുടെ ശൈഖുമാരുടെ എണ്ണം ഏഴായിരം എത്തിയെന്നതാണ്. ഇബ്നു ന്നജ്ജാർ ‘ദൈലു താരീഖി ബഗ്ദാദിൽ’ പറഞ്ഞു: “ഇത് ആരും എത്തിച്ചേരാത്ത ഒരു കാര്യമാണ്.”
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവർ കേട്ടതിന്റെയും, ശൈഖുമാർക്ക് വായിച്ചുകൊടുത്തതിന്റെയും ആധിക്യം. വലിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നും ചെറിയ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും; അത് ആയിരക്കണക്കിന് എണ്ണപ്പെടും; മുൻപ് പറഞ്ഞ ഇബ്നു സ്സംആനിക്കും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ഇബ്നു അസാകിറിനും, മറ്റ് ഒരു സംഘത്തിനും സംഭവിച്ചതുപോലെ.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ആധിക്യം. ഈ സമുദായത്തിലെ ഒരു സംഘം പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ആയിരം ഗ്രന്ഥങ്ങൾ എണ്ണപ്പെട്ടു. അവരിൽ പെട്ടതാണ് അൻദലുസിലെ പണ്ഡിതനായ അബ്ദുൽ മലിക് ബ്നു ഹബീബും, അബുൽ ഫറജ് ഇബ്നുൽ ജൗസിയും.
അതിനാൽ, അല്ലയോ വിദ്യാർത്ഥീ, നിന്റെ സമയം നീ സംരക്ഷിക്കുക. സ്വാലിഹായ മന്ത്രി ഇബ്നു ഹുബൈറ നിനക്ക് ഉപദേശം നൽകുന്നതിൽ പൂർണ്ണത വരുത്തിയിരിക്കുന്നു: “സമയം നീ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചതിൽ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടതാണ്, അത് നിനക്ക് ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു.”
ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ഇരുപത് പൂർത്തിയാക്കുന്ന അടിസ്ഥാനം പറഞ്ഞു. അത്: വിജ്ഞാനത്തിൽ സമയം സംരക്ഷിക്കുക; കാരണം, വിജ്ഞാനം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ലക്ഷ്യമാണ്. ആയുസ്സ് ഉരുകുന്ന മഞ്ഞുപോലെ ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ സമയം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ അത് നേടാനാവില്ല.
ഇവിടെ നിന്നാണ് പണ്ഡിതന്മാർ സമയത്തെ പരിപാലിക്കുന്നതിൽ മഹത്വം കാണിച്ചത്. അവരുടെ അവസ്ഥ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പോലും അവർക്ക് വായിച്ചുകൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. മാത്രമല്ല, അവർ ശൗചാലയത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവർക്ക് വായിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു; ഇവിടെ ഇബ്നു തൈമിയ്യ അൽ-ജദ്ദിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതുപോലെ. ഇബ്നു അബീ ഹാതിം തന്റെ പിതാവിന് വായിച്ചുകൊടുത്തതിലും ഇതുപോലെയുണ്ട്.
അവരിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും സംഭവിച്ചത് വിജ്ഞാനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിന് വിരുദ്ധമല്ല. കാരണം, വായിക്കുന്നയാൾ ശൗചാലയത്തിന് പുറത്ത്, അതിൽ നിന്ന് അകന്നായിരുന്നു. സമയം പ്രയോജനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അത് സംരക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം സമയം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ അവർ മികവ് പുലർത്തിയ ചില അടയാളങ്ങൾ പറഞ്ഞു. എത്രത്തോളമെന്നാൽ, അത് ഈ സമുദായത്തിൽ പ്രശസ്തമായ അടയാളങ്ങളായി. അവരുടെ ദർസുകളുടെ ആധിക്യം, അവർ പഠിച്ചതിന്റെ ആധിക്യം, അവർ വായിച്ചതിന്റെ ആധിക്യം, അവരുടെ ശൈഖുമാരുടെ ആധിക്യം, അവർ കേട്ടതിന്റെ ആധിക്യം, അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ആധിക്യം. സമയം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ ഇതുപോലുള്ളത് നേടാനാവില്ല.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം ഇബ്നു ഹുബൈറയുടെ വരി കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ചു: “സമയം നീ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചതിൽ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടതാണ്,”
അതായത്: നീ സംരക്ഷിക്കാൻ വ്യാപൃതനായതിൽ. “അത് നിനക്ക് ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു.”