നൂറുദ്ദീൻ സ്വലാഹി
സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ചർച്ചകളിൽ സ്ഥിരമായി ഉയർന്നുകേൾക്കുന്ന ഒരു വാദമുണ്ട്. ഇറാന്റെ നയങ്ങളെയോ അവർ മുസ്ലിം ലോകത്ത് വിതയ്ക്കുന്ന നാശങ്ങളെയോ കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും വസ്തുതാപരമായ വിമർശനം ഉന്നയിച്ചാൽ, ഉടനെ അവർക്കുമേൽ ‘സയണിസ്റ്റ് അനുകൂലി’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അമേരിക്കൻ ഏജന്റ്’ എന്ന മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇതൊരു നിഷ്പക്ഷമായ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയുടെ ഭാഗമല്ല; മറിച്ച്, തങ്ങൾക്ക് അനഭിമതമായ സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്നവരുടെ വായടപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഇഖ്വാനി-ഖുതുബി ആശയാവഹർ ബോധപൂർവ്വം പ്രയോഗിക്കുന്ന വൈകാരികമായ ഒരു ‘ചതിക്കുഴി’ മാത്രമാണിത്. തിന്മകളുടെ രണ്ട് പക്ഷങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിനെ അന്ധമായി പിന്തുണയ്ക്കാൻ സമൂഹത്തെ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഈ അപകടകരമായ രീതിയെ അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെ വക്താക്കൾ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തെ മാനിക്കുന്നതും അന്താരാഷ്ട്ര കരാറുകൾ പാലിക്കുന്നതും ലോകം അംഗീകരിച്ച തത്വങ്ങളാണ്. സമാധാനകാംക്ഷികളായ വിശ്വാസികൾ ഒരിക്കലും രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള യുദ്ധങ്ങളോ കുഴപ്പങ്ങളോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ആധുനിക യുദ്ധങ്ങൾ ശത്രുക്കളെ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നിരപരാധികളായ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും ഭീഷണിയാകുമെന്നത് നാം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
എന്നാൽ, ഇവിടുത്തെ അടിസ്ഥാന വിഷയം അതല്ല. ഇസ്ലാമിന്റെയും അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെയും രണ്ട് ബദ്ധശത്രുക്കൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ അതിൽ ആരുടെ പക്ഷം ചേരണം എന്നതാണ് കാതലായ പ്രശ്നം. ഈ വിഷയത്തെ പരമാധികാരത്തിന്റെ പേരുപറഞ്ഞും പൊതുവികാരങ്ങളെ മുതലെടുത്തും വഴിതിരിച്ചുവിടുകയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഖുതുബികൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ അഹ്ലുസ്സുന്ന വൽ ജമാഅഃയുടെ നിലപാട് വളരെ സുതാര്യമാണ്: ഇസ്ലാമിന്റെ ശത്രുക്കളായ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ അതിൽ ആരെയും വിശുദ്ധീകരിക്കാനോ വെള്ളപൂശാനോ നാം തയ്യാറല്ല.
എന്നാൽ, ഇഖ്വാനി-ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി രീതി ഇതിൽനിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നമാണ്. അവർ ഒരു ശത്രുവിനെ എതിർക്കുമ്പോൾ, പ്രകടമായ ശിർക്കിലും ബിദ്അത്തിലും നിലകൊള്ളുന്ന മറ്റൊരു ശത്രുവായ റാഫിദികളെ (ശിയാക്കളെ) ഇസ്ലാമിന്റെ കാവൽക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ആദർശപരമായ ഈ കടുത്ത വിട്ടുവീഴ്ച പുതുതലമുറയെ അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമായ ഒരു അന്ധകാരത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നതെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.
രണ്ട് തിന്മകൾക്കിടയിൽ ഒന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുക എന്നത് യുക്തിശൂന്യമാണ്. മദ്യപാനത്തെ വെറുക്കുന്നു എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞാൽ, അതിനർത്ഥം അയാൾക്ക് പന്നിമാംസം ഇഷ്ടമാണെന്നല്ല. മദ്യവും പന്നിമാംസവും ഒരു മുസ്ലിമിന് ഒരുപോലെ നിഷിദ്ധമാണ്. ഒന്നിനെ വെറുക്കാൻ മറ്റൊന്നിനെ സ്നേഹിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല. ഇതുതന്നെയാണ് ഇറാൻ-ഇസ്രായേൽ വിഷയത്തിലും വിവേകമുള്ള വിശ്വാസികളുടെ നിലപാട്.
ഫലസ്തീനിലെ നിരപരാധികളായ നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങളെ നിഷ്കരുണം കൊന്നൊടുക്കുന്ന സയണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തെ വിശ്വാസികൾ അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കുന്നു. അതിൽ യാതൊരുവിധ വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ല. അതേസമയം, സിറിയയിലും യമനിലും ഇറാഖിലുമായി ലക്ഷക്കണക്കിന് മുസ്ലിം സഹോദരങ്ങളുടെ രക്തം ചിന്താൻ കാരണക്കാരായ, അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ യുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സ്വഹാബികളെയും പത്നിമാരെയും അധിക്ഷേപിക്കുന്ന ഇറാന്റെ നയങ്ങളെയും ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. ‘പ്ലേഗ്’, ‘കോളറ’ എന്നീ മഹാമാരികളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എത്രമാത്രം അസംബന്ധമാണോ, അതുപോലെത്തന്നെയാണ് രണ്ട് തിന്മകൾക്കിടയിൽ ഒന്നിനെ അനുകൂലിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതും. തിന്മകൾക്കിടയിൽ ഒന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കലല്ല വിശ്വാസിയുടെ മാർഗ്ഗം എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല.
യഹൂദികൾ ഇസ്ലാമിന്റെ കടുത്ത ശത്രുക്കളാണെന്ന് പ്രത്യേകം ആരെയും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. അവർ പ്രവാചകന്മാരെപ്പോലും കൊന്നൊടുക്കിയ ചരിത്രം വിശുദ്ധ ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. ദിനേന നിർബന്ധ നമസ്കാരങ്ങളിൽ സൂറത്തുൽ ഫാത്തിഹ പാരായണം ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസികൾക്ക് അത് എപ്പോഴും ബോധ്യമുള്ള കാര്യവുമാണ്.
എന്നാൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ മേലങ്കി ധരിച്ച് മുസ്ലിംകളെ കൊന്നൊടുക്കാനും അവരുടെ വിശ്വാസകാര്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപരമായി നശിപ്പിക്കാനും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച, ജൂതസൃഷ്ടിയായ റാഫിദികളെ തുറന്നുകാട്ടുക എന്നത് അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെ അനിവാര്യമായ ബാധ്യതയാണ്. ജൂതന്മാർ പുറത്തുനിന്ന് ആക്രമിക്കുമ്പോൾ, ഈ റാഫിദികൾ ഇസ്ലാമിന്റെ ഉള്ളിൽ കടന്നുകൂടി അതിന്റെ വേരറുക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. ആ ദൗത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സമൂഹത്തെ ഉണർത്തുമ്പോൾ, അതിനെ ‘സയണിസ്റ്റ് അനുകൂല നിലപാട്’ എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് ഇഖ്വാനി-ഖുതുബികളുടെ കുബുദ്ധിയും അജണ്ടയുമാണ്.
ഇഖ്വാനി-ഖുതുബികൾ റാഫിദിയ്യ ഇറാനെ പിന്തുണയ്ക്കുമ്പോൾ പ്രധാനമായും ന്യായീകരണമായി ഉന്നയിക്കാറുള്ളത് അറബ് രാജ്യങ്ങൾ അമേരിക്കയുമായി ഉണ്ടാക്കുന്ന കരാറുകളാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കും പുരോഗതിക്കും വേണ്ടി നടത്തുന്ന നയതന്ത്ര കരാറുകൾ ഭരണപരമായ കാര്യമാണ്. അത് ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എല്ലാ രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലും സംഭവിക്കുന്നതാണ്. ഇതിനർത്ഥം അത്തരം വിദേശ രാജ്യങ്ങൾ ഇസ്ലാമിന്റെയോ മുസ്ലിംകളുടെയോ സംരക്ഷകരാണെന്ന് ആരും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾക്ക് ഇതര രാജ്യങ്ങളുമായി കരാറുകളോ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങളോ ഉണ്ടാക്കുന്നത് ഇസ്ലാം വിലക്കുന്നുമില്ല. പ്രവാചക കാലം മുതൽ തന്നെ അത്തരം മാതൃകകൾ ചരിത്രത്തിലുണ്ട്. ജൂതന്മാർ കടുത്ത ശത്രുക്കളും വഞ്ചകരുമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് റസൂൽ ﷺ അവരുമായി കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടത്. അവരുമായി മാത്രമല്ല, ക്രൈസ്തവരുമായും ബഹുദൈവാരാധകരായ വിവിധ ഗോത്രങ്ങളുമായും പ്രവാചകൻ ﷺ ഉടമ്പടികൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ നബിചര്യ മുൻനിർത്തിയാണ് ഇക്കാലമത്രയും മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾ നയതന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങൾ നടത്തുന്നത്. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നവർ ഭരണാധികാരികൾക്കെതിരെ ജനമനസ്സുകളിൽ ആരോപണങ്ങൾ കുത്തിവെക്കുകയില്ല.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇഖ്വാനി-ഖുതുബികൾ ഇത്തരം വിമർശനങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നതിലൂടെ മുസ്ലിംകൾക്കിടയിൽ ഛിദ്രത ഉണ്ടാക്കൽ മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. ഇതേ വിമർശനം ഉന്നയിക്കുന്ന ഇഖ്വാനികൾ ഇറാൻ പക്ഷം ചേരുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന മൗനം അവരുടെ കാപട്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇറാനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന റഷ്യയും ചൈനയും എത്രമാത്രം മുസ്ലിംകളെയാണ് കൊന്നൊടുക്കിയതെന്ന് അവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. സിറിയയിൽ ബോംബിട്ട് ലക്ഷങ്ങളെ കൊന്ന റഷ്യ പവിത്രമാണോ? ഉയ്ഗൂർ മുസ്ലിംകളെ കൊടിയ പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കുന്ന ചൈന വിശുദ്ധമാണോ? അറബ് രാജ്യങ്ങളുടെ നയതന്ത്ര കരാറുകളെ വിമർശിക്കുന്നവർക്ക് ഇറാന്റെ ഈ ചോരപുരണ്ട സഖ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് യാതൊരു മിണ്ടാട്ടവുമില്ല. ഇതിനെയാണ് ‘ഇരട്ടത്താപ്പ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. തങ്ങൾക്ക് അനഭിമതമായവരെ വിമർശിക്കുകയും, തങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ എത്ര വലിയ അതിക്രമങ്ങൾ ചെയ്താലും അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ കപട രാഷ്ട്രീയം ഖുതുബികൾക്ക് ഖവാരിജുകളിൽ നിന്നും ലഭിച്ച പൈതൃകമാണ്.
ഒരു വിശ്വാസിയുടെ സ്നേഹവും വെറുപ്പും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കോ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങൾക്കോ വേണ്ടിയാകരുത്; മറിച്ച് അത് അല്ലാഹുവിനും അവന്റെ ദീനിനും വേണ്ടിയായിരിക്കണം. അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെയും സ്വഹാബികളെയും സ്നേഹിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഈമാനിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. ആ സ്വഹാബികളെ കാഫിറാക്കുകയും, നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞിരുന്ന് അബൂബക്കർ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ), ഉമർ (رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ) അടക്കമുള്ള ഈ സമുദായത്തിന്റെ കാവൽക്കാർക്കെതിരെ ശാപപ്രാർത്ഥന നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് ഇസ്രായേലിനെ തോൽപ്പിക്കാം എന്നത് കേവലം വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്.
യഹൂദികളുടെ അന്ത്യം സംഭവിക്കുമെന്ന് അല്ലാഹുവും റസൂൽ ﷺ യും വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അത് സംഭവിക്കുക “യാ അലി, യാ ഹുസൈൻ” എന്ന് വിളിച്ച് പ്രകടമായ ശിർക്കിൽ മുഴുകുന്ന റാഫിദികളിലൂടെയല്ല; മറിച്ച് അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ഏകദൈവ വിശ്വാസികളിലൂടെ ആയിരിക്കും.
ശിർക്കിന്റെയും ബിദ്അത്തിന്റെയും ആളുകളെയും അവരുടെ അജണ്ടകളെയും തുറന്നുകാട്ടുക എന്നത് അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെ എക്കാലത്തെയും ബാധ്യതയാണ്. ഇതിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നത് ദീനിനോടുള്ള വഞ്ചനയാണ്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
- അജണ്ടകളെ തിരിച്ചറിയൽ: അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെ അടിവേരറുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന റാഫിദികളെ ഇസ്ലാമിന്റെ കാവൽക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഇഖ്വാനി-ഖുതുബി അജണ്ടകളെ തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്. മുസ്ലിം യുവാക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഇവർക്ക് വീരപരിവേഷം നൽകുന്നത് അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമാണ്.
- അറിവിന്റെ സ്രോതസ്സുകളെ സംരക്ഷിക്കൽ: റാഫിദികളെ പുകഴ്ത്തുന്ന ഇഖ്വാനി വലയങ്ങളിൽ നമ്മുടെ പുതുതലമുറ അകപ്പെട്ടുപോയാൽ, അവർക്ക് അറിവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്രോതസ്സുകൾ നഷ്ടപ്പെടും. പൈതൃകമായി ലഭിച്ച തൗഹീദിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ തകർക്കപ്പെടാൻ ഇത് കാരണമാകും.
- സ്വഹാബത്തോടുള്ള ആദരവ് സംരക്ഷിക്കൽ: സ്വഹാബികളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും ഇസ്ലാമിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയവരാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും, സത്യവിശ്വാസികളുടെ മാതാവായ ആയിഷ (رَضِيَ اللَّهَا عَنْهَا) യുടെ ചാരിത്ര്യത്തെ വരെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്തവരാണ് റാഫിദികൾ. ഇത്തരക്കാരുമായി ഐക്യപ്പെടുന്ന ഇഖ്വാനികളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ പെട്ടാൽ, ദീനിന്റെ വാഹകരായ സ്വഹാബിമാരെക്കുറിച്ച് പോലും നമ്മുടെ തലമുറയ്ക്ക് സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇഖ്വാൻ പരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന് അച്ചടിക്കപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും അവരുടെ നേതാക്കളുടെ സംസാരങ്ങളും ഇതിന് വ്യക്തമായ തെളിവാണ്.
നമ്മുടെയും വരുംതലമുറയുടെയും ഈമാനും അഹ്ലുസ്സുന്നയുടെ ശുദ്ധമായ ആദർശവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ, റാഫിദികൾക്കെതിരെയും അവരെ വെള്ളപൂശാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇഖ്വാനി-ഖുതുബികൾക്കെതിരെയും നാം പ്രമാണബദ്ധമായി ശബ്ദമുയർത്തുക തന്നെ വേണം.