ഭൂലോക ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചും, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു മഹാപോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചുമാണ് നാം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. കടുത്ത പ്രയാസങ്ങൾക്കും പ്രതിസന്ധികൾക്കും ശേഷം സത്യവിശ്വാസികൾക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയ വലിയൊരു വിജയമായിരുന്നു അത്. ബഗ്ദാദിന്റെ പതനത്തിനും മുസ്ലിം ലോകത്തെ താത്താരികൾ (മംഗോളിയർ) അതിക്രൂരമായി ആക്രമിച്ചതിനും ശേഷം കേവലം രണ്ട് വർഷം മാത്രം പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ വിജയം കടന്നുവന്നത്. മംഗോളിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ ചെങ്കിസ് ഖാന്റെ കാലത്തിനുശേഷം മംഗോളിയർ ആദ്യമായി പരാജയപ്പെട്ട ആ ചരിത്ര പോരാട്ടമാണ് ഹിജ്റ 658 റമദാൻ 25 വെള്ളിയാഴ്ച നടന്ന ഐൻ ജാലൂത്ത് യുദ്ധം.
യുദ്ധത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഇസ്ലാമിക ലോകത്തെ ആക്രമിക്കുകയും, മുസ്ലിംകൾക്കെതിരെ സമാനതകളില്ലാത്ത ക്രൂരതകളും ഹീനമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളും അഴിച്ചുവിടുകയും ചെയ്ത ആ ജനതയെക്കുറിച്ച് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആരായിരുന്നു ഈ താത്താരികൾ അഥവാ മംഗോളിയർ?
ഏഷ്യൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ഗോബി മരുഭൂമിയിൽ (ഇന്നത്തെ മംഗോളിയ) ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രാകൃതരായ പർവ്വതവാസികളായിരുന്നു താത്താരികൾ. കൊള്ളയടിച്ചും കന്നുകാലികളെ മേച്ചും ഉപജീവനം നടത്തിയിരുന്ന അതിക്രൂരന്മാരായ ഒരു ജനവിഭാഗമായിരുന്നു അവർ. ചെങ്കിസ് ഖാൻ അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ശക്തമായ ഒരു സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അവർ അയൽരാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇസ്ലാമിക ലോകത്തിന് വലിയൊരു ദുരന്തമായാണ് അവർ കടന്നുവന്നത്. അവർ നാടുകൾ കൊള്ളയടിക്കുകയും ആളുകളെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുകയും, ബഗ്ദാദിലെ ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്ത് തകർത്തെറിയുകയും ചെയ്തു. അവർ കടന്നുചെന്ന ഓരോ നഗരങ്ങളിലും ഭയാനകമായ കൂട്ടക്കൊലകൾ നടത്തി. അവരെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആളുകൾ നിരാശപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. കാരണം, അവരെ നേരിട്ട സൈന്യങ്ങളെല്ലാം പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്. താത്താരികൾ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്ത സൈന്യമാണെന്ന് മിക്ക ആളുകളും ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ കാലഘട്ടത്തിൽ മുസ്ലിംകൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ദൗർബല്യവും നിന്ദ്യതയും അപമാനവും എത്രത്തോളമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, പ്രമുഖ ചരിത്രകാരനായ ഇമാം ഇബ്നുൽ അസീർ رَحِمَهُ اللَّهُ താത്താരികളുടെ ആക്രമണത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയ വാക്കുകൾ മാത്രം മതിയാകും. അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഭയാനകത കാരണം വർഷങ്ങളോളം ഇതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കാൻ പോലും ഞാൻ മടികാണിച്ചു. ഇസ്ലാമിന്റെയും മുസ്ലിംകളുടെയും മരണവാർത്ത എഴുതാൻ ആർക്കാണ് സാധിക്കുക? ഈ വിവരണങ്ങൾ ആർക്കാണ് എളുപ്പമാവുക? എന്റെ മാതാവ് എന്നെ പ്രസവിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലോ, ഇതിനുമുമ്പ് തന്നെ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നെങ്കിലോ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നു… സമാനതകളില്ലാത്ത, രാപ്പകലുകൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ഭയാനകമായ ആ മഹാദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഈ അധ്യായം ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. ഇത് ലോകത്തെ മുഴുവൻ ബാധിച്ചെങ്കിലും മുസ്ലിംകളെയാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേട്ടയാടിയത്. അല്ലാഹു ആദമിനെ സൃഷ്ടിച്ചത് മുതൽ ഇന്നുവരെ ലോകം ഇത്രയും വലിയൊരു വിപത്ത് നേരിട്ടിട്ടില്ല എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ അയാൾ സത്യവാനാണ്. ഇതിനോടടുത്ത ഒരു സംഭവം പോലും ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല.”
മുസ്ലിം നാടുകൾ ഒന്നൊന്നായി ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കിയതിന് ശേഷം, ഹിജ്റ 656-ൽ ഹുലാഖു ബഗ്ദാദ് പിടിച്ചടക്കി. നാൽപത് ദിവസത്തോളം തന്റെ സൈന്യത്തിന് അവിടെ തോന്നിയതെല്ലാം ചെയ്യാൻ അവൻ അനുവാദം നൽകി. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും വൃദ്ധരും കുട്ടികളുമടക്കം ഏകദേശം പത്തുലക്ഷത്തോളം ആളുകളെയാണ് അവർ അവിടെ കൊന്നൊടുക്കിയത്. ചരിത്രം ഇന്നുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തത്ര ഭയാനകമായ കൂട്ടക്കൊലയായിരുന്നു അത്.
തുടർന്ന് താത്താരി സൈന്യം ശാമിലേക്ക് (സിറിയൻ പ്രദേശം) നീങ്ങുകയും കാമിൽ അൽ-അയ്യൂബി ഭരിച്ചിരുന്ന ‘മയ്യാഫാരിഖീൻ’ (مَيَّافَارِقِين) നഗരം ഉപരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ നഗരം ശക്തമായി ചെറുത്തുനിന്നെങ്കിലും, ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ തീർന്നുപോവുകയും ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവശേഷിച്ചവർ കീഴടങ്ങി. താത്താരികൾ അവിടെ പ്രവേശിച്ച് രക്തം മരവിപ്പിക്കുന്ന കൂട്ടക്കൊലകൾ നടത്തി. അവർ കാമിൽ അൽ-അയ്യൂബിയെ പിടികൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൊലി ഉരിയുകയും, മരിക്കുന്നതുവരെ അത് തിന്നാൻ അദ്ദേഹത്തെ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു!
ഭൂമിയിൽ കുഴപ്പങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. അവർ ഹലബ് (Aleppo) പിടിച്ചടക്കി അമ്പതിനായിരത്തോളം ആളുകളെ കൊന്നൊടുക്കി. പിന്നീട് ഡമാസ്കസിലേക്ക് നീങ്ങിയ അവർ, അവിടുത്തുകാർക്ക് അഭയം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ശേഷം അവരെ ചതിക്കുകയും നഗരം നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഫലസ്തീനിലേക്ക് നീങ്ങിയ അവർ ബൈത്തുൽ മഖ്ദിസ് പിടിച്ചടക്കി ഈജിപ്തിന്റെ അതിർത്തിയായ ഗാസ വരെ എത്തിച്ചേർന്നു.
തുടർന്ന് ഹുലാഖു തന്റെ ദൂതന്മാരെ ഈജിപ്തിലെ ഭരണാധികാരിയായ ഖുതുസിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. ഈജിപ്തുകാർക്കുള്ള ഭീഷണികളും മുന്നറിയിപ്പുകളും കീഴടങ്ങാനുള്ള കൽപ്പനകളും അടങ്ങിയ ഒരു നീണ്ട കത്തായിരുന്നു അതിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഖുതുസിനും ഈജിപ്തുകാർക്കുമുള്ള ആ കത്തിൽ താത്താരികൾ ഇങ്ങനെ എഴുതി: “ഭൂമിയിലെ അല്ലാഹുവിന്റെ സൈന്യമാണ് ഞങ്ങൾ. അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നാണ് അവൻ ഞങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളത്. അവന്റെ കോപത്തിന് പാത്രമായവരുടെ മേൽ അവൻ ഞങ്ങളെ അധികാരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. കീഴടങ്ങിയ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്ക് പാഠമുണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പുമുണ്ട്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അധികാരം ഞങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തുക. മൂടുപടം നീങ്ങുകയും നിങ്ങൾക്ക് ഖേദിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പായിരിക്കണം അത്. കരയുന്നവരോട് ഞങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കില്ല, സങ്കടം പറയുന്നവരോട് ഞങ്ങൾ അലിവ് കാണിക്കുകയുമില്ല. ഞങ്ങൾ നാടുകൾ കീഴടക്കിയെന്നും, ഭൂമിയെ അഴിമതികളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചുവെന്നും, ഭൂരിഭാഗം ആളുകളെയും കൊന്നൊടുക്കിയെന്നും നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഓടിരക്ഷപ്പെടുക മാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലുള്ള വഴി. നിങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു പിടിക്കുക എന്നത് ഞങ്ങളുടെ കടമയും. ഏത് ഭൂമിയാണ് നിങ്ങൾക്ക് അഭയം നൽകുക? ഏത് വഴിയാണ് നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുക? ഏത് രാജ്യമാണ് നിങ്ങൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുക?! ഞങ്ങളുടെ വാളുകളിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷയില്ല, ഞങ്ങളുടെ ഗാംഭീര്യത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഒളിച്ചോടാനുമാവില്ല. ഞങ്ങളുടെ കുതിരകൾ അതിവേഗത്തിൽ കുതിക്കുന്നവയാണ്, ഞങ്ങളുടെ അമ്പുകൾ തുളച്ചുകയറുന്നവയാണ്, ഞങ്ങളുടെ വാളുകൾ ഇടിമിന്നലുകളാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ പർവ്വതങ്ങളെപ്പോലെ കടുപ്പമുള്ളതും, ഞങ്ങളുടെ എണ്ണം മണൽത്തരികൾ പോലെ അപാരവുമാണ്. കോട്ടകൾക്കൊന്നും ഞങ്ങളെ തടയാനാവില്ല, സൈന്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഞങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാനുമാവില്ല. ഞങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല. ഞങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരൊക്കെ ഖേദിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അഭയം തേടിയവർ രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥകളും കൽപ്പനകളും നിങ്ങൾ അനുസരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്കുള്ളത് നിങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളുടെ ബാധ്യതകൾ നിങ്ങളുടെ മേലുമുണ്ടായിരിക്കും. നിങ്ങൾ എതിർക്കുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ നശിച്ചുപോകും. അതിനാൽ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് നിങ്ങളെത്തന്നെ നാശത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടാതിരിക്കുക. മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയവൻ ബാധ്യത നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു.”
ഈ കത്തിലെ വിവരങ്ങൾ കേട്ട ഖുതുസ് അമീറുമാരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി. ഹുലാഖുവിന്റെ ദൂതന്മാരെ വധിക്കാൻ അവർ ഏകകണ്ഠമായി തീരുമാനിച്ചു. തുടർന്ന് അവരെ പിടികൂടി വധിക്കാൻ അദ്ദേഹം കൽപ്പിച്ചു. അവരെ വധിക്കുകയും അവരുടെ തലകൾ ഈജിപ്തിന്റെ കവാടങ്ങളിലൊന്നിൽ തൂക്കിയിടുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധമല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയും ആർക്കും അവശേഷിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാണ് ഖുതുസ് ഇപ്രകാരം ചെയ്തത്. അത് മാറ്റമില്ലാത്ത അന്തിമ തീരുമാനമായിരുന്നു.
താത്താരികൾ ഈജിപ്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നുവെന്ന വിശ്വസനീയമായ വിവരങ്ങൾ തുടർമാനമായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. മുസ്ലിം നാടുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും താത്താരികൾ കീഴടക്കിയതിന് ശേഷം അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഇസ്ലാമിക കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഈജിപ്ത്. ഖുതുസ് രാജ്യത്തെ പ്രമുഖരുമായും പണ്ഡിതന്മാരുമായും കൂടിയാലോചന നടത്തി. താത്താരികൾ ഈജിപ്തിൽ എത്തുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് അബദ്ധമാണെന്നും, ശാമിലേക്ക് പോയി അവരെ നേരിടണമെന്നുമായിരുന്നു അവരുടെ അഭിപ്രായം. എന്നാൽ സുഖലോലുപരായ അമീറുമാരും സൈനിക മേധാവികളും ഈ തീരുമാനത്തോട് വിമുഖത കാണിക്കുകയും മടിച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പിന്തിരിപ്പൻ നിലപാടിന് മുന്നിൽ ഖുതുസ് തന്റെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആ വാക്കുകൾ അവരോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “ഹേ മുസ്ലിം നേതാക്കളേ, നിങ്ങൾ കാലങ്ങളായി ബൈത്തുൽ മാലിലെ (بَيْتُ المَال) സമ്പത്ത് അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ നിങ്ങൾ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മടികാണിക്കുന്നു. ഞാൻ യുദ്ധത്തിന് പുറപ്പെടുകയാണ്. ജിഹാദ് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് എന്നോടൊപ്പം ചേരാം. അല്ലാത്തവർക്ക് അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങാം. അല്ലാഹു ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ മാനം പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെടുന്നതിന്റെ പാപം ഈ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നവരുടെ പിരടിയിലായിരിക്കും.”
തുടർന്ന് സൈനിക മേധാവിക്ക് യുദ്ധത്തിനുള്ള സന്നാഹങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ അദ്ദേഹം കൽപ്പന നൽകി. ആളുകൾ ജിഹാദിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളിൽ മുഴുകി. ഹിജ്റ 658 റമദാനിൽ ഈജിപ്ഷ്യൻ സൈന്യത്തോടൊപ്പം പണ്ഡിതന്മാരെയും ശൈഖുമാരെയും മുന്നിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് ഖുതുസ് യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. പിന്നീട് സിറിയൻ സൈന്യവും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. മംഗോളിയൻ രാജാവിന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് ഹുലാഖുവിന് പേർഷ്യയിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക തീരുമാനമായിരുന്നു. അതിനാൽ അവൻ ലെബനനിലെ ബഖാഅ് (البقاع) താഴ്വരയിലായിരുന്ന ‘കിത്ബുഗ’ (كتبغا) എന്ന താത്താരി കമാൻഡറെ ശാമിന്റെ ചുമതലയേൽപ്പിച്ചു. മംഗോളിയൻ സംരക്ഷണ സേന ഗാസ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പല അധിനിവേശ നഗരങ്ങളിലും തമ്പടിച്ചിരുന്നു.
ഭയപ്പാടോടെയും ഉത്കണ്ഠയോടെയുമാണ് ജനങ്ങൾ കാത്തിരുന്നത്. ഖുതുസ് ഗാസയിലെത്തുകയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന താത്താരി സൈന്യത്തെ പെട്ടെന്ന് ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ഗാസ അവരിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഇതോടെ മുസ്ലിംകളുടെ മനോവീര്യം വർദ്ധിച്ചു. താത്താരികൾ തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഭയന്നോടുന്നത് അവർ ആദ്യമായി നേരിൽ കണ്ടു. പരാജയപ്പെട്ട താത്താരി സൈന്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കിത്ബുഗയുടെ അടുത്തെത്തി പരാജയവാർത്ത അറിയിച്ചു. അവൻ കടുത്ത കോപത്തിലാവുകയും ഈ മുസ്ലിംകളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു ദിവസത്തിന് ശേഷം ഗാസയിൽ നിന്ന് ഖുതുസ് തീരദേശ പാതയിലൂടെ വടക്കോട്ട് നീങ്ങി. കുരിശുയുദ്ധക്കാരുടെ അധിനിവേശത്തിലുള്ള നഗരങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു അവർക്ക് കടന്നുപോകേണ്ടിയിരുന്നത്. താൻ മംഗോളിയരെയാണ് ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവർക്ക് സന്ദേശമയച്ചു. തന്റെ സൈന്യത്തിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരാൾക്ക് നേരെ ആക്രമണമുണ്ടായാൽ അവരെ ആദ്യം നേരിടുമെന്ന് അദ്ദേഹം കുരിശുയുദ്ധക്കാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും കുന്നുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ‘ഐൻ ജാലൂത്ത്’ (عين جالوت) താഴ്വരയാണ് യുദ്ധത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥലമായി ഖുതുസ് കണ്ടെത്തിയത്. ഖുതുസ് ഐൻ ജാലൂത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, ഫലസ്തീനിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും നഗരങ്ങളിൽ നിന്നുമായി നിരവധി സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർ മുസ്ലിം സൈന്യത്തിൽ ചേരാനായി ഒഴുകിയെത്തി. അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ജിഹാദ് ചെയ്യാൻ ജനങ്ങൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു, ആത്മാർത്ഥതയുള്ള ഒരു നേതാവിനെ മാത്രമായിരുന്നു അവർക്ക് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നത്. ഒടുവിൽ അവർക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ലഭിച്ചു! ആ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പം ധാരാളം കർഷകരും ഒത്തുചേർന്നു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വലിയ തോതിൽ ഐൻ ജാലൂത്ത് താഴ്വരയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി അണിനിരന്നു! തങ്ങളുടെ തക്ബീർ ധ്വനികൾ ഉയർത്തിയും, ഈ വലിയ വിപത്തിൽ നിന്ന് സമുദായത്തെ രക്ഷിക്കാൻ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന മുസ്ലിം സൈന്യത്തിന് പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ നൽകിയും അവർ നിലകൊണ്ടു. ഏകദൈവ വിശ്വാസികളായ അല്ലാഹുവിന്റെ ദാസന്മാരെ സഹായിക്കാനും, ദീനിന്റെ ശത്രുക്കളെ നിന്ദ്യരാക്കാനും ലോകരക്ഷിതാവിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ നാവുകളും ഹൃദയങ്ങളും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് ഖുതുസ് അമീറുമാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി താത്താരികളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ബഗ്ദാദിലും സിറിയൻ നഗരങ്ങളിലും നടന്ന കൊലപാതകങ്ങളും, സ്ത്രീകളെ തടവുകാരാക്കിയതും, അഭിമാനം പിച്ചിച്ചീന്തിയതും, നാടുകൾ നശിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം അദ്ദേഹം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ശാമിനെ രക്ഷിക്കാനും ഇസ്ലാമിനെ സഹായിക്കാനും അദ്ദേഹം അവരെ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. അതുകേട്ട് അവർ ഉറക്കെ കരയുകയും, പോരാട്ടവേളയിൽ സത്യസന്ധമായി ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഖുതുസ് തന്റെ സൈന്യത്തെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചു: ഒന്നാമത്തെ വിഭാഗം “മുന്നണിപ്പോരാളികൾ”. അവർ യുദ്ധം ആരംഭിക്കുകയും മംഗോളിയരെ താഴ്വരയുടെ മധ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം – അതാണ് സൈന്യത്തിലെ വലിയ ഭാഗം – കുന്നുകൾക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുകയും ശത്രുക്കളെ ആക്രമിക്കാനുള്ള സൂചനയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
ഈ സമയത്ത് മംഗോളിയൻ സൈന്യം ഐൻ ജാലൂത്തിലെത്തി. മുസ്ലിം സൈന്യത്തെ കണ്ട അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ചെറിയൊരു സംഘമായ മുന്നണിപ്പോരാളികളെ കണ്ട കിത്ബുഗ, താത്താരികളുടെ ശക്തിയെ വെല്ലുവിളിച്ച ഈ സൈന്യത്തെ ഒറ്റയടിക്ക് ഇല്ലാതാക്കി യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യത്തെയും കൊണ്ടാണ് അവൻ ആക്രമണത്തിന് മുതിർന്നത്. ഖുതുസ് ആഗ്രഹിച്ചതും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു. കിത്ബുഗ തന്റെ സൈന്യത്തോട് ആക്രമിക്കാൻ അലറിക്കൊണ്ട് കൽപ്പിച്ചു. കൂറ്റൻ മംഗോളിയൻ സേന ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് മുസ്ലിംകളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളികൾക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. മിന്നലാക്രമണവും അതിവേഗത്തിലുള്ള കനത്ത പ്രഹരവും അവർ ശീലിച്ചതായിരുന്നു.
എന്നാൽ മുസ്ലിംകളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളികൾ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന മനക്കരുത്തോടെയാണ് അവിടെ നിലയുറപ്പിച്ചത്. ഒഴുകിയെത്തുന്ന മംഗോളിയൻ സൈന്യത്തെ അവർ കാണാത്തതുപോലെ അല്ലാഹു عز وجل മുസ്ലിംകൾക്ക് ശാന്തതയും സമാധാനവും നൽകി. അവർ അടുത്തു വന്നപ്പോൾ യുദ്ധം ആരംഭിക്കാനുള്ള സൂചന നൽകപ്പെട്ടു. മുജാഹിദുകൾ മംഗോളിയർക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. ഇരുസൈന്യങ്ങളും തമ്മിൽ ഭയാനകമായ ഏറ്റുമുട്ടലുണ്ടായി. പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു, മംഗോളിയൻ സൈന്യത്തിന്റെ അലർച്ചകളും താഴ്വരയുടെ ഇരുവശത്തും നിന്നിരുന്ന കർഷകരുടെ തക്ബീർ ധ്വനികളും അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. മുസ്ലിം സൈന്യവും താത്താരി സേനയും പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ശരീരഭാഗങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിക്കാനും രക്തം ഒഴുകാനും തുടങ്ങി. സൈനികരുടെ ശബ്ദങ്ങളെക്കാൾ വാളുകളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു. യുദ്ധം അതിരൂക്ഷമായി. മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധത്തിലുള്ള ഭയാനകമായ രംഗങ്ങൾക്കാണ് എല്ലാവരും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്!!
മുസ്ലിംകൾ അതിശയകരമായ രീതിയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. ഇത് കിത്ബുഗയെ തന്റെ മുഴുവൻ ഊർജ്ജവും പ്രയോഗിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാക്കി. അതേസമയം ഖുതുസ് رَحِمَهُ اللَّهُ കുന്നുകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് യുദ്ധം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ പരമാവധി ശക്തി ചോർന്നുപോകുന്നതുവരെ, യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാതെ അദ്ദേഹവും സൈന്യവും ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ അനുയോജ്യമായ സമയം വന്നെത്തി. പദ്ധതിയുടെ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സമയമായി. താത്താരി സൈന്യത്തെ താഴ്വരയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നതിനായി മുസ്ലിംകൾ പരാജയപ്പെടുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ചു. പോരാട്ടം തുടരുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ മുസ്ലിംകൾ പിന്നോട്ട് മാറാൻ തുടങ്ങി. ഇതുകണ്ട് ആവേശഭരിതനായ കിത്ബുഗയും സൈന്യവും മുന്നേറുകയും മുസ്ലിംകൾക്ക് മേൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താനും തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ താത്താരി സൈന്യം പൂർണ്ണമായും താഴ്വരയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഉടൻ തന്നെ ഖുതുസിന്റെ യുദ്ധം ആരംഭിക്കാനുള്ള സൂചന വന്നെത്തി. കുന്നുകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് വലിയ മുസ്ലിം സൈന്യം പുറത്തുവന്നു. മുജാഹിദുകൾ മംഗോളിയരെ എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും വളഞ്ഞു. ശത്രുക്കൾ പ്രവേശിച്ച വഴി അടയ്ക്കാൻ ശക്തമായ ഒരു സംഘം അതിവേഗം കുതിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ മുസ്ലിംകളുടെ പദ്ധതി വിജയം കണ്ടു. കൈത്തണ്ടയിൽ വളയണിഞ്ഞതുപോലെ അവർ മംഗോളിയരെ പൂർണ്ണമായും വളഞ്ഞു. കിത്ബുഗയും അവന്റെ സൈന്യവും സ്തംഭിച്ചുപോയി. തങ്ങൾക്ക് പറ്റിയ അമളി അവർ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും സമയം വൈകിയിരുന്നു. ഐൻ ജാലൂത്ത് താഴ്വരയ്ക്കുള്ളിൽ താത്താരി സൈന്യം കുടുങ്ങി. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ പോരാട്ടങ്ങളിലൊന്നിന് അവിടെ തുടക്കമായി. ഓടിരക്ഷപ്പെടാനോ തന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കാനോ അവിടെ യാതൊരു പഴുതുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒന്നെങ്കിൽ വിജയം, അല്ലെങ്കിൽ മരണം.
നാശം ഉറപ്പാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട മംഗോളിയർ തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ കഴിവുമെടുത്ത് അതികഠിനമായി പോരാടി. ഇതൊരു മരണപ്പോരാട്ടമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ തങ്ങളുടെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവർ ആക്രമിച്ചു. ഇതോടെ മുസ്ലിം സൈന്യത്തിന്റെ നിരകളിൽ വിടവുകൾ വീഴാനും അവർ പിന്നോട്ട് പോകാനും തുടങ്ങി. ഖുതുസ് رَحِمَهُ اللَّهُ റിസർവ് സൈന്യത്തോടൊപ്പം പിൻനിരയിൽ ഉയർന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് സൈന്യത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താത്താരികളുടെ അതിഭയാനകമായ സമ്മർദ്ദം കണ്ടപ്പോൾ, സ്ഥിതിഗതികൾ വളരെ വഷളായതായി അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. നേരിട്ട് യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയല്ലാതെ മറ്റൊരു പോംവഴിയും ഖുതുസിന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശഹാദത്തിനോടുള്ള (രക്തസാക്ഷിത്വം) തന്റെ അതിയായ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ ശിരോകവചം (Helmet) നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് തന്റെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആ വാക്കുകൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “വാ ഇസ്ലാമാഹ്.. വാ ഇസ്ലാമാഹ്” (ഹാ ഇസ്ലാമേ.. ഹാ ഇസ്ലാമേ).
ഖുതുസ് നേരിട്ട് യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുള്ളവരും ആത്മാർത്ഥമായി പോരാടി. തങ്ങളുടെ നേതാവ് തങ്ങൾക്കിടയിൽ പോരാടുന്നത് കണ്ട സൈനികർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഇതോടെ മുജാഹിദുകളുടെ ആവേശം ആളിക്കത്തി. മംഗോളിയൻ സൈന്യം അവർക്ക് നിസ്സാരമായി തോന്നി. സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ചുകൊണ്ട് അവർ പോരാടി. ഖുതുസ് رَحِمَهُ اللَّهُ അതിശയകരമായ രീതിയിൽ പോരാട്ടം നയിച്ചു. അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി വീണ്ടും മുസ്ലിംകൾക്ക് അനുകൂലമായി മാറി. സൈന്യം വീണ്ടും മുൻകൈ നേടി. ‘ഖൽബ്’ (സൈന്യത്തിന്റെ മധ്യഭാഗം) വിഭാഗത്തെ ഉപയോഗിച്ച് മുസ്ലിംകൾ പ്രത്യാക്രമണം ആരംഭിച്ചു. ഇതിന്റെ നേതൃത്വം ഖുതുസ് നേരിട്ട് ഏറ്റെടുത്തു. ശഹാദത്ത് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പുറപ്പെട്ട, ഇസ്ലാമിനെ വിശ്വാസദാർഢ്യത്തോടെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന സന്നദ്ധരായ മുജാഹിദുകളെക്കൊണ്ടാണ് ഈ ‘ഖൽബ്’ വിഭാഗം രൂപീകരിച്ചിരുന്നത്. താത്താരി സൈന്യത്തിന് മേലുള്ള സമ്മർദ്ദം വർദ്ധിച്ചു, മുസ്ലിംകൾ അവരെ പൂർണ്ണമായും വളഞ്ഞു.
യുദ്ധത്തിനിടയിൽ മംലൂക്കുകളിലെ ഒരു അമീർ മുന്നേറുകയും, വിജയകരമായ ഒരു ആക്രമണത്തിലൂടെ താത്താരികളുടെ നിരകൾ ഭേദിച്ച് കിത്ബുഗയുടെ അടുത്തെത്തുകയും ചെയ്തു. അവൻ കിത്ബുഗയെ വധിച്ചു. അതോടൊപ്പം അവന്റെ പല സൈനിക മേധാവികളെയും അവർ വധിച്ചു. കമാൻഡർ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ സൈനികരുടെ മനോവീര്യം തകർന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ മുഖം തന്നെ മാറിമറിഞ്ഞു. സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമായി മംഗോളിയരുടെ ലക്ഷ്യം. ഓടിരക്ഷപ്പെടാനായി ഒരു പഴുതുണ്ടാക്കാൻ അവർ തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അവർ പിന്തിരിഞ്ഞോടാൻ തുടങ്ങി. മുസ്ലിംകൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു; ചിലരെ വധിച്ചു, മറ്റുചിലരെ തടവുകാരാക്കി. ഐൻ ജാലൂത്തിൽ നിന്ന് 20 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ‘ബീസാൻ’ (بيسان) വരെ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു.
ഭൂമിയിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ശക്തിക്ക് തങ്ങൾക്കെതിരെ നിൽക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഭയചകിതരായ ആ മംഗോളിയർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തങ്ങളുടെ പരാജയം കേവലം യാദൃശ്ചികമാണെന്നോ എന്തെങ്കിലും അബദ്ധം സംഭവിച്ചതാണെന്നോ അവർ കരുതിയിരിക്കാം. അതിനാൽ അവർ വേഗത്തിൽ തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ വീണ്ടും സംഘടിപ്പിച്ചു. കോപാകുലരായ ആ സൈനികർ അണിനിരന്നു, മുസ്ലിംകളോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഖുതുസ് തന്റെ ബാക്കി സൈന്യവുമായി ബീസാനിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് അതികഠിനമായ ഒരു പോരാട്ടം നടന്നു.
താത്താരികൾ അത്ഭുതകരമാംവിധം പോരാടി. മുസ്ലിംകളെ അവർ ശക്തമായി വിറപ്പിച്ചു. ഖുതുസ് തന്റെ സൈനികരെ ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. “വാ ഇസ്ലാമാഹ്” എന്ന് ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ശത്രുനിരകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. മുസ്ലിംകൾ ക്ഷമയോടെ പൊരുതി. പിന്നീട് അല്ലാഹുവിന്റെ സഹായവും വിജയവും വന്നെത്തി. അവശേഷിച്ച താത്താരികളും പരാജയപ്പെട്ടു. അല്ലാഹുവിന്റെ സൈന്യം അവന്റെ ശത്രുക്കളെ കൊന്നൊടുക്കി. ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചിരുന്ന മംഗോളിയൻ സൈനികർ ഈച്ചകളെപ്പോലെ നിലംപതിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ആ സൈന്യത്തിന്റെ ഐതിഹ്യം മുസ്ലിംകൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം എത്ര സത്യം:
“തീര്ച്ചയായും നാം നമ്മുടെ ദൂതന്മാരെയും വിശ്വസിച്ചവരെയും ഇഹലോകജീവിതത്തിലും സാക്ഷികള് രംഗത്തുവരുന്ന ദിവസത്തിലും സഹായിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.” [സൂറത്തുൽ ഗാഫിർ (മുഅ്മിൻ) – 51]
ആ നിമിഷം, ഭക്തിമാനായ ആ മുജാഹിദ് തന്റെ കുതിരപ്പുറത്ത് നിന്നിറങ്ങി അല്ലാഹുവിന് നന്ദിസൂചകമായി സാഷ്ടാംഗം (സുജൂദ്) ചെയ്തുകൊണ്ട് തന്റെ മുഖം മണ്ണിൽ വെച്ചു.
“അല്ലാഹു നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്ന പക്ഷം നിങ്ങളെ തോല്പിക്കാനാരുമില്ല. അവന് നിങ്ങളെ കൈവിട്ടുകളയുന്ന പക്ഷം അവനു പുറമെ ആരാണ് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനുള്ളത്? അതിനാല് സത്യവിശ്വാസികള് അല്ലാഹുവില് ഭരമേല്പിക്കട്ടെ.” [സൂറത്ത് ആലു ഇംറാൻ – 160]
സത്യവിശ്വാസികൾക്ക് പ്രതാപവും വിജയവും നിശ്ചയിക്കുകയും, അവിശ്വാസികൾക്കും കപടവിശ്വാസികൾക്കും നിന്ദ്യതയും അപമാനവും നൽകുകയും ചെയ്ത അല്ലാഹുവിനാകുന്നു സർവ്വ സ്തുതിയും. അവൻ പറയുന്നു:
“സത്യവിശ്വാസികളെ സഹായിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ബാധ്യതയാകുന്നു.” [സൂറത്തുർറൂം – 47]
ഈ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും നമുക്ക് ഒട്ടേറെ പാഠങ്ങളും ഗുണപാഠങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളാനുണ്ട്. അവ താഴെ നൽകുന്നു:
- സൈന്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ എണ്ണത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഗുണനിലവാരത്തിലാണ് കാര്യം. ആ സൈന്യത്തിന് ലഭിച്ച ഇസ്ലാമിക ശിക്ഷണത്തിലും (തർബിയ്യത്ത്), അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള അവരുടെ മടക്കത്തിലും, ത്യാഗം ചെയ്യാനുള്ള അവരുടെ സന്നദ്ധതയിലുമാണ് വിജയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഭൗതിക താൽപര്യങ്ങൾക്കോ, പ്രാദേശികമോ ഗോത്രപരമോ ആയ പക്ഷപാതിത്വങ്ങൾക്കോ വേണ്ടി മുസ്ലിംകൾ യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോഴൊക്കെ അല്ലാഹു അവരെ നിന്ദ്യരാക്കി. അവൻ തന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ചിലരെ അവർക്ക് മേൽ അധികാരപ്പെടുത്തി. അവർ അവനിലേക്ക് മടങ്ങാനും തങ്ങളുടെ ദീനിനെക്കൊണ്ട് അഭിമാനിക്കാനും വേണ്ടിയാണിത്. ഐൻ ജാലൂത്ത് യുദ്ധത്തിൽ ജനങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം ഉയർത്താനും, ഇസ്ലാമിന്റെയും മുസ്ലിംകളുടെയും സംരക്ഷണത്തിനുമായി തങ്ങളുടെ പോരാട്ടത്തെ ആത്മാർത്ഥമാക്കിയപ്പോൾ അവർക്ക് ആ വിജയം ലഭിച്ചു.
- പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ മുജാഹിദുകളെയും ജനങ്ങളെയും ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നതിൽ പണ്ഡിതന്മാർക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. അല്ലാഹുവിന് പൊരുത്തമുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഭരണാധികാരികളും പണ്ഡിതന്മാരും യോജിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ സൗഭാഗ്യമാണ്. ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ വിജയത്തിൽ വലിയ പണ്ഡിതനായ അൽ-ഇസ്സു ബ്നു അബ്ദിസ്സലാം رَحِمَهُ اللَّهُ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. യുദ്ധച്ചെലവുകൾ കണ്ടെത്തുന്നതിനായി ഈജിപ്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മേൽ പുതിയ നികുതികൾ ചുമത്താൻ സുൽത്താൻ ഖുതുസ് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, ശൈഖ് അൽ-ഇസ്സു ബ്നു അബ്ദിസ്സലാം അതിനെ കർശനമായി എതിർത്തു. അദ്ദേഹം സൈഫുദ്ദീൻ ഖുതുസിനോട് പറഞ്ഞു: “ജനങ്ങളുടെ മേൽ നികുതി ചുമത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, താങ്കളും അമീറുമാരും നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള പണവും സ്വർണ്ണവും നിധികളും മുസ്ലിംകളുടെ ബൈത്തുൽ മാലിലേക്ക് (بَيْتُ المَال) നൽകണം. യുദ്ധത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്ക് ആ പണം മതിയാകാതെ വന്നാൽ മാത്രമേ ജനങ്ങളുടെ മേൽ നികുതി ചുമത്താൻ പാടുള്ളൂ.” ഖുതുസ് ഈ നിർദ്ദേശം നടപ്പിലാക്കുകയും, അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ തന്റെ സ്വർണ്ണവും പണവും ആദ്യമായി നൽകുകയും ചെയ്തു.
- ഈ സമുദായത്തിന് ദൗർബല്യവും ക്ഷീണവും ബാധിച്ചേക്കാം, എന്നാൽ അവരെ പൂർണ്ണമായും വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ കഴിയില്ല. നബി ﷺ യിൽ നിന്ന് ഇപ്രകാരം വന്നിട്ടുണ്ട്: “എന്റെ റബ്ബ് عز وجل പറഞ്ഞു: ഹേ മുഹമ്മദ്, ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചാൽ അത് തിരുത്തപ്പെടുകയില്ല. താങ്കളുടെ സമുദായത്തെ പൊതുവായ ക്ഷാമം മുഖേന ഞാൻ നശിപ്പിക്കുകയില്ലെന്നും, അവർക്കെതിരെ അവർക്കിടയിൽ നിന്നല്ലാത്ത ഒരു ശത്രുവിനെയും ഞാൻ അധികാരപ്പെടുത്തില്ലെന്നും താങ്കൾക്ക് ഞാൻ ഉറപ്പുനൽകുന്നു. ഭൂമിയുടെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും അവർക്കെതിരെ (ശത്രുക്കൾ) ഒത്തുകൂടിയാലും ശരി, അവരുടെ അസ്തിത്വത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർക്ക് സാധിക്കില്ല.” [സ്വഹീഹ് മുസ്ലിം – 2889]
- ഹൃദയങ്ങളെയും ബുദ്ധികളെയും ആകർഷിക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു ദീനാണിത്. മുസ്ലിംകളുടെ കടുത്ത ശത്രുക്കളായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ലക്ഷക്കണക്കിന് മുസ്ലിംകളെ കൊന്നൊടുക്കുകയും ചെയ്ത താത്താരികളിൽ പിന്നീട് വളരെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ചരിത്രമാറ്റം സംഭവിച്ചു. അതെ, അവർ ഇസ്ലാമിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. താത്താരികളിലെ ‘ഗോൾഡൻ ഹോർഡ്’ (Golden Horde – സുവർണ്ണ സംഘം) അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവരെത്തുടർന്ന് മറ്റു താത്താരികളും ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചു. അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ സൈന്യമായി മാറി. ഇസ്ലാമിന്റെ ശത്രുക്കൾ വാദിക്കുന്നതുപോലെ ഈ മഹത്തായ ദീൻ വാളുകൊണ്ടല്ല പ്രചരിച്ചത് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. മറിച്ച് അത് അനുവാദമില്ലാതെ തന്നെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്കും ബുദ്ധികളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
- ആ കാലഘട്ടത്തിൽ മുസ്ലിംകളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ദുനിയാവിനോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം രോഗബാധിതമായിരുന്നു. ദുനിയാവ് അവർക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ അതിനെ സ്നേഹിക്കുകയും അതിനോട് ബന്ധിതരാകുകയും ചെയ്തു. അവർ സുഖസൗകര്യങ്ങളും വിനോദങ്ങളും കളികളും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. റസൂൽ ﷺ പറഞ്ഞതായി ബുഖാരിയും മുസ്ലിമും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു: “അല്ലാഹുവാണ് സത്യം, നിങ്ങളിൽ ഞാൻ ദാരിദ്ര്യം ഭയപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, നിങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ളവർക്ക് ഭൗതികലോകം വിശാലമാക്കി നൽകപ്പെട്ടതുപോലെ നിങ്ങൾക്കും അത് വിശാലമാക്കി നൽകപ്പെടുമെന്നും, അവർ അതിൽ മത്സരിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും മത്സരിക്കുമെന്നും, അത് അവരെ നശിപ്പിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുമെന്നും ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.” [സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി – 3158, സ്വഹീഹ് മുസ്ലിം – 2961]. നബി ﷺ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത് തന്നെയാണ് സംഭവിച്ചത്. അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ഈനഃ (ഒരു തരം പലിശ ഇടപാട്) എന്ന കച്ചവടം നടത്തുകയും, പശുക്കളുടെ വാലുപിടിച്ച് (കൃഷിയിൽ മാത്രം) തൃപ്തിപ്പെടുകയും, ജിഹാദ് ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അല്ലാഹു നിങ്ങളുടെ മേൽ നിന്ദ്യത അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ ദീനിലേക്ക് നിങ്ങൾ മടങ്ങുന്നത് വരെ അവനത് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് നീക്കുകയില്ല.” [സുനനു അബീദാവൂദ് – 3462, മുസ്നദ് അഹ്മദ്].
- ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയും പഴയ അവസ്ഥയും എത്ര സമാനമാണ്! ഒന്നുകിൽ ദുനിയാവിൽ മുഴുകുന്നതിലോ അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നതിലോ ആയിരുന്നു മുസ്ലിംകൾ അന്ന് വ്യാപൃതരായിരുന്നത്. ശത്രുക്കൾ എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും അവരെ ലക്ഷ്യംവെച്ച് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, എന്നാൽ അവർ തങ്ങളുടെ അശ്രദ്ധയിൽ വിഹരിക്കുകയായിരുന്നു!!. ദുനിയാവിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിനും ജിഹാദ് ഉപേക്ഷിച്ചതിനും പുറമെ, ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ കുഴപ്പങ്ങളും കലാപങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭരണാധികാരികളും അമീറുമാരും അധികാരത്തിന് വേണ്ടി മത്സരിച്ചു. ഓരോ ഭരണാധികാരിക്കും തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രമായിരുന്നു ശ്രദ്ധ. ചില ഇസ്ലാമിക രാജ്യങ്ങൾ കേവലം ഒരു നഗരവും ചുറ്റുമുള്ള ചില ഗ്രാമങ്ങളും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. മുസ്ലിം നേതാക്കൾ ഭിന്നിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയില്ല, അവർ പരസ്പരം പോരടിക്കുകയും പരസ്പരം ഗൂഢാലോചനകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. അവരിലാരും തന്റെ അയൽവാസിയെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. അധിനിവേശക്കാരായ വിദേശ ശത്രുക്കളോട് പോരാടുന്നതിനായി ഒന്നിക്കുക എന്ന ആശയം തന്നെ അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിലും കഷ്ടം, ചില മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളായ മറ്റു മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾക്കെതിരെ കുരിശുയുദ്ധക്കാരുടെയും താത്താരികളുടെയും സഹായം തേടിയിരുന്നു!!. അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം എത്ര സത്യം:
“നിങ്ങള് ഭിന്നിക്കരുത്. എങ്കില് നിങ്ങള്ക്ക് ധൈര്യക്ഷയം സംഭവിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ വീര്യം കെട്ടുപോകുകയും ചെയ്യും.” [സൂറത്തുൽ അൻഫാൽ – 46]
- മുസ്ലിംകളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയാനകമായ മാനസിക പരാജയം പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരു വാളെടുക്കാനോ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. ജിഹാദിനെയും ചെറുത്തുനിൽപ്പിനെയും കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത തന്നെ അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഇത് താത്താരികളുടെ ദൗത്യം വളരെ എളുപ്പമാക്കി. തുറന്നിട്ട വാതിലുകളും, വെട്ടാൻ പാകത്തിലുള്ള കഴുത്തുകളും, പരാജയപ്പെട്ട ദുർബലമായ മനസ്സുകളെയുമാണ് അവർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്!! മുസ്ലിംകളെ ബാധിച്ച ഏറ്റവും വലിയ വിപത്ത് ഈ പരാജയബോധമായിരുന്നു. ഏതൊരു ആയുധത്തേക്കാളും അപകടകരമായിരുന്നു അത്. ശത്രുക്കൾക്ക് ഏതൊരു ആയുധം കൊണ്ടും നേടാൻ കഴിയാത്ത ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഈ പരാജയബോധം അവർക്ക് നേടിക്കൊടുത്തു. ഈ മനോഭാവം കാരണം മുസ്ലിംകൾ ഏത് പരാജയത്തിനും കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്നു, ഇത് ഏതൊരു സൈന്യത്തിനും അവരെ കീഴടക്കാൻ എളുപ്പവഴിയൊരുക്കി. മുസ്ലിംകളെ ബാധിച്ച നിന്ദ്യതയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും പരാജയബോധത്തിന്റെയും ചില ചിത്രങ്ങൾ ഇബ്നുൽ അസീർ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “ഒരു താത്താരി സൈനികൻ ഒട്ടേറെ ആളുകളുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കും. എന്നിട്ട് അവൻ അവരെ ഓരോരുത്തരായി കൊല്ലാൻ തുടങ്ങും. എന്നാൽ ഒരു മുസ്ലിമും അവനെ ആക്രമിക്കാനോ പ്രതിരോധിക്കാനോ വേണ്ടി തന്റെ കൈ ഉയർത്താൻ പോലും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല!!. ഒരു താത്താരി സൈനികൻ ഒരു മുസ്ലിമിനെ പിടികൂടി. ആ മുസ്ലിമിനെ കൊല്ലാൻ താത്താരിയുടെ കൈവശം ആയുധമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ആ മുസ്ലിമിനോട് പറഞ്ഞു: നിന്റെ തല നിലത്തുവെക്കുക, അവിടെ നിന്ന് മാറരുത്. ആ മുസ്ലിം തന്റെ തല നിലത്തുവെച്ചു. താത്താരി പോയി ഒരു വാളെടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് അവനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.”
മനസ്സുകളിലെ മാനസിക പരാജയം ഈ അവസ്ഥയിലാണ് എത്തിനിന്നിരുന്നത്. സൗബാൻ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിൽ നിന്ന് നിവേദനം. റസൂൽ ﷺ പറഞ്ഞു: “ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണത്തളികയിലേക്ക് അന്യോന്യം ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെ, മറ്റു സമുദായങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുക്കാൻ കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ ചോദിക്കപ്പെട്ടു: “അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതരേ, അന്ന് നമ്മുടെ എണ്ണം കുറവായതുകൊണ്ടാണോ അത്?” അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “അല്ല, അന്ന് നിങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടാകും. പക്ഷെ നിങ്ങൾ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിലെ ചവറുകൾ പോലെയായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം എടുത്തുകളയപ്പെടും. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ‘വഹ്ൻ’ (ദൗർബല്യം) ഇടപ്പെടുകയും ചെയ്യും.” അപ്പോൾ ചോദിക്കപ്പെട്ടു: “എന്താണ് വഹ്ൻ?” അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “ജീവിതത്തോടുള്ള സ്നേഹവും, മരണത്തോടുള്ള വെറുപ്പും.” [സുനനു അബീദാവൂദ് – 4297]
- മുസ്ലിംകളുടെ പരാജയത്തിലും ഇസ്ലാമിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ ഗൂഢാലോചനകളിലും വഴിപിഴച്ച കക്ഷികൾക്കും വിഭാഗങ്ങൾക്കും വലിയ പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. ബഗ്ദാദിന്റെ പതനത്തിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ച ഇബ്നുൽ അൽഖമി എന്ന ശിയാ മന്ത്രിയുടെ വഞ്ചന ചരിത്രം നമുക്ക് വ്യക്തമാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്. ഖിലാഫത്തിന്റെ സൈന്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും, താത്താരികൾക്ക് രഹസ്യസന്ദേശങ്ങൾ അയക്കുകയും, അവരോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത് അയാളായിരുന്നു. ഇമാം ഇബ്നു കസീർ رَحِمَهُ اللَّهُ പറയുന്നു: “മന്ത്രിയായ ഇബ്നുൽ അൽഖമി സൈന്യത്തെ പിരിച്ചുവിടാനും സേനാപട്ടികയിൽ നിന്ന് അവരുടെ പേരുകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കാനും പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. മുസ്തൻസിറിന്റെ അവസാന കാലത്ത് സൈന്യത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തോളം പോരാളികളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവരെ വെട്ടിച്ചുരുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ഒടുവിൽ കേവലം പതിനായിരം പേർ മാത്രമായി അത് ചുരുങ്ങി.. പിന്നീട് അവൻ താത്താരികൾക്ക് കത്തെഴുതുകയും രാജ്യങ്ങൾ കീഴടക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ അവർക്ക് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാക്കിക്കൊടുക്കുകയും, യഥാർത്ഥ അവസ്ഥകൾ അവർക്ക് വിവരിച്ചുകൊടുക്കുകയും, (മുസ്ലിം) ആളുകളുടെ ദൗർബല്യം അവർക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.” ഇബ്നു കസീർ رَحِمَهُ اللَّهُ വിവരിച്ചതുപോലെ ഇബ്നുൽ അൽഖമിയുടെ ലക്ഷ്യം ഇതായിരുന്നു: “സുന്നത്തിനെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുക, റാഫിദികളുടെ ബിദ്അത്ത് വെളിപ്പെടുത്തുക, പള്ളികളും മദ്രസകളും നിഷ്ക്രിയമാക്കുക, റാഫിദികൾക്ക് തങ്ങളുടെ മദ്ഹബ് പ്രചരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭീമാകാരമായ ഒരു മദ്രസ നിർമ്മിക്കുക.” ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് എല്ലാ കാലത്തും ബിദ്അത്തുകാരും വഴിപിഴച്ചവരും. അവർ മുസ്ലിംകൾക്കെതിരെ അല്ലാഹുവിന്റെ ശത്രുക്കളോടൊപ്പമാണ് നിലകൊള്ളുക. അവർ കാരണം ഇസ്ലാമിനും മുസ്ലിംകൾക്കും എത്രമാത്രം ദുരന്തങ്ങളാണ് നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുള്ളത്? എത്രമാത്രം വിപത്തുകളാണ് അവർ കാരണം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്? അതിനാൽ മുസ്ലിംകൾ അവരെക്കുറിച്ച് ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ചരിത്രത്തിൽ വലിയ ഗുണപാഠങ്ങളുണ്ട്!!
താത്താരികൾ വിജയത്തിനാവശ്യമായ എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളും നടത്താൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. സൈനികർക്ക് പരിശീലനം നൽകുന്നതിലും, ആയുധങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതിലും, പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിലും, അവരുടെ വാക്കുകൾ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിലും അവർ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. മറുവശത്ത്, മുസ്ലിംകൾ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഇസ്ലാമിക സൈന്യങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെടുകയും അവരുടെ നിലവാരം തകരുകയും ചെയ്തു. ഭിന്നിപ്പും തർക്കങ്ങളുമായിരുന്നു അവിടെ നിലനിന്നിരുന്നത്!!
മുസ്ലിംകൾ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തുന്നതിൽ വീഴ്ചവരുത്തി. കൊട്ടാരങ്ങൾക്കും പൂന്തോട്ടങ്ങൾക്കും വിനോദങ്ങൾക്കുമായി ദശലക്ഷക്കണക്കിന് പണമാണ് അവർ ചിലവഴിച്ചത്. ഗായകരും നർത്തകരും വർദ്ധിച്ചു. ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലുള്ള സമുദായം പരാജയപ്പെടുക എന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. തയ്യാറെടുപ്പുകളില്ലാതെ ഇസ്ലാമിക സമുദായത്തിന് നിലനിൽക്കാനാവില്ല. അല്ലാഹു പറയുന്നു:
“അവരെ നേരിടാന് വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ കഴിവില് പെട്ട എല്ലാ ശക്തിയും, കെട്ടിനിര്ത്തിയ കുതിരകളെയും നിങ്ങള് ഒരുക്കിവെക്കുക. അതുമുഖേന അല്ലാഹുവിന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ശത്രുവായവനെയും, അവര്ക്കു പുറമെ നിങ്ങളറിയാത്തവരും അല്ലാഹു അറിയുന്നവരുമായ വേറെ ചിലരെയും നിങ്ങള്ക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുവാന് കഴിയും.” [സൂറത്തുൽ അൻഫാൽ – 60].
ഇബ്നു തൈമിയ്യ رَحِمَهُ اللَّهُ പറയുന്നു: “നേർവഴി കാണിക്കുന്ന വേദഗ്രന്ഥം കൊണ്ടും, സഹായിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് (ആയുധം) കൊണ്ടുമാണ് ദീനിന്റെ നിലനിൽപ്പ്.”
മനുഷ്യന് ബാധിക്കുന്ന വിപത്തുകളും ദുരന്തങ്ങളും സ്വന്തം റബ്ബിനെക്കുറിച്ചുള്ള അശ്രദ്ധയിൽ നിന്ന് അവനെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് അവന്റെ കാരുണ്യത്തിൽ പെട്ടതാണ്. മനുഷ്യനെ നേരായ പാതയിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരാനും, അശ്രദ്ധരായ ഹൃദയങ്ങളെ പശ്ചാത്താപത്തോടെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങാനും അവന്റെ ദീനിനെ മുറുകെ പിടിക്കാനും ഉണർത്തുകയുമാണ് ഈ വിപത്തുകൾ ചെയ്യുന്നത്. താത്താരികളെക്കുറിച്ച് ‘ഭൂമിയിലെ അല്ലാഹുവിന്റെ നായ്ക്കൾ’ എന്ന് പറയപ്പെട്ടത് എത്ര സത്യമാണ്. മുസ്ലിംകൾ അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും അവന്റെ അനുസരണത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, അവർ അവനിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതുവരെ അല്ലാഹു അവരെ മുസ്ലിംകൾക്കെതിരെ അധികാരപ്പെടുത്തുന്നു. അല്ലാഹു പറയുന്നു:
“നിനക്ക് മുമ്പ് പല സമുദായങ്ങളിലേക്കും നാം ദൂതന്മാരെ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. അനന്തരം (അവരെ) കഷ്ടപ്പാടുകളും ദുരിതങ്ങളും കൊടുത്ത് നാം പിടികൂടി. അവര് വിനയാന്വിതരാകുവാന് വേണ്ടിയത്രെ അത്.” [സൂറത്തുൽ അൻആം – 42]
മുസ്ലിംകൾ അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിലുള്ള ജിഹാദ് ഉപേക്ഷിക്കുകയും, സുഖസൗകര്യങ്ങളും വിശ്രമവും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, ദുനിയാവിലേക്ക് തിരിയുകയും ചെയ്താൽ അവർക്ക് നിന്ദ്യതയും അപമാനവും ബാധിക്കും. അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ താറുമാറാകും. അല്ലാഹു ഏറ്റവും ദുർബലരായ സൃഷ്ടികളെ അവർക്ക് മേൽ അധികാരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ കോപത്തിനും വെറുപ്പിനും ഇരയാകും. തങ്ങളുടെ പ്രതാപത്തിന്റെയും അഭിമാനത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും ഉറവിടത്തിലേക്ക് അവർ മടങ്ങുന്നതുവരെ ഇസ്ലാം നഷ്ടപ്പെടാനും കുഫ്റ് അതിനുമേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനും അത് കാരണമാകും.
നാം നമ്മെത്തന്നെ വിലയിരുത്തുകയും നമ്മുടെ ദീനിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യേണ്ടത് എത്രമാത്രം അത്യാവശ്യമാണ്. നാം നമ്മുടെ രക്ഷിതാവിനെ മുറുകെ പിടിക്കുകയും അവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുക. പരലോകം നിങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായിരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. സ്വർഗ്ഗീയ ആരാമങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു വഴിയായി ദുനിയാവിനെ കാണുക. അതിന് വേണ്ടി കഠിനമായി മത്സരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അതിലേക്ക് ചാഞ്ഞുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ജാഗ്രത പാലിക്കുക. കാരണം, നിങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള സമൂഹങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചത് അതാണ്.
