ശൈഖ് ഡോ. സ്വാലിഹ് ബ്നു അബ്ദില്ലാഹ് അൽ-ഉസൈമി – വിജ്ഞാനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തൽ
നിശ്ചയം, വിജ്ഞാനത്തിന് വലിയൊരു പവിത്രതയുണ്ട്. അതിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് യോജിക്കാത്ത ഒന്ന് വന്നാൽ അതിനുവേണ്ടി പ്രതിരോധിക്കേണ്ടത് നിർബന്ധമാണ്.
വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ആളുകളുടെ അടുക്കൽ ഈ പ്രതിരോധം പല രൂപങ്ങളിൽ വെളിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ പെട്ടതാണ്: എതിരാളിക്ക് മറുപടി നൽകൽ. ആരുടെ എതിർപ്പ് ശരീഅത്തിനോടാണെന്ന് വ്യക്തമായോ, അവൻ ആരായിരുന്നാലും അവന് മറുപടി നൽകപ്പെടും; ദീനിനോടുള്ള രോഷം കൊണ്ടും, മുസ്ലിംകളോടുള്ള ഗുണകാംക്ഷ കൊണ്ടും. ആളുകൾ പരസ്പരം മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും – ഇമാം അഹ്മദ് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതിന് യോഗ്യരായവർ പണ്ഡിതന്മാരാണ്, സാധാരണക്കാരല്ല. മര്യാദ പാലിക്കുകയും, അനീതിയും അക്രമവും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: ബിദ്അത്തുകാരനെ ബഹിഷ്കരിക്കൽ. – അബൂ യഅ്ല അൽ-ഫർറാഅ് അത് ഇജ്മാഅ് ആയി ഉദ്ധരിച്ചു. അപ്പോൾ, ബിദ്അത്തിന്റെ ആളുകളിൽ നിന്ന് വിജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുകയില്ല. പക്ഷേ, അതിന് നിർബന്ധിതനായാൽ കുഴപ്പമില്ല; മുഹദ്ദിസുകളുടെ അടുക്കൽ അവരിൽ നിന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
ഈ വിഷയത്തിൽ ശൈഖുൽ ഇസ്ലാം ഇബ്നു തൈമിയ്യ അൽ-ഹഫീദ് പറയുന്നു – അജ്ഞതയുടെയും ഫിത്നയുടെയും കാലഘട്ടങ്ങളിൽ വളരെ ആവശ്യമുള്ള ഒരു വലിയ അടിസ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് -: “വിജ്ഞാനം, ജിഹാദ് തുടങ്ങിയ നിർബന്ധ കാര്യങ്ങൾ, അതിന്റെ ഉപദ്രവം ആ നിർബന്ധ കാര്യത്തിന്റെ ഉപദ്രവത്തേക്കാൾ കുറഞ്ഞ ഒരു ബിദ്അത്തുള്ളവനില്ലാതെ നിലനിർത്താൻ സാധിക്കാതെ വന്നാൽ, ഒരു ചെറിയ ഉപദ്രവത്തോടൊപ്പം നിർബന്ധ കാര്യത്തിന്റെ നന്മ കരസ്ഥമാക്കുന്നത്, അതിന് വിപരീതമായതിനേക്കാൾ ഉത്തമമാണ്.”
അതിൽ പെട്ടതാണ്: പഠിതാവ് തന്റെ ചർച്ചയിൽ അതിരുകടന്നാൽ, അല്ലെങ്കിൽ അവനിൽ നിന്ന് തർക്കമോ മോശം മര്യാദയോ വെളിപ്പെട്ടാൽ അവനെ ശാസിക്കൽ.
അബ്ദുറഹ്മാൻ ബ്നു മഹ്ദിയുടെ മജ്ലിസിൽ ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കുകയോ, പേന ചെത്തുകയോ ചെയ്താൽ, അദ്ദേഹം ശബ്ദമുയർത്തുകയും, ചെരിപ്പ് ധരിച്ച് അകത്തേക്ക് പോകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
വകീഅ് തന്റെ സഹവാസികളിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വെറുത്താൽ, അദ്ദേഹം ചെരിപ്പ് ധരിച്ച് അകത്തേക്ക് പോകുമായിരുന്നു.
ഇത് നമ്മുടെ ശൈഖുമാരുടെ ശൈഖായ മുഹമ്മദ് ബ്നു ഇബ്റാഹീം ആലു ശൈഖിൽ നിന്ന് പലതവണ കാണപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി തന്റെ സംസാരത്തിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ചെരിപ്പുകളെടുത്ത് പിരിഞ്ഞുപോയത് എത്ര തവണയാണ് കാണപ്പെട്ടത്.
ഒരു യുവാവ് സുഫ്യാനു സ്സൗരിയുടെ മജ്ലിസിൽ ഹാജരായി. അവൻ നേതൃത്വം കാണിക്കാനും, സംസാരിക്കാനും, വിജ്ഞാനം കൊണ്ട് അഹങ്കരിക്കാനും തുടങ്ങി. അപ്പോൾ, സുഫ്യാൻ കോപിക്കുകയും പറഞ്ഞു: “സലഫുകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നില്ല. സലഫുകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നില്ല. അവരിൽ ഒരാൾ ഇമാമത്ത് വാദിക്കുകയോ, മുൻപന്തിയിൽ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല, ഈ വിജ്ഞാനം മുപ്പത് വർഷം തേടുന്നതുവരെ. നീ നിന്നേക്കാൾ പ്രായമുള്ളവനോട് അഹങ്കരിക്കുന്നു! എന്റെ അടുത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുക. എന്റെ മജ്ലിസിനടുത്ത് നിന്നെ ഞാൻ കാണാതിരിക്കട്ടെ.”
അദ്ദേഹം പറയുമായിരുന്നു: “ഒരു യുവാവ് ശൈഖുമാരുടെ അടുക്കൽ സംസാരിക്കുന്നത് നീ കണ്ടാൽ, അവൻ വിജ്ഞാനത്തിൽ ഒരുപാട് എത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ശരി, അവന്റെ നന്മയിൽ നിന്ന് നീ നിരാശനാകുക; കാരണം, അവൻ ലജ്ജയില്ലാത്തവനാണ്.”
അധ്യാപകന് പഠിതാവിനെ ശാസിക്കാൻ വേണ്ടി മജ്ലിസിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കേണ്ടതായി വന്നാൽ; അവൻ അത് ചെയ്യട്ടെ; സുഫ്യാൻ ചെയ്തതുപോലെ. ശുഅ്ബ അഫ്ഫാൻ ബ്നു മുസ്ലിമിനോട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർസിൽ ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ.
ചിലപ്പോൾ പഠിതാവിനെ ശാസിക്കുന്നത്, അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെയും, അവന് ഉത്തരം നൽകാതെയും ആയിരിക്കും. മൗനം ഒരു മറുപടിയാണ്; അൽ-അഅ്മശ് പറഞ്ഞു.
ഇത് ഞങ്ങൾ ശൈഖുമാരിൽ ഒരു സംഘത്തിൽ നിന്ന് ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അവരിൽ പെട്ടതാണ് അല്ലാമ ഇബ്നു ബാസ്. ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തോട് ഉപകാരമില്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ, ശൈഖ് അവന് ഉത്തരം നൽകാതെ, ഖാരിഇനോട് വായന തുടരാൻ കൽപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന് വിപരീതമായി മറുപടി നൽകുമായിരുന്നു.
ഗ്രന്ഥകർത്താവ് വിജ്ഞാനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ പതിനേഴാമത്തെ അടിസ്ഥാനം പരാർശിച്ചു. അത്: വിജ്ഞാനത്തെ പ്രതിരോധിക്കുക – അതായത്: അതിനുവേണ്ടി പ്രതിരോധിക്കുക – അതിന്റെ ഉറവിടങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക; അതായത്: പണ്ഡിതന്മാരിൽ നിന്നും ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള അതിന്റെ ഉറവിടങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്താതിരിക്കുക; വിജ്ഞാനത്തിന് വലിയൊരു പവിത്രതയുള്ളതുകൊണ്ട്. അത് അതിനുവേണ്ടി പ്രതിരോധിക്കേണ്ടത് നിർബന്ധമാക്കുന്നു.
വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ആളുകൾ അതിനുവേണ്ടി പ്രതിരോധിച്ചതിന്റെ പല രൂപങ്ങളും അദ്ദേഹം ഉദ്ധരിച്ചു. അതിൽ പെട്ടതാണ്: എതിരാളിക്ക് മറുപടി നൽകൽ. ആരുടെ എതിർപ്പ് ശരീഅത്തിനോടാണെന്ന് വ്യക്തമായോ, അവൻ ആരായിരുന്നാലും അവന് മറുപടി നൽകപ്പെടും; ദീനിനോടുള്ള രോഷം കൊണ്ടും, മുസ്ലിംകളോടുള്ള ഗുണകാംക്ഷ കൊണ്ടും. ഇമാം അഹ്മദ് പറഞ്ഞു: ആളുകൾ പരസ്പരം മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. അപ്പോൾ, തെളിവിന് വിരുദ്ധമായ വാക്കിന് മറുപടി നൽകുന്നത് മോശം സംസാരത്തിൽ പെട്ടതല്ല. മറിച്ച്, ഇത് ശറഇൽ സ്ഥിരപ്പെട്ട, ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാനമാണ്. അത് പണ്ഡിതന്മാരുടെ ജോലിയാണ്. അവർക്കാണ് അതിന് യോഗ്യത. സാധാരണക്കാർക്കല്ല.
‘അദ്ദഹ്മാഅ്’ എന്നാൽ സാധാരണക്കാരാണ്; അവർ ഭൂമിയെ മൂടിയതുകൊണ്ടാണ് അവർക്ക് ആ പേര് വന്നത്. ‘അദ്ദഹ്മ്’ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനം: മൂടലാണ്. മുൻപും ശേഷവുമുള്ള ഭൂമിയിലെ ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും സാധാരണക്കാരാണ്.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: ബിദ്അത്തുകാരനെ ബഹിഷ്കരിക്കൽ – അബൂ യഅ്ല അൽ-ഫർറാഅ് അത് ഇജ്മാഅ് ആയി ഉദ്ധരിച്ചു; കാരണം, വിജ്ഞാനം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പെട്ടതാണ്, ബിദ്അത്തിന്റെ ആളുകളെ ബഹിഷ്കരിക്കൽ. അവരിൽ നിന്ന് വിജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുകയില്ല. അടിസ്ഥാനം അവരെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും അവരിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുകളയുകയുമാണ്. പക്ഷേ, അതിന് നിർബന്ധിതനായാൽ കുഴപ്പമില്ല; ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത പഠനത്തിലായിരിക്കുക, ഒരു ബിദ്അത്തുകാരനിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാതിരിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ, മുഹദ്ദിസുകളുടെ അടുക്കൽ ബിദ്അത്തിന്റെ ആളുകളിൽ നിന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ സ്ഥിരപ്പെട്ടതനുസരിച്ചുള്ള മറ്റ് അവസ്ഥകൾ.
ഇത് അജ്ഞതയുടെയും ഫിത്നയുടെയും കാലഘട്ടങ്ങളിൽ പരിഗണിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ഉറപ്പുള്ളതാണ്. ഇബ്നു തൈമിയ്യ അൽ-ഹഫീദിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട സംസാരത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ.
അതിൽ പെട്ടതാണ്: പഠിതാവ് തന്റെ ചർച്ചയിൽ അതിരുകടന്നാൽ, അല്ലെങ്കിൽ അവനിൽ നിന്ന് തർക്കമോ – അതായത്: കഠിനമായ ശത്രുത – മോശം മര്യാദയോ വെളിപ്പെട്ടാൽ അവനെ ശാസിക്കൽ. അവനിൽ നിന്ന് അങ്ങനെയുള്ള എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായാൽ അവനെ ശാസിക്കപ്പെടും.
സലഫുകളുടെ അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന്, അബ്ദുറഹ്മാൻ ബ്നു മഹ്ദി എപ്രകാരമായിരുന്നു എന്നും, വകീഅ് എപ്രകാരമായിരുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം ഉദ്ധരിച്ചു.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ഇത് നമ്മുടെ ശൈഖുമാരുടെ ശൈഖായ മുഹമ്മദ് ബ്നു ഇബ്റാഹീം ആലു ശൈഖിൽ നിന്ന് പലതവണ കാണപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി തന്റെ സംസാരത്തിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ചെരിപ്പുകളെടുത്ത് പിരിഞ്ഞുപോയത് എത്ര തവണയാണ് കാണപ്പെട്ടത്. അവരിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുകളഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവരെ ശാസിച്ചു.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം സുഫ്യാനിന്റെ വാക്ക് ഉദ്ധരിച്ചു. ഒരു യുവാവ് സംസാരം കൊണ്ടും വിജ്ഞാനത്തിലെ അഹങ്കാരം കൊണ്ടും നേതൃത്വം തേടിയപ്പോൾ: “സലഫുകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നില്ല. സലഫുകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നില്ല. അവരിൽ ഒരാൾ ഇമാമത്ത് വാദിക്കുകയോ, മുൻപന്തിയിൽ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല – അതായത്: മജ്ലിസിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് – ഈ വിജ്ഞാനം മുപ്പത് വർഷം തേടുന്നതുവരെ. നീ നിന്നേക്കാൾ പ്രായമുള്ളവനോട് അഹങ്കരിക്കുന്നു! എന്റെ അടുത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുക. എന്റെ മജ്ലിസിനടുത്ത് നിന്നെ ഞാൻ കാണാതിരിക്കട്ടെ”.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിച്ചു: “ഒരു യുവാവ് ശൈഖുമാരുടെ അടുക്കൽ സംസാരിക്കുന്നത് നീ കണ്ടാൽ – അതായത്: മുതിർന്ന പണ്ഡിതന്മാരുടെ മുന്നിൽ – അവൻ വിജ്ഞാനത്തിൽ ഒരുപാട് എത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ശരി, അവന്റെ നന്മയിൽ നിന്ന് നീ നിരാശനാകുക; കാരണം, അവൻ ലജ്ജയില്ലാത്തവനാണ്”. ആരുടെ ലജ്ജ കുറഞ്ഞുവോ, അവന്റെ സൂക്ഷ്മത കുറഞ്ഞു. സൂക്ഷ്മത കുറഞ്ഞാൽ, അടിമക്ക് വിജ്ഞാനം നഷ്ടപ്പെടും.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: അധ്യാപകന് പഠിതാവിനെ ശാസിക്കാൻ വേണ്ടി മജ്ലിസിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കേണ്ടതായി വന്നാൽ; അവൻ അത് ചെയ്യട്ടെ; അതായത്: അവനും മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രയോജനം, അവനെ മജ്ലിസിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നതിലാണെന്ന് കണ്ടാൽ, ഈ മജ്ലിസിൽ ഹാജരാകുന്നതിൽ നിന്ന് അവനെ വിലക്കിക്കൊണ്ട്, അവൻ അത് ചെയ്യട്ടെ. കാരണം, ഇത് വിജ്ഞാനം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും അതിനുവേണ്ടി പ്രതിരോധിക്കുന്നതിലും പെട്ടതാണ്.
ചില സലഫുകളിൽ നിന്ന് അതിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടത് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ചിലപ്പോൾ പഠിതാവിനെ ശാസിക്കുന്നത്, അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെയും, അവന് ഉത്തരം നൽകാതെയും ആയിരിക്കും. മൗനം ഒരു മറുപടിയാണ്; അൽ-അഅ്മശ് പറഞ്ഞു. ഇത് ഞങ്ങൾ ശൈഖുമാരിൽ ഒരു സംഘത്തിൽ നിന്ന് ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അവരിൽ പെട്ടതാണ് അല്ലാമ ഇബ്നു ബാസ്. ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തോട് ഉപകാരമില്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ, ശൈഖ് അവന് ഉത്തരം നൽകാതെ – അതായത്: അവന് ഉത്തരം നൽകുന്നതിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുകളഞ്ഞു – ഖാരിഇനോട് വായന തുടരാൻ കൽപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന് വിപരീതമായി മറുപടി നൽകുമായിരുന്നു; അവനെ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കാനും, വിജ്ഞാനത്തിന്റെ പവിത്രത സംരക്ഷിക്കാനും വേണ്ടി. കാരണം, കേവലം ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടാകുന്നത് കൊണ്ട് അതിന് ഉത്തരം അർഹമാകുന്നില്ല. ഇബ്നു മസ്ഊദ് പറഞ്ഞു: “ആളുകൾ ചോദിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവർക്ക് ഫത്വ നൽകുന്നവൻ ഭ്രാന്തനാണ്.” ഇമാം ദാരിമി ഇത് ഉദ്ധരിച്ചു.
ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്, അവയെ അവഗണിക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ അവകാശം. ആര് പണ്ഡിതന്മാരുമായി സഹവസിക്കുകയും, അവരുടെ അവസ്ഥകൾ കൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തോ, അവരിൽ ഇത് വ്യക്തമായി കാണും.