ഭരണാധികാരികളുടെ അക്രമങ്ങളിലും അനീതികളിലും ക്ഷമിക്കണമെന്ന പ്രവാചക കൽപ്പനകൾക്കെതിരെ പിഴച്ച ചിന്താഗതിക്കാർ ഉന്നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന വാദമുണ്ട്. അവരുടെ വാദം ഇപ്രകാരമാണ്: “ഇസ്ലാമിക ഭരണത്തിന്റെ (ഖിലാഫത്തിന്റെ) പ്രധാന ലക്ഷ്യം നീതി നടപ്പിലാക്കുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ അക്രമങ്ങളിൽ നാം മൗനം പാലിക്കുകയും, അതിൽ ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്താൽ ആ ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നു. ലക്ഷ്യം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ അതിനുള്ള മാർഗ്ഗവും അസാധുവാകുന്നു; അതിനാൽ ആ ഭരണാധികാരിക്ക് നൽകിയ അനുസരണ പ്രതിജ്ഞ (ബൈഅത്ത്) നിലനിൽക്കുന്നില്ല. കാരണം ‘കാര്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്’ എന്ന് കർമ്മശാസ്ത്ര പണ്ഡിതന്മാർ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലോ.”
ഈ വാദത്തിനുള്ള വൈജ്ഞാനികവും പ്രമാണബദ്ധവുമായ മറുപടികൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
ഒന്നാമതായി: ഇസ്ലാമിക ഭരണനേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന് നീതി നടപ്പിലാക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം തന്നെ ജനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷയും അഭയവും (അംൻ) നൽകുക എന്നതും ഭരണത്തിന്റെ സുപ്രധാനമായ ലക്ഷ്യമാണെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. നീതിക്ക് കുറവുണ്ടായാലും ജനങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ സാധിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ സുരക്ഷയില്ലാതെ അവർക്ക് ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് സുരക്ഷയ്ക്ക് വലിയ മുൻഗണന നൽകിയത്. ഒരു രാജ്യത്ത് നീതി നഷ്ടപ്പെട്ടാലും സുരക്ഷ നിലനിൽക്കാം എന്നത് ഏവർക്കുമറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. സുരക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന, എന്നാൽ അക്രമികളായ ഭരണാധികാരികളുള്ള ഒട്ടേറെ രാജ്യങ്ങൾ ഇതിനുദാഹരണമാണ്. എന്നാൽ ഒരു രാജ്യത്ത് സുരക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അവിടെ തീർച്ചയായും നീതിയും നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്. കാരണം സുരക്ഷയില്ലാത്ത അരാജകത്വത്തിന്റെ അവസ്ഥയിൽ മർദ്ദിതർക്ക് നീതി വാങ്ങിക്കൊടുക്കുക എന്നത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്; ഇത് അനുഭവങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന സത്യവുമാണ്.
രണ്ടാമതായി: ഭരണാധികാരിക്ക് നീതിയുണ്ടാകുക എന്ന നിബന്ധന പരിഗണിക്കേണ്ടത് അദ്ദേഹത്തെ ഭരണാധികാരിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സമയത്താണ്. എന്നാൽ നാമിവിടെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് അങ്ങനെയൊരാളെയല്ല; മറിച്ച് ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്ത ഒരു അക്രമിയായ ഭരണാധികാരിയെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ നീതിമാനായി അധികാരത്തിലേറുകയും പിന്നീട് അക്രമിയായി മാറുകയും ചെയ്ത ഭരണാധികാരിയെക്കുറിച്ചോ ആണ്.
മൂന്നാമതായി: നീതിമാനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയെ ലഭിക്കുന്നത് വരെ, രാജ്യം ഭരണാധികാരിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായാൽ പോലും അക്രമിയായ ഭരണാധികാരിക്കെതിരെ പോരാടണം എന്ന് വാദിക്കുന്നവരോട് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്: ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ രണ്ട് വലിയ വിപത്തുകൾക്കിടയിലായിരിക്കും (മഫ്സദത്തുകൾക്കിടയിലായിരിക്കും) അകപ്പെടുക.
അതിലൊന്ന്: ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് പ്രജകളിലെ ചിലർക്ക് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന അക്രമം എന്ന വിപത്താണ്. ഭരണാധികാരിയെ അനുസരിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ പോരാടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഈ വിപത്ത് ഉണ്ടാകുന്നത്.
രണ്ടാമത്തേത്: ഭരണാധികാരിയെ എതിർക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിനുള്ള ബൈഅത്ത് ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം കുഴപ്പങ്ങളിലേക്കും (ഫിത്നകളിലേക്കും) രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളിലേക്കും വീണുപോകുന്നു എന്ന വിപത്താണ്. അവിടെ അവർക്ക് നീതി ലഭിക്കാനോ അവരുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനോ ഒരു ഭരണാധികാരിയും ഉണ്ടാകുകയില്ല. ജനങ്ങൾ തികഞ്ഞ അരാജകത്വത്തിലേക്കും താളപ്പിഴകളിലേക്കും (ഹർജിലേക്കും മർജിലേക്കും) കൂപ്പുകുത്തുന്നു.
ഈ രണ്ട് വിപത്തുകളിൽ ഏതാണ് ഒഴിവാക്കാൻ ഏറ്റവും അർഹമായിട്ടുള്ളത്? സംശയമില്ല, വലിയ വിപത്തായ രണ്ടാമത്തെ കാര്യമാണ് നാം ഒഴിവാക്കേണ്ടത്.
അക്രമിയായ മുസ്ലിം ഭരണാധികാരിക്കെതിരെ പുറപ്പെടുന്നത് വിലക്കിയപ്പോൾ യുക്തിപൂർണ്ണമായ ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് പരിഗണിച്ചത് ഈ കാര്യമാണ്. ശരീഅത്തും ഭരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ കരുത്താണ് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇബ്നു അബ്ദുൽ ബർറ് رَحِمَهُ اللَّهُ തന്റെ ‘അത്തംഹീദ്’ (23/279) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കവെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്: “വെറുക്കപ്പെട്ട രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുവന്നാൽ, അതിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവമേറിയതാണ് ഒഴിവാക്കാൻ ഏറ്റവും അർഹമായിട്ടുള്ളത് എന്ന് അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളും ബുദ്ധിയും ദീനും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.”
ഈ വിഷയത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർ തെളിവ് പിടിക്കുന്ന അല്ലാഹു عَزَّ وَجَلَّ യുടെ വചനം കാണുക:
﴾وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ﴿
“അല്ലാഹു മനുഷ്യരിൽ ചിലരെക്കൊണ്ട് മറ്റു ചിലരെ തടുക്കുന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഭൂമി കുഴപ്പത്തിലാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അല്ലാഹു ലോകരോട് വളരെ ഔദാര്യം കാണിക്കുന്നവനാകുന്നു.”
[സൂറഃ അൽ ബഖറ – 251]
ഇബ്നു കഥീർ رَحِمَهُ اللَّهُ തന്റെ ‘അൽ ബിദായ വന്നിഹായ’ (2/301) യിൽ ഈ ആയത്തിനെ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നു: “അതായത്, ജനങ്ങൾക്ക് മേൽ ഭരണാധികാരികളെ നിയമിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ അവരിലെ ശക്തന്മാർ ദുർബലരെ ഭക്ഷിച്ച് ഇല്ലാതാക്കുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ചില അഥറുകളിൽ ഇപ്രകാരം വന്നിട്ടുള്ളത്: ‘ഭരണാധികാരി ഭൂമിയിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ തണലാകുന്നു’.” [ഈ ഹദീസ് ഇബ്നു അബീ ആസിം തന്റെ ‘അസ്സുന്ന’ (1058) ൽ ഉദ്ധരിച്ചതും ശൈഖ് അൽബാനി رَحِمَهُ اللَّهُ ഹസൻ ആണെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയതുമായ നബി ﷺ യിലേക്ക് ചേർക്കപ്പെട്ട ഹദീസാകുന്നു].
അമീറുൽ മുഅ്മിനീൻ ഉസ്മാൻ ബിൻ അഫ്ഫാൻ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ പറഞ്ഞു: “ഖുർആൻ മുഖേന അല്ലാഹു തടയാത്ത പല കാര്യങ്ങളെയും ഭരണാധികാരി മുഖേന അവൻ തടയുന്നതാണ്.”
ഇബ്നു അബീ ശൈബ തന്റെ ‘മുസ്വന്നഫിൽ’ (8/741) അബുൽ ബഖ്തരിയിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: ഒരാൾ പള്ളിയിൽ പ്രവേശിച്ചുകൊണ്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “വിധികർത്തൃത്വം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു!” (ലാ ഹുക്മ ഇല്ലാ ലില്ലാഹ് – ഖവാരിജുകളുടെ മുദ്രാവാക്യമാണിത്). അപ്പോൾ അലി رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ പറഞ്ഞു: “വിധികർത്തൃത്വം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു. ﴿فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ ۖ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ﴾ (അതുകൊണ്ട് നീ ക്ഷമിക്കുക. തീർച്ചയായും അല്ലാഹുവിന്റെ വാഗ്ദാനം സത്യമാകുന്നു. ദൃഢബോധ്യമില്ലാത്ത ആളുകൾ നിനക്ക് മനോവിഷമമുണ്ടാക്കാതിരിക്കട്ടെ. [സൂറഃ അർറൂം – 60]). ഇവർ എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ഭരണനേതൃത്വം പാടില്ല എന്നാണ് ഇവർ പറയുന്നത്. അല്ലയോ ജനങ്ങളേ! പുണ്യവാനോ അഥവാ തെമ്മാടിയോ ആയ ഒരു ഭരണാധികാരിയില്ലാതെ നിങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ നേരെയാവുകയില്ല.”
ആളുകൾ ചോദിച്ചു: “പുണ്യവാനായ ഭരണാധികാരിയുടെ കാര്യം ഞങ്ങൾക്കറിയാം; എന്നാൽ തെമ്മാടിയായ ഭരണാധികാരിയുടെ കാര്യമെന്താണ്?”
അലി رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ പറഞ്ഞു: “മുഅ്മിനായ മനുഷ്യൻ സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും, തെമ്മാടിക്ക് അല്ലാഹു അവധി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ച സമയം വന്നെത്തുന്നത് വരെ, (ഭരണാധികാരി മുഖേന) നിങ്ങളുടെ വഴികളിൽ സുരക്ഷയുണ്ടാകുന്നു, നിങ്ങളുടെ അങ്ങാടികൾ നിലനിൽക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ പൊതുസമ്പത്ത് (ഫൈഅ്) വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, നിങ്ങളുടെ ശത്രുവിനോട് പോരാടാൻ സാധിക്കുന്നു, നിങ്ങളിലെ ദുർബലർക്ക് ശക്തരിൽ നിന്ന് അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്നു.”
തെമ്മാടിയായ ഭരണാധികാരിയാണെങ്കിൽ കൂടിയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് സമൂഹത്തിന് ലഭിക്കുന്ന സുരക്ഷ, ഉപജീവനമാർഗ്ഗങ്ങളിലെ എളുപ്പം, ശത്രുക്കളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള സൈന്യം, ദുർബലർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അവകാശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ നിരവധി നന്മകളാണ് അലി رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കിയത്.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇമാം ഇബ്നു ഹിബ്ബാൻ അൽ ബുസ്തി رَحِمَهُ اللَّهُ തന്റെ ‘റൗദത്തുൽ ഉഖലാഅ്’ (പേജ് 270) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് ഭരണാധികാരികൾ അനിവാര്യമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ച ശേഷം, വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ഈ തത്വവും എടുത്തുപറഞ്ഞത്:
“അക്രമിയായ ഭരണാധികാരിയാണ്, എക്കാലത്തും നിലനിൽക്കുന്ന കുഴപ്പത്തേക്കാൾ (ഫിത്നയേക്കാൾ) ഉത്തമമായിട്ടുള്ളത്.”
