ഹനീഫ് ഒലിവർ
ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ
ഒരു സ്രഷ്ടാവില്ലെന്നും, ഈ പ്രപഞ്ചം ദൈവികമായ അറിവോ, ഇച്ഛയോ, കഴിവോ മുഖേന ഉണ്ടായതല്ലെന്നുമുള്ള വിശ്വാസമാണ് നിരീശ്വരവാദം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം പല പ്രശസ്തരായ വ്യക്തികളും തങ്ങൾ നിരീശ്വരവാദികളോ അജ്ഞേയവാദികളോ ആണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ സമൂഹങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണെന്നാണ് പലപ്പോഴും കാണാൻ സാധിച്ചിട്ടുള്ളത്.¹
2003 ഒക്ടോബർ 16-ന്, ഒപീനിയൻ ഡൈനാമിക്സ് കോർപ്പറേഷൻ പുറത്തുവിട്ട ഒരു ദേശീയ സർവേ വ്യക്തമാക്കുന്നത് “92 ശതമാനം അമേരിക്കക്കാരും തങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു” എന്നാണ്.² യഥാർത്ഥത്തിൽ, മനുഷ്യരാശിയിലെ വലിയൊരു ഭാഗം ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസം അംഗീകരിക്കുന്നവരാണ്. കാരണം, തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന് കാരണക്കാരനായ അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചും അവന്റെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചും സഹജമായിത്തന്നെ അറിയാൻ തക്കവണ്ണം അവൻ മനുഷ്യർക്ക് നൽകിയ പ്രകൃതിദത്തമായ വാസനയിലൂടെ മനുഷ്യരാശിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ട കാര്യമാണിത്.³
ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന ആ ചുരുക്കം ചില ആളുകൾ പോലും, തങ്ങൾക്ക് നൽകപ്പെട്ട ഈ പ്രകൃതിദത്തമായ വാസനയെ മൂടിവെച്ചുകൊണ്ട്, തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സഹജമായ അവബോധത്തിന്മേൽ അഹങ്കാരത്തിനും സംശയത്തിനും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. മൂസാ അലൈഹിസ്സലാമിനെയും⁴ ഇസ്രായേൽ സന്തതികളെയും അടിച്ചമർത്തിയ ഫിർഔന്റെ കാര്യവും ഇതായിരുന്നു. ഫിർഔൻ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുക മാത്രമല്ല, ലോകരക്ഷിതാവായ അല്ലാഹു താനാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മനുഷ്യരാശിക്ക് നൽകപ്പെട്ട അവസാന വെളിപാടിൽ അല്ലാഹു പറഞ്ഞു:
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ
‘അങ്ങനെ അവരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി അവൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: അപ്രകാരം അവൻ പറഞ്ഞു: ഞാനാണ് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ റബ്ബ്.’⁵
ഫിർഔന്റെ ഈ പ്രസ്താവന യഥാർത്ഥമായ ബോധ്യത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്:
وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ
‘അവരുടെ മനസ്സുകൾക്ക് അതിനെപ്പറ്റി ദൃഢബോധ്യം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അക്രമവും അഹങ്കാരവും കാരണമായി അവർ അതിനെ നിഷേധിച്ചു. അപ്പോൾ ആ കുഴപ്പക്കാരുടെ പര്യവസാനം എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് നോക്കുക.’⁶
മൂസാ അലൈഹിസ്സലാമിനും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നവർക്കുമായി അല്ലാഹു സമുദ്രം പിളർന്നപ്പോൾ ഫിർഔന്റെ അഹങ്കാരം പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു. താൻ മരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്നും, താൻ നിഷേധിച്ചവനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ പോകുകയാണെന്നും ഫിർഔന് കാണിച്ചുകൊടുക്കപ്പെട്ടു:
وَجَوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَاءِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْيًا وَعَدْوًا ۖ حَتَّىٰ إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ ءَامَنتُ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا الَّذِي ءَامَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَاءِيلَ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ
ءَالْـَٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ
فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُونَ لِمَنْ خَلْفَكَ ءَايَةً ۚ وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ ءَايَتِنَا لَغَٰفِلُونَ
‘ഇസ്രായീൽ സന്തതികളെ നാം സമുദ്രം കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. അപ്പോൾ ഫിർഔനും അവന്റെ സൈന്യങ്ങളും ധിക്കാരവും അതിക്രമവുമായി അവരെ പിന്തുടർന്നു. ഒടുവിൽ മുങ്ങിമരിക്കാറായപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: ഇസ്രായീൽ സന്തതികൾ ഏതൊരുവനിലിരുന്ന് വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നുവോ അവനല്ലാതെ യാതൊരു ആരാധ്യനുമില്ല എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ കീഴൊതുങ്ങുന്നവരിൽ പെട്ടവനാകുന്നു.
( അല്ലാഹു പറഞ്ഞു: ) ഇപ്പോഴാണോ ( നീ വിശ്വസിക്കുന്നത് ? ) മുമ്പ് നീ ധിക്കരിക്കുകയും കുഴപ്പക്കാരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരിക്കുകയും ചെയ്തുവല്ലോ.
എന്നാൽ നിന്റെ പുറകെ വരുന്നവർക്ക് നീ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായിരിക്കാൻ വേണ്ടി ഇന്നെ ദിവസം നിന്റെ ശരീരത്തെ നാം രക്ഷപ്പെടുത്തി എടുക്കുന്നതാണ്. തീർച്ചയായും മനുഷ്യരിൽ ധാരാളം പേർ നമ്മുടെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളെപ്പറ്റി അശ്രദ്ധരാകുന്നു.’⁷
അതുപോലെത്തന്നെ, തകരാൻ പോകുന്ന ഒരു വിമാനത്തിൽ ആയിരിക്കുക എന്നതുപോലുള്ള ജീവൻമരണ സാഹചര്യങ്ങൾ നേരിടുമ്പോൾ, തങ്ങൾ അജ്ഞേയവാദികളോ നിരീശ്വരവാദികളോ ആണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർ പലപ്പോഴും തങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അകറ്റുന്നതിനായി തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനോട് സഹജമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് കാണാം. പൈലറ്റിനോ മോട്ടോറിനോ പാരച്യൂട്ടിനോ തങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മറ്റ് ഭൗതിക മാർഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ സ്രഷ്ടാവിനോട് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ മുതിരുന്നത്. അവർ മുമ്പ് ആശ്രയിച്ചിരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് അവരുടെ സ്രഷ്ടാവായിരുന്നുവെങ്കിലും, സ്വയം വഞ്ചനയുടെ മൂടുപടം മാറ്റി തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിലേക്ക് മാത്രം അവർ തിരിയുന്ന സമയമാണിത്.
قُلْ مَن يُنَجِّيكُم مِّن ظُلُمَٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً لَّئِنْ أَنجَىٰنَا مِنْ هَٰذِهِۦ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّٰكِرِينَ
قُلِ ٱللَّهُ يُنَجِّيكُم مِّنْهَا وَمِن كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنتُمْ تُشْرِكُونَ
‘(നബിയേ,) പറയുക: കരയിലെയും കടലിലെയും അന്ധകാരങ്ങളിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നത് ആരാണ്? (ഈ സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൻ ഞങ്ങളെ രക്ഷപ്പെടുത്തുകയാണെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഞങ്ങൾ നന്ദിയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്) താഴ്മയോടു കൂടിയും രഹസ്യമായിക്കൊണ്ടും അവനോട് നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.
പറയുക: അല്ലാഹുവാണ് അതിൽ നിന്നും മറ്റു മുഴുവൻ ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ നിന്നും നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ അവനോട് പങ്കുചേർക്കുന്നുവല്ലോ.’⁸
തങ്ങൾ അജ്ഞേയവാദികളോ നിരീശ്വരവാദികളോ ആണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ ആളുകൾ, അവരുടെ അങ്ങേയറ്റത്തെ ആവശ്യത്തിന്റെ സമയത്ത് അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഏകനാക്കി അവനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, അവൻ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവന് മാത്രമേ തങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും അവർ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. അല്ലാഹുവാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും എല്ലാ ശക്തിയും കഴിവും ഉള്ളവനെന്നും, അവൻ സർവ്വവ്യാപിയാണെന്നും, അവരെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നവനാണെന്നും, അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനാണെന്നുമുള്ള അവരുടെ അവബോധത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ഈ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
സ്രഷ്ടാവിന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ
ഈ അനിവാര്യമായ നിഗമനത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നതിന് ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. ആരും നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ചില കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ ആളുകളെ കുറ്റക്കാരായി കണ്ടെത്താൻ, ഡി.എൻ.എ (DNA) സാമ്പിളുകൾ, കാൽപ്പാടുകൾ, വിരലടയാളങ്ങൾ തുടങ്ങിയ തെളിവുകൾ പ്രോസിക്യൂട്ടർമാർ കൊണ്ടുവരുന്നത് സർവ്വസാധാരണമാണ്. നിലത്തെ കാൽപ്പാടുകൾ ഒരാൾ അവിടെ നടന്നുവെന്ന വസ്തുതയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതുപോലെത്തന്നെ, സൃഷ്ടിപരമായ ക്രമീകരണത്തിനുള്ളിലെ അല്ലാഹുവിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്നത്, പ്രപഞ്ചത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഓരോ കാര്യവും അതിമഹത്തായ ജ്ഞാനമുള്ള ഒരു സ്രഷ്ടാവിനാൽ ഉണ്ടായതാണെന്ന് അനിഷേധ്യമായി തെളിയിക്കുന്നു.
തീർച്ചയായും, സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വസ്തുക്കളിലേക്ക് തിരിയുകയും അവയുടെ പ്രകൃതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഒരാൾക്ക് ഈ തിരിച്ചറിവിലെത്താൻ കഴിയും, അവ സ്വയം ഉണ്ടായതല്ലെന്ന് നിഗമനത്തിലെത്താൻ. അതിരുകളില്ലാത്ത അറിവും സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള കഴിവും ഉള്ള ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ പ്രപഞ്ചത്തെയും അതിലുള്ള സകലതിനെയും അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും, അതിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും ഇത്ര സുസ്ഥിരമായ രീതിയിൽ സന്തുലിതമാക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും കഴിയൂ.
സൃഷ്ടിപ്പിനെക്കുറിച്ചും അതിലെ സങ്കീർണ്ണതകളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ അല്ലാഹു മനുഷ്യരാശിയെ ക്ഷണിക്കുന്നു, ഏറ്റവും വലിയ ജ്ഞാനിയും അറിവുള്ളവനുമായ ഒരു സ്രഷ്ടാവ് മാത്രമാണ് അവരെ സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും, അതിനാൽ അവനല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആരാധിക്കപ്പെടാനോ സേവിക്കപ്പെടാനോ അർഹമല്ലെന്നും നിഗമനത്തിലെത്തുന്നതിനായി:
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَٰوَٰتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَٰفِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَءَايَٰتٍ لِّأُولِي الْأَلْبَٰبِ
‘തീർച്ചയായും ആകാശങ്ങളുടെയും ഭൂമിയുടെയും സൃഷ്ടിപ്പിലും, രാപ്പകലുകൾ മാറിമാറി വരുന്നതിലും സൽബുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് പല ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുമുണ്ട്.’⁹
സമകാലിക പണ്ഡിതനായ ശൈഖ് അബ്ദുറസാഖ് അൽ-അബ്ബാദ് പറയുന്നു: “രാത്രിയെയും പകലിനെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക; അവ അല്ലാഹുവിന്റെ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിൽ പെട്ടവയാണ്. വിശ്രമിക്കാനും ഒരു മൂടിയായും അവൻ എങ്ങനെയാണ് രാത്രിയെ നിശ്ചയിച്ചതെന്ന് നോക്കുക. അത് ലോകത്തെ പൊതിയുകയും പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിക്കാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മൃഗങ്ങൾ അവയുടെ പാർപ്പിടങ്ങളിലേക്കും പക്ഷികൾ അവയുടെ കൂടുകളിലേക്കും പിൻവാങ്ങുന്നു. ആത്മാക്കൾ തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും ക്ഷീണത്തിന്റെയും വേദനകളിൽ നിന്ന് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുകയും വിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ആത്മാക്കൾക്ക് വിശ്രമം ലഭിക്കുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവ തങ്ങളുടെ ഉപജീവനത്തിനും അതിന്റെ വിനിയോഗത്തിനുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. പ്രഭാതത്തെ പിളർക്കുന്നവൻ (അല്ലാഹു) പകലിനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നു, അവന്റെ സൈന്യം പ്രഭാതത്തിന്റെ (വരവിനെക്കുറിച്ചുള്ള) സന്തോഷവാർത്ത നൽകുന്നു. അത് ആ അന്ധകാരത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും അതിനെ കീറിമുറിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ലോകത്ത് നിന്ന് ഇരുട്ടിന്റെ മൂടുപടം മാറ്റുന്നു. അതിനുശേഷം, നിവാസികൾക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങൾ പിന്നീട് ഭൂമിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും തങ്ങളുടെ ഉപജീവനവും ക്ഷേമവും നിയന്ത്രിക്കാൻ മുന്നോട്ട് പോകുകയും ചെയ്യുന്നു, പക്ഷികൾ അവയുടെ കൂടുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു. മഹത്തായ മടങ്ങിവരവിനായി (സൃഷ്ടികളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാനുള്ള) അല്ലാഹുവിന്റെ കഴിവിനെ എത്രത്തോളം സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ മടങ്ങിവരവും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കലും.”¹⁰
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിൽ തടഞ്ഞുനിർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നേർത്തതും സൂക്ഷ്മവുമായ വായുവിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുക. അത് വീശുമ്പോഴുള്ള സ്പർശനത്തിലൂടെയാണ് അത് അനുഭവപ്പെടുന്നത്; അതിന്റെ പദാർത്ഥം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും രൂപം കാണാൻ കഴിയില്ല. അത് ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിൽ ഓടുന്നു; കടലിലെ മത്സ്യങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്നതുപോലെ പക്ഷികൾ വട്ടമിട്ട് പറക്കുകയും തങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അതിൽ നീന്തുകയും ചെയ്യുന്നു. സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രക്ഷുബ്ധാവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ വശങ്ങളും കാറ്റും പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കുന്നു.
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിൽ തടഞ്ഞുനിർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ കാറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് അല്ലാഹു എങ്ങനെയാണ് മേഘങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കുക. കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ ഇളക്കിവിടുകയും അവ ഉയരാനും സാന്ദ്രമാകാനും കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. അല്ലാഹു പിന്നീട് മേഘങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും സംയോജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കൂടാതെ ആവശ്യമുള്ള (മഴ ആവശ്യമുള്ള) ഭൂമിയിലേക്ക് കാറ്റിലൂടെ അവയെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവ ഭൂമിക്ക് മുകളിൽ ഉയരുമ്പോൾ അവയുടെ വെള്ളം അതിന്മേൽ പതിക്കുന്നു.
മേഘങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിലായിരിക്കെ അല്ലാഹു കാറ്റുകളെ അയക്കുന്നു. വെള്ളം ഒന്നിച്ച് താഴേക്ക് പതിച്ചാൽ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന അപകടത്തിൽ നിന്നോ നാശത്തിൽ നിന്നോ സംരക്ഷിക്കാൻ കാറ്റുകൾ മേഘങ്ങളെ ചിതറിക്കുകയും വേർതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂമിക്ക് അതിന്റെ ആവശ്യത്തിന് വെള്ളം ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാറി ചിതറിപ്പോകുന്നു.
അങ്ങനെ, ഈ മേഘങ്ങൾ ഭൂമിക്ക് നനവ് നൽകുകയും കാറ്റുകളാൽ വഹിച്ച് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.”¹¹
പകലിന്റെ വെളിച്ചവും ഒരു മഹത്തായ സ്രഷ്ടാവിന്റെ വിസ്മയകരമായ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. അപകടകരമായ അൾട്രാവയലറ്റ്, ഇൻഫ്രാറെഡ് വികിരണങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്താൽ വലിയ തോതിൽ വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നു, അങ്ങനെ അവയ്ക്ക് വിധേയരാകുന്നതിൽ നിന്നും അവയാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും മനുഷ്യരാശിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. നേരെമറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന് ആവശ്യമായ സൂര്യപ്രകാശം ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ അനുവദിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതൊരു യാദൃശ്ചികതയാണോ?
സൂര്യൻ ഭൂമിക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തായിരുന്നെങ്കിൽ, ചൂടും വികിരണവും നമ്മെ നശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു, മറുവശത്ത്, സൂര്യൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കുറച്ചുകൂടി അകലെയായിരുന്നെങ്കിൽ, എല്ലാ ജീവനും അവസാനിക്കുമായിരുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവിശ്വസനീയമാംവിധം സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ നിരന്തരം നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു, അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിലുടനീളം ഒരേ ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നു. ഇത് യാദൃശ്ചികമായ ഒരു സ്വയം-സൃഷ്ടി പ്രക്രിയയിലൂടെ സംഭവിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടോ?
യാദൃശ്ചികതയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ അത് പ്രകൃത്യാ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട ഒന്നല്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. ഇതൊരിക്കൽ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, താഴെ പറയുന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്: പ്രകൃത്യാ ക്രമരഹിതമായ ഒന്നിന് എങ്ങനെ നിരന്തരം ക്രമം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും? ഇതൊരു ശാസ്ത്രീയ അസാധ്യതയാണ്. അതിനാൽ, ഒരു സ്രഷ്ടാവ് നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല, അവൻ അതിന്റെ വിസ്മയകരമായ കാര്യങ്ങളെ നിരന്തരം നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് നിഗമനത്തിലെത്തണം.
വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഉദാഹരണം
ഒരു സ്രഷ്ടാവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവരുടെ പിഴവ് പ്രകടമാക്കാൻ, ഒരു പുസ്തകം എങ്ങനെ അസ്തിത്വത്തിൽ വരുന്നു എന്നതിന്റെ സാധാരണ ഉദാഹരണം ഒരാൾക്ക് പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അസ്തിത്വം മൂന്ന് ഗുണങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രസാധകന്റെ അസ്തിത്വത്തെ അനിവാര്യമാക്കുന്നു: ഒന്നാമതായി, ഈ പ്രസാധകന് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തിന് ആവശ്യമായ വൈദഗ്ധ്യ മേഖലകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് ഉണ്ടായിരിക്കണം. രണ്ടാമതായി, ബോധപൂർവ്വം ഈ പ്രോജക്റ്റിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അത്തരമൊരു ചുമതല നിർവ്വഹിക്കാനുള്ള ഇച്ഛാശക്തി പ്രസാധകന് ഉണ്ടായിരിക്കണം. മൂന്നാമതായി, പേജുകൾ, കവർ, ബൈൻഡിംഗ് എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ചുമതല നിർവ്വഹിക്കാനും അത് മികവോടെ പൂർത്തിയാക്കാനുമുള്ള കഴിവ് പ്രസാധകന് ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഇത് മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ഒരു പുസ്തകം സ്വയം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ അത് കേവലം യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ചതാണെന്നോ അവകാശപ്പെടുന്നതിന്റെ യുക്തിരാഹിത്യം വ്യക്തമാകും. ഈ പ്രസാധകനെയോ സ്രഷ്ടാവിനെയോ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം, ഒരു പ്രസാധകനില്ലാതെ ഒരു പുസ്തകം ഉണ്ടായി എന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സ്രഷ്ടാവില്ലാതെ ഈ പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടായി എന്നോ ന്യായമായി അവകാശപ്പെടാൻ സാധിക്കുമോ?
വാസ്തവത്തിൽ, ഒരു പുസ്തകം പോലെയുള്ള ലളിതമായ ഒരു വസ്തുവിന് ഒരു സ്രഷ്ടാവുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ് ഒരു സ്രഷ്ടാവ് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, കാരണം നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രൂപീകരണം ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വസ്തുവിന്റെ രൂപീകരണത്തേക്കാൾ വളരെ സങ്കീർണ്ണമാണ്. അതനുസരിച്ച്, തന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് സ്രഷ്ടാവ് പ്രസ്താവിച്ചു:
أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَٰلِقُونَ
أَمْ خَلَقُوا السَّمَٰوَٰتِ وَالْأَرْضَ ۚ بَل لَّا يُوقِنُونَ
‘അതല്ല, യാതൊരു വസ്തുവിൽ നിന്നുമല്ലാതെ അവർ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണോ ? അതല്ല, അവർ തന്നെയാണോ സ്രഷ്ടാക്കൾ ?
അതല്ല, അവരാണോ ആകാശങ്ങളും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് ? അല്ല, അവർക്ക് ദൃഢബോധ്യമില്ല.’¹²
മനുഷ്യരാശി ശൂന്യതയിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത് അസാധ്യമായതുപോലെത്തന്നെ, ഒരു പുസ്തകം ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതും അസാധ്യമാണെന്ന് ഈ സൂക്തങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഒരു പുസ്തകം സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത് അസാധ്യമായതുപോലെത്തന്നെ, നാം നമ്മെത്തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതും അസാധ്യമാണ്. മറ്റൊരു സാധ്യത മാത്രമേ നിലവിലുള്ളൂ; മനുഷ്യരാശിയെയും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള സകലതിനെയും സർവ്വജ്ഞാനിയായ ഒരു സ്രഷ്ടാവാണ് കൊണ്ടുവന്നത്.
സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ട അറിവ്, ഇച്ഛാശക്തി, കഴിവ് എന്നീ മൂന്ന് ഗുണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രൂപകല്പന ചെയ്യുന്നവരാലാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അസ്തിത്വത്തിൽ വരുന്നതെന്നറിയാം. അവിശ്വസനീയമാംവിധം വിസ്മയകരമായ ഒരു രൂപീകരണം സൃഷ്ടിക്കാൻ അറിവും ഇച്ഛാശക്തിയും കഴിവുമുള്ള ഒരു സ്രഷ്ടാവാണ് നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയതെന്നതല്ലാതെ മറ്റൊരു നിഗമനത്തിലും എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ല.
തീർച്ചയായും, ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടന്ന സ്ഥലത്ത് അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ചില തെളിവുകൾ, കോടതികളെ കേവലമായ രീതിയിൽ കേസുകൾ തീർപ്പാക്കാൻ നയിക്കുന്ന കുറ്റകരമായ തെളിവുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെത്തന്നെ, അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്ടിപ്പിലെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലും അവന്റെ വെളിപാടിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന യുക്തിസഹമായ തെളിവുകളിലും, എല്ലാം അറിയുന്നവനും സർവ്വശക്തനുമായ ഒരു ദൈവത്താലാണ് നാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്നതിന്റെ അതിലും വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
وَفِي الْأَرْضِ ءَايَٰتٌ لِّلْمُوقِنِينَ
وَفِي أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ
‘ദൃഢമായി വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് ഭൂമിയിൽ പല ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം സൃഷ്ടിപ്പിലും (ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുണ്ട്.) എന്നിരിക്കെ നിങ്ങൾ കണ്ടറിയുന്നില്ലേ ?’¹³
- അജ്ഞേയവാദി എന്നത് “ദൈവം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത വ്യക്തി” എന്നാണ് നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. (ഓക്സ്ഫോർഡ് അഡ്വാൻസ്ഡ് ലേണേഴ്സ് ഡിക്ഷണറി, ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ്, വാൾട്ടൺ സ്ട്രീറ്റ്, ഓക്സ്ഫോർഡ്, 1995, പേജ് 582.)
- ഡാന ബ്ലാന്റൺ, ‘More Believe In God Than Heaven’, ഫോക്സ് ന്യൂസ്, ഒക്ടോബർ 16, 2003.
- തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സഹജമായ അവബോധം മനുഷ്യരാശിക്ക് നൽകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, അവനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണമെന്നും അനുസരിക്കണമെന്നും ഉള്ള കാര്യങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഈ പ്രകൃതിദത്തമായ വാസനയിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് വെളിപാടിലൂടെയാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
- അലൈഹിസ്സലാം എന്നത് ഒരു പ്രവാചകന്റെ പേര് പരാമർശിച്ച ശേഷം ഒരു മുസ്ലിം ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ്, ഇതിനർത്ഥം “അദ്ദേഹത്തിന്മേൽ സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ” എന്നാണ്. പാശ്ചാത്യരിൽ ഭൂരിഭാഗവും സ്രഷ്ടാവിനെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ‘God’ എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സ്രഷ്ടാവ് തന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വെളിപ്പെടുത്തിയ യഥാർത്ഥ നാമത്തിന് പകരമായി മാത്രമാണ് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നവർ ഈ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ബൈബിളിലെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ നാമം ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലേക്ക് El, Elah, Elohim (അവന്റെ മഹത്വം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനായി ബഹുവചന രൂപത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; ഈ പദം Eloh എന്ന ഏകവചന രൂപത്തിൽ നിന്നാണ് എടുത്തിട്ടുള്ളത്), Eloah, Eli, Eloi എന്നിങ്ങനെ തർജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സ്രഷ്ടാവിന്റെ അരാമിക് നാമം അലാഹ് എന്നാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഈ എല്ലാ പദങ്ങളുടെയും വേരുകളും അർത്ഥങ്ങളും അടിസ്ഥാനപരമായി ഒന്നുതന്നെയാണ്. El, Eli, Eloi, Eloh, Eloah, Elah, Alah, Allah, അല്ലെങ്കിൽ Allaah; ഈ പദങ്ങളെല്ലാം സെമിറ്റിക് ഭാഷകളിൽ നിന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലേക്ക് സ്രഷ്ടാവിന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം മാറ്റിയെഴുതാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ശ്രമങ്ങളാണ്.
- അത്താരിഖ് 79:24
- അന്നുറു 27:14
- യൂനുസ് 10:90-92
- അൽ അൻആം 6:63-64
- ആലു ഇംറാൻ 3:190
- അന്ത്യനാൾ, അന്ത്യവിധി നാൾ
- ശൈഖ് അബ്ദുറസാഖ് അൽ-അബ്ബാദ്, ‘അസ്ബാബ് സിയാദത്തിൽ ഈമാൻ വ നുഖ്സാനിഹി’, ഗിറാസ് ലിൻ-നശ്ർ വത്-തൗസി, പേജ് 40-41.
- അത്തൂർ 52:35-36
- അദ്ദാരിയാത് 51:20-21