ശൈഖുൽ ഇസ്ലാം മുഹമ്മദ് ഇബ്നു അബ്ദിൽ വഹ്ഹാബ് – ഫദ്ലുൽ ഇസ്ലാം
[1] അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം:
﴿وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَنَا لِكُلِّ شَيْءٍ…﴾
എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വിശദീകരണമായിക്കൊണ്ട് നാം നിനക്ക് വേദഗ്രന്ഥം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു… [അന്നഹ്ൽ – 89]
[2] നസാഇയും മറ്റുള്ളവരും നബി ﷺ യിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: ഉമർ ബിൻ ഖത്താബ് رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിന്റെ കയ്യിൽ തൗറാത്തിലെ ഒരു ഏട് കണ്ടപ്പോൾ നബി ﷺ ചോദിച്ചു:
«أَمْتَهَوِّكُونَ يَا ابْنَ الخَطَّابِ ؟!، لَقَدْ جِئْتُكُمْ بِهَا بَيْضَاءَ نَقِيَّةٌ، لَوْ كَانَ مُوسَى حَيًّا وَاتَّبَعْتُمُوهُ وَتَرَكْتُمُونِي ضَلَلْتُمْ»
ഖത്താബിന്റെ മകനേ, നിങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണോ?! തീർച്ചയായും വെളുത്തതും ശുദ്ധവുമായ ഒന്നാണ് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളത്. മൂസാ നബി ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാവുകയും, എന്നിട്ട് എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ പിൻപറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ വഴിപിഴച്ചുപോകുമായിരുന്നു.
മറ്റൊരു റിപ്പോർട്ടിൽ ഇപ്രകാരമുണ്ട്:
«لَوْ كَانَ مُوسَى حَيًّا مَا وَسِعَهُ إِلَّا اتَّبَاعِي»
മൂസാ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെ പിൻപറ്റുകയല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന് മറ്റൊരു നിർവ്വാഹവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോൾ ഉമർ പറഞ്ഞു:
«رَضِينَا بِاللَّهِ رَبَّا، وَبِالإِسْلَامِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا»
അല്ലാഹുവെ രക്ഷിതാവായും, ഇസ്ലാമിനെ മതമായും, മുഹമ്മദ് നബിയെ പ്രവാചകനായും ഞങ്ങൾ തൃപ്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശൈഖ് സ്വാലിഹ് അൽ-ഉസൈമി:
ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം: വേദഗ്രന്ഥം അഥവാ ഖുർആൻ പിൻപറ്റുന്നതിലൂടെ മറ്റെല്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഐശ്വര്യം കണ്ടെത്തൽ (അതുകൊണ്ട് മാത്രം മതിയാക്കൽ) നിർബന്ധമാണ് എന്നത് വ്യക്തമാക്കുകയാണ്.
‘ഐശ്വര്യം കണ്ടെത്തുക’ (الاسْتِغْنَاءُ) എന്നാൽ: ഐശ്വര്യം തേടുക (അത് മതിയാക്കുക). ‘പിൻപറ്റുക’ (المَتَابَعَةُ) എന്നാൽ: അതിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അനുസരിക്കുക. അതിനാൽ ഖുർആൻ പിൻപറ്റുന്നതിലൂടെ ഐശ്വര്യം കണ്ടെത്തണം (അത് മാത്രം മതിയാക്കണം). അതിനോടൊപ്പം മറ്റൊന്നിന്റെയും ആവശ്യമില്ല.
ഖുർആൻ കൊണ്ട് മതിയാക്കുന്നതിന് രണ്ട് മഹത്തായ മേഖലകളുണ്ട്:
- ഒന്നാമത്തേത്: വാർത്തകൾ നൽകുന്ന വിവരങ്ങളുടെ വിഷയത്തിൽ അതുകൊണ്ട് മതിയാക്കൽ.
- രണ്ടാമത്തേത്: വിധിവിലക്കുകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ വിഷയത്തിൽ അതുകൊണ്ട് മതിയാക്കൽ.
വിവരങ്ങൾ അറിയിക്കുന്ന വിഷയത്തിലോ, വിധിവിലക്കുകൾ നൽകുന്ന വിഷയത്തിലോ വിശുദ്ധ ഖുർആനിലേക്ക് മടങ്ങുകയും, അതിൽ വന്ന ആശയങ്ങളെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് മറ്റുള്ളവയെ ആശ്രയിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ദാസന് മതിയായതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചും, മനുഷ്യർ ഭൗതികലോകത്ത് എത്രകാലം നിലനിൽക്കുമെന്നും, അന്ത്യനാൾ എപ്പോഴായിരിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നടക്കുന്ന സംസാരങ്ങൾ. ഇവയെക്കുറിച്ച് എഴുതിത്തള്ളപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങൾക്കൊന്നും യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ല; കാരണം അന്ത്യനാളിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് അല്ലാഹുവിങ്കൽ മാത്രമാണെന്നും, സൃഷ്ടികളിലാർക്കും അതിനെക്കുറിച്ച് അറിയുകയില്ലെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഖുർആനിലെ ആയത്തുകൾ മതിയായതാണ്. അതിനാൽ, ഖുർആൻ നൽകിയ ഈ അറിവ് കൊണ്ട് മനസ്സിൽ ഐശ്വര്യം കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾ ആ പുസ്തകങ്ങളെയൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ലാത്തതായി കണക്കാക്കും, അത് വായിക്കാനായി അവൻ തന്റെ സമയം ചിലവഴിക്കുകയുമില്ല.
വിധിവിലക്കുകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിലും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്; കടലിലെ ചില വേട്ടമൃഗങ്ങളെ കരയിലെ സമാനമായ മൃഗങ്ങളോട് ചേർത്ത് വിധിക്കാമോ, അതോ സമുദ്രജീവികളായതുകൊണ്ട് മാത്രം അവയെ ഹലാലായി (അനുവദനീയമായി) കണക്കാക്കാമോ എന്ന വിഷയത്തിലുള്ള ഫുഖഹാക്കളുടെ (കർമ്മശാസ്ത്ര പണ്ഡിതന്മാരുടെ) തർക്കം നോക്കുക. കടലിലുള്ള പുതിയതും മൃദുവുമായ മാംസം മനുഷ്യർക്ക് ഭക്ഷിക്കാനായി കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത് അല്ലാഹു അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഖുർആൻ ആയത്ത് പരിശോധിച്ചാൽ മതിയാകും; കടലിലുള്ള എല്ലാ മാംസവും ഹലാലാണെന്ന് അതിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നയാൾക്ക് വ്യക്തമാകും. മറ്റു വിഷയങ്ങളും ഇപ്രകാരം തന്നെയാണ്; ഇത് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ വലിയൊരു അധ്യായം തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, അറിവ് സ്വീകരിക്കുന്നതിലെ പൂർണ്ണത എന്നത് ഖുർആനിലേക്ക് മടങ്ങുകയും, വിവരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലും വിധിവിലക്കുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലും അതുകൊണ്ട് മതിയാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്റെ ‘മറ്റെല്ലാറ്റിൽ നിന്നും’ (عَنْ كُلِّ مَا سِوَاهُ) എന്ന വാക്കിൽ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു:
- ഒന്നാമത്തേത്: പ്രവാചകന്മാർക്ക് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട മുൻവേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ – അവയിൽ മാറ്റത്തിരുത്തലുകൾ വന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും – അതിൽ ഉൾപ്പെടും. കാരണം ഖുർആൻ അവയ്ക്ക് മേൽ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതും (മുഹൈമിൻ) അവയെ ദുർബ്ബലപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ്. അതിനാൽ ഇതിന് ശേഷം വിധികൽപ്പിക്കപ്പെടാൻ അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ ഗ്രന്ഥമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
- രണ്ടാമത്തേത്: ദൈവിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത, സൃഷ്ടികളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും അവരുടെ ആശയങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും.
ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുന്നതിനായി രണ്ട് തെളിവുകളാണ് അദ്ദേഹം പരാമർശിച്ചിട്ടുള്ളത്:
ഒന്നാമത്തെ തെളിവ്: അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ വചനമാണ്: ‘എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വിശദീകരണമായിക്കൊണ്ട് നാം നിനക്ക് വേദഗ്രന്ഥം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു…’ ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്ക് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ‘എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വിശദീകരണമായിക്കൊണ്ട്’ എന്ന വചനത്തിലാണത്. അതായത് ഭൗതികവും പാരത്രികവുമായ കാര്യങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാറ്റിന്റെയും വ്യക്തമായ വിശദീകരണം. ഈ ഇഹലോകത്ത് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാറ്റിനും ഇതിൽ വിശദീകരണമുണ്ടെന്നത്, മറ്റുള്ളവയെ ആശ്രയിക്കാതെ ഈ ഗ്രന്ഥം കൊണ്ട് മാത്രം മതിയാക്കാൻ ദാസനെ നിർബന്ധിതനാക്കുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ തെളിവ്: നബി ﷺ യുടെ ഹദീസാണ്: ‘ഉമർ ബിൻ ഖത്താബ് رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിന്റെ കയ്യിൽ തൗറാത്തിലെ ഒരു ഏട് കണ്ടപ്പോൾ നബി ﷺ ചോദിച്ചു…’ ഇമാം അഹ്മദ് തന്റെ മുസ്നദിൽ ജാബിർ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിൽ നിന്നുള്ള ഹദീസിലൂടെ ഈ രണ്ടു റിപ്പോർട്ടുകളും ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ ഇതിന്റെ സനദ് ദഈഫാണ് (ദുർബലമാണ്). എന്നാൽ അബുൽ ഫദ്ല് ഇബ്നു ഹജർ വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ, ഈ ഹദീസിന് അടിസ്ഥാനമുണ്ടെന്ന് അറിയിക്കുന്ന നിരവധി വ്യത്യസ്ത പരമ്പരകളിലൂടെ ഈ ആശയം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ഈ ഹദീസ് നസാഇയുടെ ‘സുനനി’ലേക്കാണ് ചേർത്തുപറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. തനിക്ക് മുൻപുള്ളവരെ പിൻപറ്റിക്കൊണ്ടാണത്; ഉദാഹരണത്തിന് ഇബ്നു തൈമിയ്യ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായ അബുൽ ഫിദാഅ് ഇബ്നു കസീർ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായ അബൂ അബ്ദുല്ല ഇബ്നുൽ ഖയ്യിം എന്നിവർ ഈ ഹദീസ് നസാഇയുടെ സുനനിലേക്കാണ് ചേർത്തുപറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ നസാഇയുടെ ‘സുനനുസ്സുഗ്റാ’, ‘അൽ-കുബ്റാ’ എന്നിവയിൽ നിന്ന് നമ്മിലേക്ക് എത്തിയ കോപ്പികളിലൊന്നും ഈ ഹദീസ് കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷേ നമ്മിലേക്ക് എത്താത്ത ഏതെങ്കിലും ഭാഗങ്ങളിൽ അത് വന്നിട്ടുണ്ടാകാം, അല്ലാഹുവിനാണ് ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുക.
ഈ അധ്യായത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്ക് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് മൂന്ന് രൂപത്തിലാണ്:
- ഒന്നാമതായി: ‘ഖത്താബിന്റെ മകനേ, നിങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണോ?! തീർച്ചയായും വെളുത്തതും ശുദ്ധവുമായ ഒന്നാണ് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളത്’ എന്ന വചനത്തിലാണത്. ‘ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണോ’ എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്: മറ്റൊന്നും ആവശ്യമില്ലാത്ത വിധം പൂർണ്ണമായ ഒന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കെ നിങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണോ എന്നാണ്. ഈ ചോദ്യം ഒരു താക്കീതാണ് (അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കലാണ്). അവിടുന്ന് കൊണ്ടുവന്നതിലൂടെ അവർക്ക് സമ്പൂർണ്ണത കൈവന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ് നബി ﷺ അദ്ദേഹത്തെ താക്കീത് ചെയ്തത്. അതിനാൽ, മുഹമ്മദ് നബി ﷺ ക്ക് അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ചുകൊടുത്ത ഈ ഗ്രന്ഥമല്ലാതെ ഭൗതികവും മതപരവുമായ കാര്യങ്ങളിൽ മറ്റൊന്നിന്റെയും ആവശ്യമില്ല.
- രണ്ടാമതായി: ‘മൂസാ നബി ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാവുകയും, എന്നിട്ട് എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ പിൻപറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ വഴിപിഴച്ചുപോകുമായിരുന്നു’ എന്ന വചനത്തിലാണത്. മൂസാ നബി عليه الصلاة والسلام യുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത് തൗറാത്ത് ആയിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തെ പിൻപറ്റിയാൽ പോലും നാം വഴിപിഴക്കുമായിരുന്നു. കാരണം ഖുർആൻ ഇറങ്ങിയതിന് ശേഷം അതിലുള്ളതല്ലാതെ മറ്റൊരു നേർമാർഗ്ഗവുമില്ല, അത് മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും അനാവശ്യമാക്കിത്തീർത്തു.
- മൂന്നാമതായി: ‘മൂസാ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെ പിൻപറ്റുകയല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന് മറ്റൊരു നിർവ്വാഹവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല’ എന്ന വചനത്തിലാണത്. പ്രവാചകന്മാർ പോലും തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ തങ്ങൾക്ക് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ഉപേക്ഷിച്ച് നബി ﷺ യെ പിൻപറ്റുവാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് താഴെയുള്ളവർ നബി ﷺ കൊണ്ടുവരാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനും, അവിടുന്ന് കൊണ്ടുവന്നത് മുഖേന ഐശ്വര്യം കണ്ടെത്തുന്നതിനും ഏറ്റവും അർഹരാണ്.