ശൈഖുൽ ഇസ്ലാം മുഹമ്മദ് ഇബ്നു അബ്ദിൽ വഹ്ഹാബ് – മൂന്ന് അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ
അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആരാധനകളുടെ ഇനങ്ങൾ; ഉദാഹരണമായി: ഇസ്ലാം, ഈമാൻ, ഇഹ്സാൻ. അവയിൽ പെട്ടതാണ്: പ്രാർത്ഥന (ദുആ), ഭയം (ഖൗഫ്), പ്രതീക്ഷ (റജാഅ്), ഭരമേൽപ്പിക്കൽ (തവക്കുൽ), ആഗ്രഹം (റഗ്ബത്ത്), പേടി (റഹ്ബത്ത്), ഭയഭക്തി (ഖുശൂഅ്), ഭയപ്പാട് (ഖശ്യത്ത്), ഖേദിച്ചുമടങ്ങൽ (ഇനാബത്ത്), സഹായതേട്ടം (ഇസ്തിആനത്ത്), അഭയംതേടൽ (ഇസ്തിആദത്ത്), രക്ഷാതേട്ടം (ഇസ്തിഗാസത്ത്), ബലിയറുക്കൽ (ദബ്ഹ്), നേർച്ചയാക്കൽ (നദ്ർ) തുടങ്ങി അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആരാധനയുടെ മറ്റ് ഇനങ്ങളെല്ലാം തന്നെ അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.
അതിനുള്ള തെളിവ് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഈ വചനമാണ്:
﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾
പള്ളികള് അല്ലാഹുവിന്നുള്ളതാകുന്നു. അതിനാല് നിങ്ങള് അല്ലാഹുവോടൊപ്പം ആരെയും വിളിച്ചു പ്രാര്ത്ഥിക്കരുത്.
ആരെങ്കിലും ഇവയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും അല്ലാഹുവല്ലാത്തവർക്ക് നൽകിയാൽ അവൻ മുശ്രിക്കും കാഫിറുമാണ്.
അതിനുള്ള തെളിവ് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഈ വചനമാണ്:
﴿وَمَن يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِندَ رَبِّهِ ۚ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ﴾
അല്ലാഹുവോടൊപ്പം മറ്റൊരു ആരാധ്യനെയും ആരെങ്കിലും വിളിച്ചു പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്ന പക്ഷം – അതിന് അവൻ്റെ പക്കല് യാതൊരു പ്രമാണവുമില്ല – അവൻ്റെ വിചാരണ അവൻ്റെ രക്ഷിതാവിൻ്റെ അടുക്കല് വെച്ചുതന്നെയായിരിക്കും. സത്യനിഷേധികള് വിജയം വരിക്കുകയില്ല; തീര്ച്ച.
ശൈഖ് സ്വാലിഹ് അൽ ഉസൈമി:
അല്ലാഹുവിനെ ആരാധിക്കൽ നമ്മുടെ മേൽ നിർബന്ധമാണെന്നും ഉലൂഹിയ്യത്ത് മുഖേന അവനതിന് അർഹനാണെന്നും ഗ്രന്ഥകർത്താവ് (رَحِمَهُ اللَّهُ) സ്ഥിരപ്പെടുത്തിയതിന് ശേഷം, ആരാധനയുടെ ഇനങ്ങളിലേക്ക് മാർഗ്ഗദർശനം നൽകിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആരാധനയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം വ്യക്തമാക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. കാരണം, ഒരു പൊതുവായ അടിസ്ഥാനത്തിന് കീഴിൽ വരുന്ന ഓരോ വ്യക്തിഗത ഇനങ്ങളും അതിനെ വ്യക്തമാക്കുകയും അതിലേക്ക് അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, കൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ആരാധനയുടെ ചില ഇനങ്ങൾ സംഗ്രഹിച്ചും വിശദമായും അദ്ദേഹം പരാമർശിച്ചു.
സംഗ്രഹിച്ച രൂപത്തിൽ: ഈമാൻ, ഇസ്ലാം, ഇഹ്സാൻ എന്നിവയിലാണുള്ളത്.
വിശദമായ രൂപത്തിൽ: പ്രാർത്ഥന, ഭയം, പ്രതീക്ഷ, ഭരമേൽപ്പിക്കൽ, ആഗ്രഹം, പേടി… എന്നിങ്ങനെ അദ്ദേഹം പരാമർശിച്ചതിൻ്റെ അവസാനം വരെയുള്ളവയിലാണുള്ളത്.
ആ ഇനങ്ങളെല്ലാം പ്രതാപിയും ഉന്നതനുമായ അല്ലാഹുവിന് മാത്രമുള്ളതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. അതിനുള്ള തെളിവ് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഈ വചനമാണ്:
﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾
പള്ളികള് അല്ലാഹുവിന്നുള്ളതാകുന്നു. അതിനാല് നിങ്ങള് അല്ലാഹുവോടൊപ്പം ആരെയും വിളിച്ചു പ്രാര്ത്ഥിക്കരുത്. [സൂറത്തുൽ ജിന്ന്: 18]
ഈ ആയത്ത് അക്കാര്യത്തെ അറിയിക്കുന്നത് രണ്ട് രീതിയിലാണ്:
- ഒന്നാമത്തേത്: ﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ﴾ (പള്ളികൾ അല്ലാഹുവിനുള്ളതാകുന്നു) എന്ന അവൻ്റെ വചനത്തിലാണുള്ളത്. ഇതിൽ വന്ന അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെല്ലാം മടങ്ങുന്നത് താഴ്മ (ഖുദൂഅ്), ആരാധന (ഇബാദത്ത്), ആദരവ് (ഇജ്ലാൽ) എന്നിവയിലേക്കാണ്; അതായത് അവയെല്ലാം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമുള്ളതാണെന്ന്.
- രണ്ടാമത്തേത്: ﴿فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾ (അതിനാൽ നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവോടൊപ്പം ആരെയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കരുത്) എന്ന അവൻ്റെ വചനത്തിലാണുള്ളത്. ഇത് അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരെ ആരാധിക്കുന്നതിനെതിരെയുള്ള നിരോധനമാണ്. മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ പ്രാർത്ഥന (ദുആ) എന്നത് ആരാധനയെ കുറിക്കുന്ന പേരാണ്. അതിനാൽ ഈ ആയത്തിൻ്റെ അർത്ഥം: (നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവിനെ ആരാധിക്കുക, അവനോടൊപ്പം മറ്റാരെയും നിങ്ങൾ ആരാധിക്കരുത്) എന്നാണ്.
സ്ഥാപിക്കലും (ഇസ്ബാത്) നിഷേധിക്കലും (നഫ്യ്) ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നത്, അവയോടൊപ്പം പറയുന്ന കാര്യത്തെ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായ രൂപത്തിൽ പരിമിതപ്പെടുത്താൻ (ഹസ്വർ) സഹായിക്കുന്നു. ആരാധന മുഴുവനും അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണെന്ന് അറിയിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ പ്രയോഗമാണിത്. കാരണം ﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ﴾ (പള്ളികൾ അല്ലാഹുവിനുള്ളതാകുന്നു) എന്ന വചനത്തിലൂടെ അവൻ അതിനെ (ആരാധനയെ) തനിക്ക് സ്ഥാപിച്ചു (ഇസ്ബാത്). പിന്നീട് ﴿فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾ (അതിനാൽ നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവോടൊപ്പം ആരെയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കരുത്) എന്ന വചനത്തിലൂടെ അവൻ അതിനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു (നഫ്യ്). അങ്ങനെ ആരാധന മുഴുവനും അല്ലാഹുവിന് മാത്രമായിത്തീർന്നു.
തുടർന്ന് ഗ്രന്ഥകർത്താവ് പരാമർശിച്ചു: “ആരെങ്കിലും ഇവയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും അല്ലാഹുവല്ലാത്തവർക്ക് നൽകിയാൽ അവൻ മുശ്രിക്കും കാഫിറുമാണ്”. ഇതിന് തെളിവായി അദ്ദേഹം സൂറത്തുൽ മുഅ്മിനൂനിലെ ആയത്ത് ഉദ്ധരിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാര്യത്തിന് ഈ ആയത്തുള്ള തെളിവ് രണ്ട് കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതാണ് (മുറക്കബ്):
- ഒന്നാമത്തേത്: താക്കീത് നൽകപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയുടെ (ഫിഅ്ല്) പരാമർശം. അത് അവൻ്റെ ഈ വചനത്തിലാണ്:
﴿وَمَن يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ﴾
അല്ലാഹുവോടൊപ്പം മറ്റൊരു ആരാധ്യനെയും ആരെങ്കിലും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന പക്ഷം – അതിന് അവൻ്റെ പക്കൽ യാതൊരു പ്രമാണവുമില്ല. [സൂറത്തുൽ മുഅ്മിനൂൻ: 117]
ഇതിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പ്രവൃത്തി അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരെ ആരാധിക്കലാണ്. “ദുആ” അഥവാ പ്രാർത്ഥന കൊണ്ടാണ് അതിലേക്ക് സൂചന നൽകിയിട്ടുള്ളത്. അതിനാൽ ഇതിൻ്റെ അർത്ഥം: “അല്ലാഹുവോടൊപ്പം മറ്റൊരു ആരാധ്യനെയും ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ” എന്നാണ്.
﴿لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ﴾ (അതിന് അവൻ്റെ പക്കൽ യാതൊരു പ്രമാണവുമില്ല) എന്ന അവൻ്റെ വചനത്തിൻ്റെ അർത്ഥം: അവന് അതിന് യാതൊരു ന്യായവുമില്ല, അവൻ്റെ ഉലൂഹിയ്യത്തിൻ്റെ (ആരാധനയ്ക്കുള്ള അർഹത) മേൽ അവൻ്റെ പക്കൽ യാതൊരു തെളിവുമില്ല എന്നാണ്. അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഏതൊരാളുമായും ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തവിധം ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു നിബന്ധനയാണിത് (ഖൈദ് മുലാസിം). കാരണം അവൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് ഉലൂഹിയ്യത്തിനെ അറിയിക്കുന്ന യാതൊരു പ്രമാണവുമില്ലാത്ത ഒരു ഇലാഹിനോടാണ് (ആരാധ്യനോടാണ്).
- രണ്ടാമത്തേത്: അന്ത്യം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കി വിചാരണയെക്കുറിച്ചുള്ള താക്കീത് നൽകൽ. അത് അവൻ്റെ ഈ വചനത്തിലാണ്:
﴿فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِندَ رَبِّهِ ۚ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ﴾
അവൻ്റെ വിചാരണ അവൻ്റെ രക്ഷിതാവിൻ്റെ അടുക്കൽ വെച്ചുതന്നെയായിരിക്കും. സത്യനിഷേധികൾ വിജയം വരിക്കുകയില്ല; തീർച്ച. [സൂറത്തുൽ മുഅ്മിനൂൻ: 117]
വിചാരണയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിലൂടെ അവന് താക്കീത് നൽകുകയാണ്. അവൻ ചെയ്തുകൂട്ടിയത് കുഫ്ർ ആകുന്നു. കാരണം അവൻ്റെ വിചാരണയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള അവൻ്റെ പര്യവസാനത്തെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഈ വചനത്തിലൂടെ സൂചന നൽകിയിട്ടുണ്ട്: ﴿إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ﴾ (സത്യനിഷേധികൾ വിജയം വരിക്കുകയില്ല; തീർച്ച).
അതിനാൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ട ഈ ശിർക്കിൻ്റെ പ്രവൃത്തി, അത് ചെയ്യുന്നവനെ കാഫിറാക്കിത്തീർക്കുന്നു (കുഫ്ർ നിർബന്ധമാക്കുന്നു). അപ്പോൾ ആരാധനയിൽ പെട്ട എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് അല്ലാഹുവല്ലാത്തവർക്ക് നൽകൽ ശിർക്കാണ്, അത് കുഫ്ർ ആയിത്തീരുന്നതുമാണ്. കാരണം കുഫ്ർ എന്നത് ശിർക്ക് കൊണ്ടും അല്ലാത്തതുകൊണ്ടും സംഭവിക്കുന്നതാണ്.