ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം പഠിക്കുന്നതിലെ രീതിശാസ്ത്രം

I. സ്ഥിരീകരണത്തിൻ്റെ രീതിശാസ്ത്രവും സത്യം കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള വഴികളും

A. സനദ് (നിവേദക പരമ്പര) പഠനവിധേയമാക്കൽ

ഭാഷാർത്ഥം: ‘ഇസ്നാദ്’ എന്നാൽ ആശ്രയിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യം എന്നാണ് ഭാഷാർത്ഥം. ഹദീസിൻ്റെ മത്ൻ (വാചകം) അതിനെ ആശ്രയിച്ചു നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇതിന് ആ പേര് ലഭിച്ചത്. ^{മഹ്‌മൂദ് അത്വഹ്ഹാൻ: ഉസൂലുത്തഖ്‌രീജ് വ ദിറാസത്തുൽ അസാനീദ്, പേജ് 157}

സാങ്കേതിക അർത്ഥം: ഒരു വാചകം അതിൻ്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നതുവരെ തുടർച്ചയായി നിവേദനം ചെയ്തുകൊണ്ട് കൈമാറുന്ന നിവേദകരുടെ പരമ്പര. ^{ഫാറൂഖ് അൽ-ഹമാദ: അൽ-മൻഹജുൽ ഇസ്ലാമി ഫിൽ ജർഹി വത്തഅ്ദീൽ, പേജ് 231}

ഇസ്നാദ് ഇസ്ലാമിക രീതിശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ നട്ടെല്ലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നിവേദനങ്ങളെ നിരൂപണം ചെയ്യാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണിത്. നിവേദകരെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ ഒരു നിവേദനത്തിൻ്റെ ആധികാരികത മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. മുറിയാത്തതും ആധികാരികവുമായ നിവേദക പരമ്പര എന്നത് മുസ്ലീം സമുദായത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകതകളിൽ ഒന്നാണ്; അത് ഈ രീതിയിൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തതയും ഉറപ്പും നൽകുന്നു. വിശ്വസ്തരും കൃത്യതയുള്ളവരും നേർവഴിയിലുള്ളവരുമായ ഒരു കൂട്ടം ആളുകളുടെ സാക്ഷ്യമാണ് നിവേദക പരമ്പര പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതിനാലാണ് ഇതിന് ഈ സവിശേഷത ലഭിക്കുന്നത്; ഇത് നിവേദനത്തിൻ്റെ ആധികാരികതയ്ക്കും കൃത്യതയ്ക്കും ഊന്നൽ നൽകുന്നു. ^{അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി: ദിറാസാത്ത് താരീഖിയ്യ, പേജ് 26}

സനദിൻ്റെ മറ്റൊരു പ്രയോജനം, സനദ് ഇല്ലാത്ത നിവേദനങ്ങളെക്കാൾ വളരെ മികച്ചതാണ് സനദുള്ള നിവേദനങ്ങൾ എന്നതാണ്. സനദ് അതിൻ്റെ സ്രോതസ്സ് സ്ഥാപിച്ചുതരുന്നു; സനദില്ലാത്ത നിവേദനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മികച്ച രീതിയിൽ അതിനെ സ്ഥിരീകരിക്കാനും പരിശോധിക്കാനും ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പാഠങ്ങളെയും നിവേദനങ്ങളെയും സ്ഥിരീകരിക്കുക, അവയിൽ നിന്ന് കെട്ടുകഥകളും നുണകളും അരിച്ചെടുക്കുക എന്നതാണ് സനദിൻ്റെ ലക്ഷ്യം.

ഇസ്നാദിൻ്റെ പ്രാധാന്യം കാരണം, അതിൻ്റെ ഉപയോഗം റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ ഹദീസുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല. തഫ്സീർ, ചരിത്രം, ഭാഷാശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ മറ്റ് വിജ്ഞാനശാഖകളിലേക്കും അത് വ്യാപിക്കുന്നു; വിവിധ ഇസ്ലാമിക വിജ്ഞാനശാഖകളിലെ ക്രോഡീകരണ രീതിശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു പൊതു സവിശേഷതയാണിത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

ചരിത്ര വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആധികാരിക നിവേദനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും മറ്റുള്ളവയെ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിനും ഇസ്നാദ് സഹായിക്കുന്നതിനാൽ, പ്രഗത്ഭരായ പണ്ഡിതന്മാർ നിവേദക പരമ്പരയോടുകൂടി ചരിത്രം ശേഖരിക്കുന്നതിലും ക്രോഡീകരിക്കുന്നതിലും തങ്ങളുടെ ശ്രമങ്ങൾ വ്യാപിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്ര വിവരണങ്ങൾക്കും പ്രവാചക ചരിത്രത്തിനും ഇത് ബാധകമാണ്. അബാൻ ഇബ്നു ഉസ്മാൻ, ഉർവത്ത് ഇബ്നു സുബൈർ, അസ്സുഹ്‌രി, ഖലീഫ ഇബ്നു ഖയ്യാത്വ്, യഅ്ഖൂബ് ഇബ്നു സുഫ്‌യാൻ അൽ-ഫസവി, അബൂ സുർഅ അദ്ദിമശ്ഖി, അത്തബരി തുടങ്ങിയവർ ഈ രീതിശാസ്ത്രമാണ് സ്വീകരിച്ചത്.

ഉസ്മാൻ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിൻ്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ കുഴപ്പങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയവും വിശ്വാസപരവുമായ ദുരുദ്ദേശ്യങ്ങളുള്ള വിവിധ കക്ഷികളുടെ ഉദയത്തിനും തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ, ഇസ്നാദിലുള്ള ശ്രദ്ധ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. കെട്ടുകഥകൾക്കും നുണകൾക്കും കാരണമായത് ഇതായിരുന്നു; തെറ്റാണെങ്കിൽ കൂടി ഇത്തരം നിവേദനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടുന്നതിനായി അവർ ഉപയോഗിച്ചു. നിവേദനങ്ങളുടെ സ്രോതസ്സ് നിർണ്ണയിക്കാനും അത് ഉദ്ധരിക്കുന്ന ആളുകളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനും ഇത് പണ്ഡിതന്മാരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. വാസ്തവത്തിൽ, പിഴച്ചവരിൽ നിന്ന് വരുന്ന വാർത്തകൾ അന്വേഷിക്കണമെന്നും അല്ലാത്തപക്ഷം അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപദ്രവമുണ്ടാക്കുകയോ ഖേദത്തിന് കാരണമാവുകയോ ചെയ്യുമെന്നുമുള്ള ഖുർആൻ്റെയും ഹദീസുകളുടെയും കൽപ്പനകളുടെ ഒരു തുടർച്ചയായിരുന്നു ഇത്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوْا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ

സത്യവിശ്വാസികളേ, വല്ല ദുര്‍മാര്‍ഗിയും ഒരു വാര്‍ത്തയും കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നാല്‍ നിങ്ങളതിനെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി അന്വേഷിച്ചറിയണം. അറിയാതെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനതയ്ക്ക് നിങ്ങൾ ആപത്തുവരുത്തുകയും, പിന്നീട് ആ ചെയ്തതിൻ്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾ ഖേദിക്കുന്നവരായിത്തീരുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണിത്. [സൂറത്തുൽ ഹുജുറാത്ത് – 6]

അതുപോലെ, റസൂലുല്ലാഹി ﷺ പറഞ്ഞു:

إِيَّاكُمْ وَالظَّنَّ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ

നിങ്ങൾ ഊഹങ്ങളെ സൂക്ഷിക്കുക, കാരണം ഊഹമാണ് സംസാരങ്ങളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ കളവ്. [സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി, കിതാബുൽ അദബ്; സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം, കിതാബുൽ ബിർറ് വസ്സില]

كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ

ഒരാൾ നുണയനാണെന്നതിന് അയാൾ കേൾക്കുന്നതെല്ലാം വിളിച്ചുപറയുന്നത് തന്നെ മതി. [സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം – ഹദീസ് 5]

ഇസ്നാദിനെക്കുറിച്ച് ഇബ്നു സീരീൻ പറയുന്നു:

“അവർ ഇസ്നാദിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഫിത്ന സംഭവിച്ചപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങൾ വിവരങ്ങൾ എടുത്ത ആളുകളുടെ പേര് ഞങ്ങളോട് പറയുക.’ അങ്ങനെ അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ ആളുകളുടെ നിവേദനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും, അഹ്‌ലുൽ ബിദ്അത്തിൻ്റെ (ബിദ്അത്തുകാരുടെ) നിവേദനങ്ങൾ തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്തു.” ^{സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം, വാള്യം 1 പേജ് 84; അൽ-ജൂസജാനി: അഹ്‌വാലുർരിജാൽ, പേജ് 35-36}

ഹദീസുകളും ചരിത്രസംഭവങ്ങളും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി ഇസ്നാദ് അന്വേഷിക്കുന്നതിൻ്റെ തുടക്കമായി ഇബ്നു സീരീൻ കുഴപ്പത്തെ (ഫിത്നയെ) നിശ്ചയിക്കുന്നത് നാം ഇവിടെ കാണുന്നു. ഇതിന് മുമ്പ് അവർ നിവേദക പരമ്പരയെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ചോദിച്ചിരുന്നില്ല; ഒരു വിശ്വസ്തനായ നിവേദകൻ്റെ മുർസലായ നിവേദനമാണെങ്കിൽ കൂടി നിവേദനങ്ങൾ അതുപോലെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഇബ്നു അബ്ബാസ് رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا യുടെ താഴെ പറയുന്ന പ്രസ്താവനയിൽ നിന്നും ഇത് മനസ്സിലാക്കാം:

“തീർച്ചയായും, റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ മേൽ ആരും നുണ ആരോപിക്കാതിരുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആളുകൾ യാതൊരു വിവേചനവുമില്ലാതെ എല്ലാത്തരം കാര്യങ്ങളും നിവേദനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യുന്നത് നിർത്തി.” ^{സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം}

ആളുകൾ തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം നിവേദനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ഈ കുഴപ്പത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇബ്നു അബ്ബാസ് പരാമർശിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല.

ഇബ്നുൽ മുബാറക് പറയുന്നു:

“ഇസ്നാദ് മതത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. ഇസ്നാദ് ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ആർക്കും തങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നതെന്തും പറയാമായിരുന്നു.” ^{സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം}

ഇതിനെക്കുറിച്ച് അൽ-ഹാകിം പറയുന്നു:

“ഇസ്നാദും അതിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്ന ഈ സമൂഹവുമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് മനഃപാഠമാക്കുന്നതിലൂടെ അതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം അവർ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്ലാമിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ മായ്ക്കപ്പെടുകയും നിവേദനങ്ങൾ കെട്ടിച്ചമയ്ക്കുന്നതിൽ ബിദ്അത്തുകാരും പിഴച്ചവരും വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ശരിയായ നിവേദക പരമ്പരയില്ലാത്ത നിവേദനങ്ങൾ ന്യൂനതയുള്ളവയാണ്.” ^{മഅ്‌രിഫത്തു ഉലൂമിൽ ഹദീസ്, പേജ് 6}

നിവേദനങ്ങൾ കെട്ടിച്ചമയ്ക്കുന്നതിനെ നേരിടുന്നതിൽ മുസ്ലീം പണ്ഡിതന്മാർ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ രണ്ടുവിധത്തിലായിരുന്നു: രീതിശാസ്ത്രപരമായ സമീപനവും പ്രായോഗിക സമീപനവും. നുണകൾ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന തത്വങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു ആദ്യത്തേത്. നുണ പറഞ്ഞുവെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവർക്ക് ജാഗ്രത പാലിക്കുന്നതിനായി അവരെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളോട് പറയുകയും ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു രണ്ടാമത്തേത്.

രീതിശാസ്ത്രപരമായ സമീപനം

നിവേദനങ്ങളെ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിനായി മുസ്ലീം പണ്ഡിതന്മാർ രൂപപ്പെടുത്തിയ രീതിശാസ്ത്രത്തിലെ തത്വങ്ങൾ, ആധികാരികത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിൽ മനുഷ്യസാധ്യമായ കൃത്യതയുടെ ഉന്നതിയിലെത്തിയിരുന്നു. നിവേദകരെ നിരൂപണം ചെയ്യുകയും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തത്വങ്ങൾ (അൽ-ജർഹുവത്തഅ്ദീൽ), ഉപയോഗിക്കുന്ന പദങ്ങളുടെ അർത്ഥം, പ്രശംസയുടെ ഉയർന്ന തലങ്ങൾ മുതൽ നിരൂപണത്തിൻ്റെ താഴ്ന്ന തലങ്ങൾ വരെയുള്ള ഓരോ പദത്തിൻ്റെയും ഗ്രേഡ്, നിവേദനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുള്ള നിബന്ധനകൾ എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ രീതിശാസ്ത്രത്തിലെ കൃത്യത മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. പണ്ഡിതന്മാർ രണ്ട് അടിസ്ഥാന നിബന്ധനകൾ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്:

1. അൽ-അദാല (നീതിബോധം): നിവേദകൻ ഒരു മുസ്ലീമും, പ്രായപൂർത്തിയായവനും, ബുദ്ധിമാനും, സത്യസന്ധനും, അധാർമ്മികതയിൽ നിന്ന് മുക്തനും, മാന്യതയ്ക്ക് നിരക്കാത്ത സ്വഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തനുമായിരിക്കണം.
2. അൽ-ദബ്ത്വ് (കൃത്യത): നിവേദകൻ താൻ നിവേദനം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനായിരിക്കണം; ഓർമ്മയിൽ നിന്നാണ് നിവേദനം ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ ആ നിവേദനം മനഃപാഠമാക്കിയിരിക്കണം, തൻ്റെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നാണ് നിവേദനം ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ അതിൽ പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുള്ളവനായിരിക്കണം, താൻ നിവേദനം ചെയ്യുന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ധാരണയുള്ളവനായിരിക്കണം, താൻ നിവേദനം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ജാഗ്രതയുള്ളവനായിരിക്കണം, അശ്രദ്ധനാകരുത്.

നിവേദനത്തിൻ്റെ തത്വങ്ങൾ:

• ദുർബ്ബലരായ നിവേദകരിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കുക, പകരം വിശ്വസ്തരായ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക.
• സത്യസന്ധതയെന്ന നിബന്ധന.
• ബുദ്ധിപരമായ ദൗർബ്ബല്യവും നുണ പറയലും ‘അദാല’ നഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണമാകും.
• അതുപോലെ, ദുർബ്ബലനോ അവിശ്വസ്തനോ ആയ ഒരാളിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കാതിരിക്കുക.
• നിവേദനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അവ്യക്തതകൾ അടങ്ങിയ ഒരാളുടെ നിവേദനം തെളിവായി ഉദ്ധരിക്കാൻ യോഗ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയില്ല.
• നിവേദനങ്ങളിൽ തെറ്റുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരാളിൽ നിന്നുള്ളവ തെളിവായി ഉദ്ധരിക്കാതിരിക്കുക.
• തങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ അശ്രദ്ധ കാണിക്കുന്നവരുടെ നിവേദനങ്ങൾ തള്ളിക്കളയുക.
• അധാർമ്മികരായ ആളുകളിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കുക.

^{അൽ-ഖത്വീബിൻ്റെ അൽ-കിഫായ, ഖാദി ഇയാദിൻ്റെ അൽ-ഇൽമാഅ്, ഇബ്നു സ്വലാഹിൻ്റെ മുഖദ്ദിമ, ഇബ്നു ഹജറിൻ്റെ നുഖ്ബത്തുൽ ഫിക്ർ, അസ്സുബ്കിയുടെ ഖാഇദ ഫിൽ ജർഹി വത്തഅ്ദീൽ, ദഫർ അഹ്മദ് അത്താനവിയുടെ ഖവാഇദു ഫി ഉലൂമിൽ ഹദീസ്, അൽ-ഖാസിമിയുടെ ഖവാഇദുത്തഹ്ദീസ് എന്നിവ കാണുക.}

പ്രായോഗിക സമീപനം

പ്രായോഗിക തത്വങ്ങൾ നിവേദകരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ വ്യക്തമാണ്. പ്രഗത്ഭരായ പണ്ഡിതന്മാർ ഇത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ധാരാളം ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലത് വിശ്വസ്തരായ നിവേദകരെക്കുറിച്ച് മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുചിലത് ദുർബ്ബലരായവരെക്കുറിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഒരൊറ്റ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവരുമുണ്ട്. ഓരോ നിവേദകനും ബാധകമായ പ്രശംസയുടെയോ നിരൂപണത്തിൻ്റെയോ പദങ്ങൾ ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ചില ഗ്രന്ഥങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നു:

A. വിശ്വസ്തരായ നിവേദകരെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങൾ

• അബൂ ഹുസൈൻ അഹ്മദ് ഇബ്നു അബ്ദില്ല അൽ-ഇജ്‌ലിയുടെ കിതാബുസ്സിഖാത്ത്.
• ഉമർ ഇബ്നു അഹ്മദ് ഇബ്നു ശാഹീൻ്റെ കിതാബുസ്സിഖാത്ത്.

B. ദുർബ്ബലരായ നിവേദകരെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങൾ

• മുഹമ്മദ് ഇബ്നു ഇസ്മാഈൽ അൽ-ബുഖാരിയുടെ കിതാബുദ്ദുഅഫാഇസ്സഗീർ വദ്ദുഅഫാഇൽ കബീർ.
• അബൂ സുർഅ അർറാസിയുടെ കിതാബുദ്ദുഅഫാഇ വൽ മത്റൂകീൻ.

C. വിശ്വസ്തരും ദുർബ്ബലരുമായ നിവേദകരെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങൾ

• അബ്ദുർറഹ്മാൻ ഇബ്നു അബീ ഹാതിം അർറാസിയുടെ അൽ-ജർഹുവത്തഅ്ദീൽ.
• ഇമാം അൽ-ബുഖാരിയുടെ താരീഖുൽ കബീർ, അൽ-ഔസത്വ്, അസ്സഗീർ.

നിവേദനത്തിൻ്റെയും നിവേദകരുടെയും തത്വങ്ങൾ എന്ന വിഷയത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഹദീസ് വിജ്ഞാനശാഖയ്ക്ക് ഒരു വലിയ സേവനമാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇസ്ലാമിക ചരിത്ര മേഖലയിലും ഒരളവുവരെ പ്രയോജനം നേടാൻ സാധിക്കും; കാരണം ഇത് നിവേദനത്തിൻ്റെ തത്വങ്ങളും നിവേദകരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദുർബ്ബലരിൽ നിന്ന് പ്രബലരെയും, നുണയന്മാരിൽ നിന്ന് സത്യസന്ധരെയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ഗവേഷകനോ ചരിത്രകാരനോ ഇതിലൂടെ ഓരോ നിവേദനത്തിൻ്റെയും ശക്തി വിലയിരുത്താൻ കഴിയും; ഇതിൻ്റെ ഫലമായി ദുർബ്ബലവും കെട്ടിച്ചമച്ചതുമായ നിവേദനങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുകയും, അത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ആളുകൾ വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടതിനായി മറ്റുള്ളവരെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്യാൻ സാധിക്കും. ചരിത്രം പഠിക്കുന്നതിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുക എന്നതിനാലാണ്, ഗവേഷകനോ ചരിത്രകാരനോ അതിൽ കാണുന്ന ആധികാരിക കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നത്.

B. മത്ൻ (വാചകം / നിവേദനത്തിൻ്റെ ഉള്ളടക്കം) പഠനവിധേയമാക്കൽ

ഭാഷാർത്ഥം: മത്ൻ എന്നാൽ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിലെ ഒരു ഉയരം എന്നാണ്. ^{അൽ-ഫൈറൂസാബാദി: അൽ-ഖാമൂസുൽ മുഹീത്വ്}

സാങ്കേതിക അർത്ഥം: സനദ് എത്തിച്ചേരുന്ന, സംസാരം അടങ്ങിയ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം.

മത്ൻ പഠനവിധേയമാക്കുക എന്നാൽ വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ നിന്ന് അതിലെ വാചകം പഠിക്കുക എന്നാണ്. താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പുവരുത്തി വാചകത്തിൻ്റെ ആധികാരികത സ്ഥിരീകരിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു:

• ഇത് ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്ഥാപിത തത്വങ്ങളിലൊന്നിനും വിരുദ്ധമല്ല.
• ഇത് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ സ്വഭാവത്തിനും; ആളുകളുടെ ആചാരങ്ങൾക്കും സമ്പ്രദായങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമല്ല.
• നിരന്തരമായ ചരിത്ര വിവരണങ്ങളിലൂടെ നിഷേധിക്കാനാവാത്ത കാര്യങ്ങളുടെ പ്രകൃതത്തിന് വിരുദ്ധമല്ല.
• ഇതിൽ അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിട്ടില്ല, തുടങ്ങിയവ.

വാചകവും അതിൻ്റെ കർമ്മശാസ്ത്രപരമായ (ഫിഖ്ഹിൻ്റെ) കോണും മനസ്സിലാക്കുക എന്നതും മത്ൻ പഠനവിധേയമാക്കുന്നതിലൂടെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു; അതിലെ വിധികൾ, സൂചനകൾ, ഭാഷ, പദപ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കുക.

പണ്ഡിതന്മാരുടെ പരിശ്രമങ്ങൾ സനദ് നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല, സനദിൽ കാണുന്നതുപോലെ മത്‌നിലും ‘ഇല്ലത്ത്’ (ന്യൂനത) കാണപ്പെടാമെന്നതിനാൽ അവർ മത്‌നിലും അത്രതന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം, ദുർബ്ബലമായ ഒരു സനദ് ദുർബ്ബലമായ ഒരു മത്‌നിനെ അനിവാര്യമാക്കുന്നില്ല; അതുപോലെതന്നെ, ആധികാരികമായ ഒരു സനദ് ആധികാരികമായ ഒരു മത്‌നിനെയും അനിവാര്യമാക്കുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ, ദുർബ്ബലമായ ഒരു സനദുള്ള ആധികാരികമായ ഒരു മത്ൻ ഉണ്ടാകാം; അതേ മത്ൻ അതിൻ്റെ ആധികാരികത സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റ് പരമ്പരകളിലൂടെ ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നതിനാലാണിത്. മറുവശത്ത്, ആധികാരികമായ ഒരു സനദ് ഒരാൾക്ക് കണ്ടെത്താനായേക്കാം; എന്നിരുന്നാലും, അവ്യക്തതയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ‘ഇല്ലത്തോ’ കാരണം ആ മത്ൻ ആധികാരികമായിരിക്കുകയില്ല. ^{ഒരു ഹദീസ് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സ്വീകാര്യമാണെന്ന് തോന്നിയാലും, അതിൻ്റെ ആധികാരികതയെ ബാധിക്കുന്ന അവ്യക്തവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ ന്യൂനതയാണ് ഇല്ലത്ത്. ഇബ്നുൽ മദീനിയുടെ ഇലലുൽ ഹദീസ് വ മഅ്‌രിഫത്തുർരിജാൽ കാണുക, പേജ് 10}

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പണ്ഡിതന്മാർ ഈ മേഖലയിൽ കൃത്യമായ ഒരു അക്കാദമിക രീതിശാസ്ത്രം ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദുർബ്ബലനായ ഒരു നിവേദകനുള്ള എല്ലാ നിവേദനങ്ങളും അവർ ദുർബ്ബലമായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ ദുർബ്ബലനായ നിവേദകൻ ആ സന്ദർഭത്തിൽ ശരിയായിരിക്കാം, അത് തള്ളിക്കളയുന്നത് സത്യത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതിന് തുല്യമായിരിക്കും. ദുർബ്ബലനായ ആൾ ചിലപ്പോൾ ശരിയാകാം, സത്യസന്ധനായ ആൾ ചിലപ്പോൾ തെറ്റുകൾ വരുത്തുകയും ചെയ്യാം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മറ്റൊരു പരമ്പരയിലൂടെ വന്ന ഒരു നിവേദനത്തിൻ്റെ മത്ൻ സ്ഥിരീകരിക്കുമ്പോൾ ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ ചിലപ്പോൾ ദുർബ്ബലമായ സനദുള്ള നിവേദനങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കാറുണ്ട്. നിവേദകർക്കെതിരെ നുണ പറഞ്ഞതായോ കെട്ടിച്ചമച്ചതായോ ആരോപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇത് ചെയ്യാറുള്ളൂ.

പണ്ഡിതന്മാർ സനദ് പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ മത്നും പരിശോധിക്കുന്നു എന്നതിൻ്റെ അർത്ഥമാണ് മുകളിൽ നൽകിയ വിശദീകരണം. സനദിൽ ചില ദൗർബ്ബല്യങ്ങളുള്ള ഒരു മത്ൻ സ്വീകരിക്കുന്നത്, ഹദീസുകളുടെ വാചകങ്ങൾ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിലെ പണ്ഡിതന്മാരുടെ ആഴത്തിലുള്ള ഉൾക്കാഴ്ചയിലേക്കുള്ള വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്. ദുർബ്ബലമായ ഒരു നിവേദനം ആധികാരികമായതോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു പരമ്പരയിലൂടെ സുപരിചിതമായതോ ആയ ഒരു മത്ൻ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ തടയുന്നില്ല. ^{മിസ്ഫിർ അദ്ദുമൈനി: മഖായീസു നഖ്ദി മുതൂനിസ്സുന്ന, പേജ് 113}

സ്വഹാബികളും رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ കർമ്മശാസ്ത്ര പണ്ഡിതന്മാരും മുഹദ്ദിസുകളും മത്നുകളെ (മുതൂൻ) നിരൂപണം ചെയ്യുന്നത് പരിശോധിച്ചാൽ, ഒരു വാചകം നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിനായി അവർ ഒരു പ്രത്യേക അളവുകോൽ പാലിക്കുന്നതായി കാണാം.

അവർ ഖുർആനിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മത്ൻ പരിശോധിക്കുന്നു. അത് ഖുർആനുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്തവിധം വിരുദ്ധമാവുകയും, അതിന് വ്യാഖ്യാനം നൽകുന്നത് പ്രശ്നകരമാവുകയും ചെയ്താൽ അവർ അതിനെ തള്ളിക്കളയുന്നു.

തുടർന്ന് അവർ മറ്റ് ഹദീസുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മത്ൻ പരിഗണിക്കുന്നു. ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ ഒരു വിഷയത്തിലുള്ള നിവേദനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുത്തി പരിഗണിക്കാറുണ്ട്. വാചകത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിൽ പങ്കുവഹിക്കുന്ന നിരവധി കണ്ടെത്തലുകളിലേക്ക് ഇത് നയിക്കും; കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ, നിവേദകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ പിഴവുകൾ എന്നിവ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിലൂടെ.

ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്ഥാപിത തത്വങ്ങൾക്കും വിശ്വാസപരമായ അറിയപ്പെട്ട നിയമങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമായ ഒരു മത്നിനെ ഈ അളവുകോൽ സമാനമായ രീതിയിൽ തള്ളിക്കളയുന്നു. അതുപോലെ ചില മത്നുകളെ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നതിൽ അവർ യുക്തിപരമായ കണ്ടെത്തലുകളും ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും ഉപയോഗിക്കും. ^{മിസ്ഫിർ അദ്ദുമൈനി: മഖായീസു നഖ്ദി മുതൂനിസ്സുന്ന, പേജ് 95-183-207}

ഹിജ്റ 447 / ക്രി.വ 1055-ൽ നടന്ന, താഴെ പറയുന്ന സംഭവം ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്.

ചില ജൂതന്മാർ ഒരു രേഖ ഹാജരാക്കി, അതിൽ ഖൈബറുകാരിൽ നിന്നുള്ള നികുതി നിർത്തലാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ ഒരു കൽപന ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ചില സ്വഹാബികളെ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ സാക്ഷികളായി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അബ്ബാസി ഖലീഫ അൽ-ഖാഇമിൻ്റെ മന്ത്രിയുടെ മുമ്പാകെ ഈ രേഖ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹം അത് പ്രഗത്ഭനായ ചരിത്രകാരനും ഹാഫിസുമായ അബൂബക്കർ അൽ-ഖത്വീബുൽ ബഗ്ദാദിക്ക് കൈമാറി. അദ്ദേഹം അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: “ഇതൊരു കെട്ടുകഥയാണ്.” അദ്ദേഹം എങ്ങനെ ഈ നിഗമനത്തിലെത്തി എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അതിൽ സാക്ഷിയായി മുആവിയ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ വിനെ പറയുന്നുണ്ട്, അദ്ദേഹം ഹിജ്റ എട്ടാം വർഷമാണ് ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ചത്; എന്നാൽ ഖൈബർ കീഴടക്കിയത് ഹിജ്റ ഏഴാം വർഷമാണ്. അതുപോലെ അതിൽ സഅ്ദ് ഇബ്നു മുആദ് رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ സാക്ഷിയാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്; അദ്ദേഹം ഹിജ്റ അഞ്ചാം വർഷം, അതായത് ഖൈബറിന് രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് മരണപ്പെട്ടയാളാണ്.” ^{ഇബ്നുൽ ജൗസി: അൽ-മുൻതസം, വാള്യം 8 പേജ് 256; അദ്ദഹബി: സിയറു അഅ്ലാമിന്നുബലാഅ്, വാള്യം 18 പേജ് 280; ഇബ്നുൽ ഖയ്യിം: അൽ-മനാറുൽ മുനീഫ്, പേജ് 37-39}

ഇത്തരത്തിൽ, തൻ്റെ കൃത്യമായ ചരിത്ര വിജ്ഞാനത്തിൻ്റെ സഹായത്തോടെ അൽ-ഖത്വീബുൽ ബഗ്ദാദിക്ക് ആ രേഖയിൽ കാണുന്ന വാചകത്തിലെ നുണകളെ തള്ളിക്കളയാൻ കഴിഞ്ഞു. മന്ത്രി ചരിത്രകാരൻ്റെ നിഗമനം സ്വീകരിക്കുകയും, ആ രേഖയിലെ ഉള്ളടക്കവുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ ജൂതന്മാരെ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

സുഫ്‌യാൻ അസ്സൗരിയുടെ താഴെ പറയുന്ന പ്രസ്താവന ഇതിനും മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച സമാനമായ മറ്റ് സംഭവങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ്:

“നിവേദകർ നുണ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ചരിത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവരെ തുറന്നുകാട്ടി.” ^{ഇബ്നു സ്വലാഹ്: അൽ-മുഖദ്ദിമ, പേജ് 577; അസ്സഖാവി: അൽ-ഇഅ്ലാൻ ബി തൗബീഖ് ലി മൻ ദമ്മത്താരീഖ്, പേജ് 390}

വാചകങ്ങളുടെ ആധികാരികത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനായി മുസ്ലീം പണ്ഡിതന്മാർ സ്വീകരിച്ച തത്വങ്ങൾ റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ ഹദീസുകൾക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകം നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, അവ മറ്റ് ഇസ്ലാമിക വിജ്ഞാനശാഖകൾക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിനും ബാധകമാക്കാൻ അനുയോജ്യമാണ് എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ആദ്യകാല ചരിത്രകാരന്മാർ നിവേദക പരമ്പരയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലും ഉദ്ധരിക്കുന്നതിലും മുഹദ്ദിസുകളുടെ അതേ മാതൃകയാണ് പിൻപറ്റിയത് എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. അതുപോലെ, രീതിശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ ഈ തത്വങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാതെ ചരിത്രത്തിലെ പ്രസ്താവനകളും സംഭവങ്ങളും വാചകങ്ങളും സ്ഥിരീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. സമകാലികരായ പല ചരിത്രകാരന്മാരും ഈ രീതിശാസ്ത്രത്തിൻ്റെയും നിരൂപണ തത്വങ്ങളുടെയും പ്രയോജനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുസ്തകങ്ങളിൽ ഈ സമീപനം സ്വീകരിക്കുകയും, അൽ-ഖത്വീബുൽ ബഗ്ദാദി, ഇബ്നു അബ്ദിൽ ബർറ്, ഇബ്നു സ്വലാഹ് തുടങ്ങിയ മുസ്തലഹ് (ഹദീസ് നിരൂപണ ശാസ്ത്രം) പണ്ഡിതന്മാരിൽ നിന്നുള്ള അധ്യായങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ ചരിത്രകാരൻ തൻ്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു അധ്യായത്തിന് ‘ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ ഉപയോഗിച്ച പദങ്ങൾ’ എന്ന് പേരിടുന്ന തലത്തിലേക്ക് വരെ ഇതെത്തി. (അടിക്കുറിപ്പ്: അസദ് റുസ്തൂം തൻ്റെ മുസ്തലഹുത്താരീഖ് എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ. അദ്ദേഹം മുസ്തലഹുൽ ഹദീസിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങളെടുക്കുകയും ചരിത്രത്തിൽ ഹദീസ് നിരൂപണ തത്വങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിച്ചുകൊണ്ട് ആദ്യത്തേതിനെ രണ്ടാമത്തേതിൻ്റെ ശൈലിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു).

C. സ്വീകാര്യമായ നിവേദനങ്ങളുടെ നിബന്ധനകൾ

ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ സ്വീകരിച്ച അതേ നിരൂപണ രീതിശാസ്ത്രം ഓരോ ചരിത്ര സംഭവത്തിലും പൂർണ്ണമായും നടപ്പിലാക്കുക എന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്; എന്നിരുന്നാലും, ഒരു ഹദീസ് നിവേദകന് മേൽ പണ്ഡിതന്മാർ വെച്ച അതേ നിബന്ധനകൾ തന്നെ – ബുദ്ധി, വിശ്വസ്തത, ഇസ്ലാം, ധാർമ്മിക സമഗ്രത – അവർ ചരിത്രകാരന് മേലും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ^{അൽ-കാഫിജി: അൽ-മുഖ്തസ്വർ ഫി ഇൽമിത്താരീഖ്, പേജ് 336}. അസ്സുബ്കി പറയുന്നു, “ചരിത്രകാരൻ പണ്ഡിതനും നിഷ്പക്ഷനുമായിരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്, താൻ ജീവചരിത്രം എഴുതുന്ന ആളെക്കുറിച്ച് നന്നായി അറിയുന്നവനുമായിരിക്കണം, അതോടൊപ്പം പക്ഷപാതത്തിന് കാരണമാകുന്നതോ ശത്രുതയുണ്ടാക്കുന്നതോ ആയ യാതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ചരിത്രകാരന് ഉണ്ടാകാനും പാടില്ല.” ^{ഖാഇദ ഫിൽ ജർഹി വത്തഅ്ദീൽ വ ഖാഇദ ഫിൽ മുഅർരിഖീൻ, പേജ് 71.}

റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ ഹദീസുകളുടെ നിവേദകരുടെ വിശ്വസ്തത, മുറിയാത്ത പരമ്പര, സ്ഥിരീകരണം എന്നിവയുടെ തലത്തിലേക്ക് ചരിത്രവിവരണങ്ങൾ എത്തുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. പ്രവാചക ചരിത്രവും സച്ചരിതരായ ഖലീഫമാരുടെ ജീവിതവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ചരിത്രവിവരണങ്ങളാണ് ഇതിനൊരപവാദം; അത്തരം ചരിത്രവിവരണങ്ങളുടെ ആധികാരികത ഹദീസ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മറ്റ് മിക്ക വിവരണങ്ങളും കഥാകാരന്മാരുടെ വാക്കുകളിലാണുള്ളത്, അതിൻ്റെ പരമ്പരകൾ അപൂർണ്ണവുമാണ്. അജ്ഞാതരും ദുർബ്ബലരും തള്ളപ്പെട്ടവരുമായ നിരവധി നിവേദകർ ഉൾപ്പെട്ട പരമ്പരകളാണത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കർശനമായി സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ട നിവേദനങ്ങളെയും, നിവേദനത്തിൻ്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് ഇളവ് അനുവദനീയമായ നിവേദനങ്ങളെയും പണ്ഡിതന്മാർ വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്ര മേഖലയിൽ ഹദീസ് നിരൂപണത്തിൻ്റെ തത്വങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് നിവേദനത്തിൻ്റെ സ്വഭാവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നിവേദനം റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യോടോ അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും സ്വഹാബികളോടോ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ നിവേദകരെ കർശനമായി വിലയിരുത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ധാർമ്മിക സമഗ്രത സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട മഹത്തായ പണ്ഡിതന്മാരുടെയും നേതാക്കളുടെയും നേർക്കുള്ള നിരൂപണം അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇതേ നിയമം ബാധകമായിരിക്കും. നിയമം ഇതാണ്: ധാർമ്മിക സമഗ്രത ഇതിനകം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരാളുടെ കാര്യത്തിൽ, മറ്റൊരു സാധ്യതയും നിലനിൽക്കാത്തവിധം അത് വ്യക്തമാകുന്നതുവരെ നിരൂപണം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതല്ല. ^{ഇബ്നു ഹജർ: അത്തഹ്ദീബ്, വാള്യം 7 പേജ് 273}

അതുപോലെ, നിവേദനം വിശ്വാസപരമായ കാര്യങ്ങളോ, ശർഇയ്യായ നിയമങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം അനുവദനീയമാണോ നിഷിദ്ധമാണോ എന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നതോ ആണെങ്കിൽ, നിവേദകരുടെ ജീവചരിത്രം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. മുകളിൽ പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും, വിശ്വസ്തരും ധാർമ്മിക സമഗ്രതയുള്ളവരുമായ നിവേദകർ ഉദ്ധരിച്ച നിവേദനങ്ങൾ മാത്രമേ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. ഡോ. അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി പറയുന്നു:

“അതുപോലെ, നിവേദകൻ്റെ പക്ഷപാതത്താൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ള വളരെ സെൻസിറ്റീവായ സംഭവങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ, ചരിത്ര നിവേദനങ്ങൾ നിരൂപണം ചെയ്യാൻ ‘അൽ-മുസ്തലഹി’ൻ്റെ നിയമങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ഒരു നിവേദനം ഒരാളുടെ വിശ്വാസത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ, ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വഹാബികൾക്കിടയിൽ നടന്ന ഫിത്ന, അല്ലെങ്കിൽ ശരീഅത്തിലെ നിയമങ്ങളിലും അതിൻ്റെ നിയമപരമായ മുൻമാതൃകകളിലും അത് ഒരു പങ്ക് വഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഹദീസ് നിരൂപണ രീതികളിലൂടെയുള്ള സൂക്ഷ്മപരിശോധന സ്വീകരിക്കപ്പെടും. മറുവശത്ത്, അത് ശരീഅത്തിലെ നിയമങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ – ഓരോ നിവേദനത്തിലും സ്ഥിരീകരണം അനിവാര്യമാണെങ്കിലും – ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ രൂപപ്പെടുത്തിയ തത്വത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇളവ് അനുവദിക്കപ്പെടുന്നതാണ്; അതായത്, ‘വിധികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിവേദനങ്ങളിൽ സൂക്ഷ്മത പുലർത്തുകയും സൽകർമ്മങ്ങളുടെ ശ്രേഷ്ഠതകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിവേദനങ്ങളിൽ ഇളവ് നൽകുകയും ചെയ്യുക’ എന്നത്.” ^{ഡോ. അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി: ബുഹൂസ് ഫി താരീഖിസ്സുന്നത്തിൽ മുശർറഫ, പേജ് 211}

ഈ സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇളവ് നൽകുക എന്നതിനർത്ഥം, നുണയന്മാരാണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നവരിൽ നിന്നും ധാർമ്മിക സമഗ്രത നഷ്ടപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കുക എന്നല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്; കാരണം അവർ നിവേദനം ചെയ്യാൻ തീർത്തും അയോഗ്യരാണ്. പണ്ഡിതന്മാർ ഇളവ് നൽകുന്നത് കൃത്യതയിൽ ചില ദൗർബ്ബല്യങ്ങളുള്ള ഒരാളുടെ നിവേദനം സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്; നിരവധി തെറ്റുകൾ വരുത്തുക, ബാഹ്യ സ്വാധീനങ്ങൾ കാരണം മാറുക, അല്ലെങ്കിൽ മുർസൽ, മുൻഖത്വിഅ് നിവേദനങ്ങളിലെപ്പോലെ സനദ് പൂർണ്ണമല്ലാതിരിക്കുക എന്നീ കാരണങ്ങളാലാണിത്. ^{(മുഹദ്ദിസ് താബിഇയിലേക്ക് പൂർണ്ണമായ സനദോടെ ഉദ്ധരിക്കുകയും താബിഇ റസൂലുല്ലാഹി ﷺ പറഞ്ഞു എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നത്. നിവേദക പരമ്പരയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു വിടവുണ്ടാകുന്നത്)}. ഈ തത്വത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സൽകർമ്മങ്ങളുടെ ശ്രേഷ്ഠതകളുമായോ മുന്നറിയിപ്പുകളുമായോ പ്രചോദനങ്ങളുമായോ ബന്ധപ്പെട്ട ദുർബ്ബലമായ നിവേദനങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ ചില കർമ്മശാസ്ത്ര പണ്ഡിതന്മാർ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട്, ചരിത്ര നിവേദനത്തിന് മതപരമായ ഒരു വിഷയം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനോ തള്ളിക്കളയുന്നതിനോ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെങ്കിൽ – അത് ഹലാലിനെയും ഹറാമിനെയും കുറിച്ചുള്ളതായാലും അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തികളെക്കുറിച്ചുള്ളതായാലും (സ്വഹാബികൾ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ പോലുള്ളവർ) – ആ നിവേദനം മറ്റ് സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഇവിടെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. അത് ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുകയും അതിലെ വിശദാംശങ്ങൾ തെളിവായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരേ സംഭവത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന മറ്റ് ആധികാരിക നിവേദനങ്ങളുമായി ഇത്തരം നിവേദനങ്ങൾ പൊതുവായ വിശദാംശങ്ങൾ പങ്കിടും, കൂടാതെ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ അവ തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നതുമാണ്.

II. ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിലെ രീതിശാസ്ത്രം: ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതിനുള്ള സ്രോതസ്സുകളും തത്വങ്ങളും

ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം, വ്യത്യസ്ത സംഭവങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണ്; അതിലൂടെ അവയുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ, പശ്ചാത്തലങ്ങൾ, അനന്തരഫലങ്ങൾ, അതിൽ നിന്ന് ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട പാഠങ്ങൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കും.

ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിലെ രീതിശാസ്ത്രം ചില ആശയങ്ങളുടെയും മൂല്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്; ഈ ആശയങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും ശരിയാണെങ്കിൽ രീതിശാസ്ത്രവും ശരിയായിരിക്കും. മറുവശത്ത്, ഈ ആശയങ്ങൾ വികലവും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതുമാണെങ്കിൽ, രീതിശാസ്ത്രവും വികലവും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതുമായിരിക്കും. ഓരോ സമൂഹത്തിനും മനുഷ്യർ, ജീവിതം, പ്രപഞ്ചം എന്നിവയെ നിർവചിക്കുന്ന അവരുടേതായ ആശയങ്ങളുണ്ട് എന്നത് വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു കാര്യമാണ്. ഈ ആശയങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക ജീവിതം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഈ വീക്ഷണകോണിലൂടെയാണ് അവർ വസ്തുക്കളെയും സംഭവങ്ങളെയും ആളുകളെയും നോക്കിക്കാണുന്നത്.

ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ സാംസ്കാരികവും അക്കാദമികവുമായ നെടുംതൂണുകൾ രൂപപ്പെടുന്നത് അവരുടെ ആശയങ്ങളുടെ ഫലമായാണ്. ഈ ആശയങ്ങൾക്ക് മേലാണ് അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും അളവുകോലുകളും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആ സമൂഹം വിശ്വസിക്കുകയും മുറുകെപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസത്തിൻ്റെ (അഖീദയുടെ) ഫലമാണ് ഈ ആശയങ്ങൾ. മേൽപ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളും വ്യത്യാസങ്ങളും വീക്ഷണകോണുകളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നു. [ആശയങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ പ്രവർത്തനങ്ങളും മാറും, ആത്യന്തികമായി സംഭവങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു വിധി പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിനായി ചരിത്രകാരൻ്റെ രീതിശാസ്ത്രവും മാറേണ്ടതുണ്ട്.] അതുപോലെതന്നെ, സമൂഹങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ കുറയുന്തോറും, അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും അതിൻ്റെ ഫലമായി അവർ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വിധികളും കൂടുതൽ സമാനമായിരിക്കും. ^{മുഹമ്മദ് ഇബ്നു സ്വാമിൽ അസ്സുലമി: മൻഹജു കിതാബത്തിത്താരീഖിൽ ഇസ്ലാമിയ്യ, പേജ് 112}

പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഈ ബാഹുല്യം കാരണം, ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൽ വലിയ തോതിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം രചിക്കുന്നതിൻ്റെയും അതിലെ സംഭവങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൻ്റെയും രീതിശാസ്ത്രം അടിസ്ഥാനപരമായി ഇസ്ലാമിക കാഴ്ചപ്പാടിനെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഇത് ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസത്തെയും അതിൻ്റെ അനിവാര്യതകളെയുമാണ് രീതിശാസ്ത്രപരമായ പശ്ചാത്തലങ്ങൾക്കും, സംഭവങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിനും, അതിന്മേൽ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വിധികൾക്കുമുള്ള അടിസ്ഥാനമായി നിശ്ചയിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രരചനയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സ്രോതസ്സുകൾ ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്രോതസ്സുകളാണ്; അതായത് ഖുർആനും സുന്നത്തും. അതോടൊപ്പം ഇജ്മാഅ് (ഏകോപിച്ച അഭിപ്രായം), ഖിയാസ് (യുക്തിപരമായ താരതമ്യം) എന്നിവയിൽ നിന്ന് സഹായം തേടാനുള്ള സാധ്യതയുമുണ്ട്. ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കാനും അതിൽ കാണുന്ന വിവരണങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കാനും ഗവേഷകനെ സഹായിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളാണ് അവസാനത്തെ രണ്ടും.

മനുഷ്യൻ, ജീവിതം, പ്രപഞ്ചം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഇസ്ലാമിക കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്നാണ് ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഇസ്ലാമിക വ്യാഖ്യാനം ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ; അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസം, അവൻ്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, അവൻ്റെ ദൂതന്മാർ, അന്ത്യദിനം, നന്മയും തിന്മയുമായ വിധിയിലുള്ള വിശ്വാസംഎന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നത് തികച്ചും യുക്തിസഹമാണ്. അതിനാൽ, ഇത് ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസങ്ങളുടെ പരിധികൾ ലംഘിക്കുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ആദ്യകാല ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പെരുമാറ്റപരമായ പ്രചോദനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് ഇത്. ദൈവിക വെളിപാടിൻ്റെ ഘടകം ഉള്ളതിനാൽ ലോകത്തെ മറ്റ് ചരിത്രങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം അതിൻ്റെ പ്രകൃതത്തിൽ വ്യത്യസ്തമാകാൻ ഇതെല്ലാം കാരണമായി. ^{ഡോ. അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി: അൽ-മുജ്തമഉൽ മദനി ഫി അഹ്ദിന്നുബുവ്വ, പേജ് 15}

ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യൻ്റെ സ്ഥാനം ഒരു പ്രതിനിധിയുടേതാണ് എന്ന തത്വത്തിലാണ് ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഇസ്ലാമിക വ്യാഖ്യാനം നിലകൊള്ളുന്നത്:

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً

നിൻ്റെ നാഥന്‍ മലക്കുകളോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ സന്ദര്‍ഭം (ഓര്‍ക്കുക): തീര്‍ച്ചയായും ഭൂമിയില്‍ ഞാൻ ഒരു പ്രതിനിധിയെ നിയോഗിക്കാന്‍ പോകുകയാണ്. [സൂറത്തുൽ ബഖറ – 30]

തുടർന്ന് അല്ലാഹു ഈ പ്രാതിനിധ്യത്തിന് ചില നിബന്ധനകൾ വെച്ചു:

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى

അല്ലാഹു പറഞ്ഞു: നിങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ നിന്ന് ഒരുമിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോകുക. നിങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ ചിലര്‍ക്ക് ശത്രുക്കളായിരിക്കും. എങ്കില്‍ എൻ്റെ പക്കല്‍ നിന്നുള്ള സന്മാര്‍ഗം നിങ്ങള്‍ക്ക് വന്നെത്തുമ്പോള്‍ എൻ്റെ ആ സന്മാര്‍ഗം പിന്‍പറ്റുന്നവനാരോ അവന്‍ പിഴച്ചുപോകുകയില്ല, കഷ്ടപ്പെടുകയുമില്ല. എൻ്റെ ഉൽബോധനത്തെ വിട്ടു തിരിഞ്ഞുകളയുന്നവനാരോ അവന് ഇടുങ്ങിയ ഒരു ജീവിതമാണുണ്ടായിരിക്കുക. ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പിൻ്റെ നാളില്‍ അവനെ നാം അന്ധനായ നിലയില്‍ എഴുന്നേല്‍പിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നതുമാണ്. [സൂറത്ത് ത്വാഹാ – 123, 124]

ഇസ്ലാമിക വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നുള്ള മാനവിക ചരിത്രം എന്നത്, അല്ലാഹുവിൻ്റെ വിധിക്കും, ലൗകിക ജീവിതത്തിൽ അവൻ തൻ്റെ വിധി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥിരമായ നടപടിക്രമങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരാശിയുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവിക ഇച്ഛയുടെ പഠനമാണ്.

മറ്റൊരു വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ, മനുഷ്യൻ്റെ പൂർണ്ണമായ ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടുന്നതിനായുള്ള പരിശ്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ് ചരിത്രം. ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഭൗതികവാദ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലെ പോലെ കേവലം ഉപജീവനത്തിൻ്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം കടന്നുചെല്ലുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ലിബറൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലെ പോലെ സമ്പത്ത്, ആധിപത്യം, സ്വത്തുക്കൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുകയോ അല്ല ഇത് ചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യരാശിയുടെ കഴിവുകൾ, സാധ്യതകൾ, അഭിലാഷങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയും അവരുടെ നിർണ്ണായകമായ ആവശ്യങ്ങളും പ്രേരണകളും സംബന്ധിച്ചുള്ള പഠനമാണിത്. മനുഷ്യർ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന തത്വങ്ങളെയും, അവർ മുറുകെപ്പിടിക്കുകയും പ്രായോഗികമായി പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനൊപ്പമാണിത്. മനുഷ്യരുടെ മനോഭാവങ്ങളും സ്വഭാവവും ഇടപാടുകളും ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; ഇതിനെയാണ് ആളുകൾ ഇസ്ലാമികമായി കാണുകയും തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നത്. മേൽപ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്, വ്യക്തികളുടെയും ഗ്രൂപ്പുകളുടെയും ചരിത്രം അവരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു സുരക്ഷാ വലയമാണ്; ഒരേസമയം ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളെയും അനാവശ്യമായി കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്നും എങ്ങുമെത്താത്ത രീതിയിൽ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഇത് ഒരാളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ^{മുഹമ്മദ് ഖുതുബ്: ഹൗലത്തഫ്സീരിൽ ഇസ്ലാമി ലിത്താരീഖ്, പേജ് 13}

അതുകൊണ്ട്, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്രോതസ്സുകളിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്; പൂർണ്ണമായും ഇസ്ലാമിക പഠനങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായതും അതുകൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടതുമായ ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെ സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണിത്. ആ സമൂഹത്തിൻ്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചുകിടന്നിരുന്ന അധ്യാപനങ്ങളും കൽപ്പനകളും വിലക്കുകളുമാണിത്.

ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം രചിക്കുന്നതിലും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിലും ഏർപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്ക്, ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്രോതസ്സുകളെ അവലംബിക്കുക, ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക, അത് പിൻപറ്റുന്നവരിൽ അത് ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനം ഗ്രഹിക്കുക എന്നിവ അനിവാര്യമായ നിബന്ധനകളാണ്. ഇവയിലൊന്നെങ്കിലും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടാൽ, ആ രചനയുടെ ഫലം അപൂർണ്ണവും പോരായ്മകളുള്ളതുമായിരിക്കും. അത്തരം രചനകൾ ഗ്രന്ഥകർത്താവിൻ്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അവസ്ഥകളാൽ ബാധിക്കപ്പെടുകയും, വായനക്കാരനെ അപ്രസക്തമായ നിരവധി പേജുകളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ നിർബന്ധിതനാക്കുകയും ചെയ്യും; അത് ഇസ്ലാമിക പൈതൃകത്തിന് നേരെയുള്ള ഒരു അവഹേളനമായി മാറുകയും ചെയ്യും.

ഇവ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സമകാലികരായ പല ഗവേഷകരും നിരവധി തെറ്റുകൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്; ഒന്നുകിൽ ശരീഅത്തിൻ്റെ സ്രോതസ്സുകളെ അവലംബിക്കുന്നതിൽ വീഴ്ചവരുത്തിയതുകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ തീരുമാനങ്ങളെ മങ്ങൽപ്പിക്കുന്ന അവ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ കൊണ്ടോ ആവാം ഇത്. പാശ്ചാത്യ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങിക്കൊണ്ടും ഇസ്ലാമിക സംഭവങ്ങളെ പാശ്ചാത്യ മതേതര ആശയങ്ങളിലൂടെ വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ടും മറ്റ് ചിലർ ഗുരുതരമായ പിഴവുകൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മുസ്ലീങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നവർ നടത്തുന്ന പഠനങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ, ഇസ്ലാമിൻ്റെ ശത്രുക്കളായ ഓറിയൻ്റലിസ്റ്റുകളെ പോലെയുള്ളവർ നിർമ്മിക്കുന്ന രചനകളുടെ ഫലങ്ങൾ എന്തായിരിക്കും? തുടക്കം മുതലേ ശരീഅത്തിൻ്റെ വ്യക്തമായ പ്രമാണങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ വീക്ഷണങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ദുർബ്ബലവും കെട്ടിച്ചമച്ചതുമായ സംഭവങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും, അതിലൂടെ തങ്ങളുടെ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തോട് ശത്രുത വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരാണവർ.

ചരിത്രം ക്രോഡീകരിക്കുന്നതിലെ ഇസ്ലാമിക രീതിശാസ്ത്രം ഇസ്ലാമിക തത്വങ്ങളെയും സ്രോതസ്സുകളെയുമാണ് വലിയ തോതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത്. വംശീയത, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനം, സാമ്പത്തിക മൂല്യങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ മനഃശാസ്ത്രപരമായ സ്വാധീനം എന്നിവയുടെ ലെൻസിലൂടെ ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റ് രീതിശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും ഇതിനെ വേർതിരിക്കുന്ന ഘടകം ഇതാണ്. ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ചരിത്ര കാലഘട്ടത്തെ സ്വാധീനിച്ച മറ്റ് ഘടകങ്ങളെ ഈ രീതിശാസ്ത്രങ്ങൾ പരിഗണിക്കുന്നില്ല. അവർ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രധാന ഘടകത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുകയും, അതിനെ പെരുപ്പിച്ചു കാണിക്കുകയും, അതിലൂടെ മാനവിക ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഇസ്ലാമിക രീതിശാസ്ത്രം എന്നത്, കേവലം ബാഹ്യവും പ്രത്യക്ഷവുമായ കാര്യങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ, എല്ലാ ഘടകങ്ങളെയും പെരുമാറ്റങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. സത്യസന്ധവും യഥാർത്ഥവുമായ ഒരു വെളിച്ചത്തിൽ സംഭവങ്ങളെ പരസ്പരബന്ധിതമായി വിലയിരുത്താൻ ചരിത്രകാരന് കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പഠനത്തിന് ഇത് അവസരമൊരുക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ ആത്മാവിനെയും ജീവിതത്തെയും – ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും – യഥാർത്ഥമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിൻ്റെ ഫലമാണിത്. ചിത്രത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗവും അത് അവഗണിക്കുന്നില്ല.

ദൈവിക വിധിയുടെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ മാറ്റങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്കുള്ള പങ്കും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു രീതിശാസ്ത്രമാണിത്. അവയിലൊന്നിനെയും അതിശയോക്തിപരമായി പെരുപ്പിച്ചു കാണിക്കാതെ തന്നെ, മനുഷ്യരാശി നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ഘടകങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തെ അത് കണക്കിലെടുക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഈ ഘടകങ്ങളെ അല്ലാഹുവിൻ്റെ വിധിക്ക് വിധേയമാക്കുന്നു. അവൻ്റെ ഇച്ഛയ്ക്കും വിധികൾക്കും എതിരായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ആർക്കും ഒന്നിനും സാധിക്കുകയില്ല. ^{ഡോ. അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി: അൽ-മുജ്തമഉൽ മദനി ഫി അഹ്ദിന്നുബുവ്വ, പേജ് 15}

ഏതൊരു ചരിത്ര സംഭവത്തെയും കൃത്യമായി ഗ്രഹിക്കാൻ മേൽപ്പറഞ്ഞ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഓരോ ഘടകങ്ങളെയും വിലയിരുത്തുന്നതിലും, അവയുടെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും, അവ ഓരോന്നും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ ബന്ധം കണ്ടെത്തുന്നതിലും ഗവേഷകന് വ്യക്തവും യുക്തിസഹവുമായ ഒരു വീക്ഷണം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ, മനുഷ്യൻ്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളായ ആത്മാവ്, ശരീരം, മനസ്സ് എന്നിവയെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മതപരമായ വിജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നത് ഏറ്റവും ഉയർന്ന തലത്തിൽ പ്രസക്തമായ കാര്യമാണ്.

മുകളിൽ പറഞ്ഞ നിബന്ധനകൾ ഒരു സത്യനിഷേധിയിൽ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല. ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ച വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർത്ഥ വീക്ഷണം ദൈവിക വെളിപാടിലൂടെ (വഹ്‌യ്) മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ; തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് മുക്തമായ സ്രോതസ്സുകളിലൂടെ: അതായത് ഖുർആനിലൂടെയും സുന്നത്തിലൂടെയും.

വെളിപാടിലൂടെ, ഈ ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഓരോ ഘടകങ്ങൾക്കും കാരണങ്ങൾക്കുമുള്ള പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും വ്യാഖ്യാനത്തിൽ അത് ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചും ഒരു മുസ്ലീമിന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. കാരണം ദൈവിക വെളിപാട് വരുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ യുക്തിമാനും സർവ്വജ്ഞനുമായവനിൽ നിന്നാണ്. മനുഷ്യ മനസ്സിൻ്റെ ഉള്ളറകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് അവൻ്റെ പക്കലുണ്ട്, ആകാശങ്ങളിലോ ഭൂമിയിലോ ഉള്ള ഒരു അണുവിൻ്റെ ഭാരമുള്ള യാതൊന്നും അവൻ്റെ അറിവിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. അവനൊരു കാര്യം ഉദ്ദേശിച്ചാൽ അതിനോട് ‘ഉണ്ടാകൂ’ എന്ന് പറയുകയേ വേണ്ടൂ, അപ്പോഴത് ഉണ്ടാകുന്നു. സമയത്തിൻ്റെയും സ്ഥലത്തിൻ്റെയും പരിമിതികൾക്കതീതമായ അറിവും ശക്തിയും നീതിയുമുള്ള ഒരുവൻ്റെ രീതിശാസ്ത്രം യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ ഏറ്റവും മികച്ചതും പൂർണ്ണവുമായ രീതിശാസ്ത്രമായിരിക്കും. മനുഷ്യസഹജമായ യാതൊരു ദൗർബ്ബല്യമോ തെറ്റോ പിഴവോ ദേഹേച്ഛകളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു രീതിശാസ്ത്രമാണത്.

അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ സ്രോതസ്സുകൾ ഏറ്റവും മികച്ചതും പൂർണ്ണവും നീതിയുക്തവും തെറ്റുകളിൽ നിന്നും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തവുമാണെന്നിരിക്കെ, നമ്മുടെ ചരിത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിനായി വിദേശ മൂല്യങ്ങളും ധാരണകളും രീതിശാസ്ത്രങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നത് നമ്മോടും നമ്മുടെ ചരിത്രത്തോടും ചെയ്യുന്ന കടുത്ത അനീതിയാണ്. മുൻവിധികളുള്ളവരും, തങ്ങളുടെ ശാരീരിക ഇച്ഛകൾ നിറവേറ്റാൻ കൊതിച്ചവരും, വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും അബദ്ധങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആശയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചവരുമായ ആളുകളുടെ സൃഷ്ടികളാണ് ആ രീതിശാസ്ത്രങ്ങൾ.

ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം രചിക്കുന്ന ഒരാൾ പരിഗണിക്കേണ്ട ‘സ്രോതസ്സുകളുമായി’ ബന്ധപ്പെട്ട ചില തത്വങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു. ചരിത്രം എഴുതുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ആദ്യകാല ഇസ്ലാമിക യുഗത്തിൻ്റെ ചരിത്രം രചിക്കുമ്പോൾ ഇവ കണക്കിലെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം എന്ന വിഷയം ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ഇസ്ലാം പഠിക്കാൻ സാധ്യമല്ല. അത് ഇസ്ലാമിക പഠനത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും നയിച്ച ഒരു വിശ്വാസത്തെ (അഖീദയെ) വിശ്വസ്തതയോടെ മുറുകെപ്പിടിച്ച ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രമാണത്.

A. സംഭവങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, മതവിധികൾ തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ ശർഇയ്യായ സ്രോതസ്സുകളെ അവലംബിക്കുകയും അവയെ മറ്റെല്ലാ സ്രോതസ്സുകൾക്കും മീതെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുക.

താഴെ പറയുന്ന രണ്ട് കാരണങ്ങളാലാണിത്:

1. ഭൂതകാല സംഭവങ്ങളെ അറിയിക്കുന്ന മറ്റേത് ചരിത്ര രേഖയേക്കാളും സത്യസന്ധമാണത്. അതിൻ്റെ സ്രോതസ്സിൻ്റെ സത്യസന്ധത കാരണമാണിത്; അതായത് അല്ലാഹുവിൻ്റെ അറിവും ആധിപത്യവും. ഇതിനോടൊപ്പം ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്തതും യഥാർത്ഥവുമായ ഒരു അക്കാദമിക രീതിശാസ്ത്രത്തിലൂടെയാണ് അത് നമ്മിലേക്കെത്തിയിട്ടുള്ളത്. അനിഷേധ്യമായ തുടർച്ചയിലൂടെയാണ് (മുതവാതിർ) ഖുർആൻ നമ്മിലേക്കെത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഹദീസുകൾ ക്രോഡീകരിക്കുന്ന സമയത്ത് തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വന്ന ഓരോ നിവേദനങ്ങളെയും ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാർ നിരൂപണം ചെയ്തു എന്ന് നേരത്തെ വിശദീകരിച്ചതുപോലെയുള്ള വളരെ കൃത്യമായ ഒരു അക്കാദമിക രീതിശാസ്ത്രത്തിലൂടെയാണ് ആധികാരിക ഹദീസുകൾ നമ്മിലേക്കെത്തിയിട്ടുള്ളത്.
2. ഇത് ചരിത്രപരമായ തത്വങ്ങളും, ദൈവിക നടപടിക്രമങ്ങളും, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭൂതം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടും വരച്ചുകാണിക്കുന്നു. ഇത് ഗവേഷകന് ചരിത്രത്തിലേക്ക് വിശാലവും സമഗ്രവുമായ ഒരു വീക്ഷണം നൽകുന്നതോടൊപ്പം, സംഭവങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലും അവയുടെ പോരായ്മകളും അതിനുള്ള പരിഹാരങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നതിലും ആഴത്തിലുള്ള ധാരണയും നൽകുന്നു.

ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുടെ ശരിയായ വ്യാഖ്യാനത്തിനും വിധിനിർണ്ണയങ്ങൾക്കും പ്രാപ്തമാക്കുന്ന ഉൾക്കാഴ്ചകളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും ആദർശങ്ങളും ഖുർആനും സുന്നത്തും ഗവേഷകന് നൽകുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇസ്ലാമിക സമുദായം (ഉമ്മത്ത്) നേരിടാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങളും അത് നൽകുന്നു; ഭിന്നതകൾ, അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ, കൂടാതെ നിരവധി സംഭവങ്ങൾ, പരീക്ഷണങ്ങൾ (ഫിത്നകൾ), നിലപാടുകൾ എന്നിവയിലേക്കുള്ള സൂചനകളും അതിലുണ്ട്. അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ പണ്ഡിതന്മാർ അത്തരം വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിൽ പരിശ്രമിക്കുകയും, അത്തരം വിശദാംശങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക അധ്യായങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അവ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ^{(ഇമാം അൽ-ബുഖാരി തൻ്റെ അൽ-ജാമിഉസ്സഹീഹിൽ കിതാബുൽ ഫിതൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു പ്രത്യേക അധ്യായം തന്നെ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, ഇമാം മുസ്‌ലിമും തൻ്റെ അൽ-ജാമിഉസ്സഹീഹിൽ കിതാബുൽ ഫിതൻ വ അശ്റാത്തുസ്സാഅ എന്ന അധ്യായം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇമാം അബൂദാവൂദ് തൻ്റെ സുനനിൽ അൽ-ഫിതൻ വൽ മലാഹിം എന്ന പേരിൽ അധ്യായം ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റ് അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ പണ്ഡിതന്മാരും തങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്).}

ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ സംഭവങ്ങളെ അനുകൂലിക്കാനും പഠിക്കാനും വ്യാഖ്യാനിക്കാനും അനുയോജ്യമായ അളവുകോലുകളായ ഇസ്ലാമിക തത്വങ്ങളുടെയും ആശയങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, മുസ്തലഹുൽ ഹദീസ് (ഹദീസ് നിരൂപണ ശാസ്ത്രം) സംബന്ധിച്ച അറിവില്ലാതെ ഒരു ചരിത്രകാരന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല; തഖ്‌രീജിൻ്റെയും (ഹദീസ് അവലംബങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും വേർതിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശാസ്ത്രം) സനദുകളുടെ പഠനത്തിൻ്റെയും തത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ബോധവാനാക്കുന്നത് ഇതാണ്.

കൂടാതെ, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന ഒരാൾ ശരീഅത്തിൻ്റെ പൊതുവായ കൽപ്പനകളെക്കുറിച്ചും അഹ്‌ലുസ്സുന്ന വൽ ജമാഅത്തിൻ്റെ വിശ്വാസങ്ങളെക്കുറിച്ചും എതിർ കക്ഷികളുടെ വിശ്വാസങ്ങളെക്കുറിച്ചും ബോധവാനായിരിക്കണം. ഇതിനുപുറമെ, ആദ്യകാല ഇസ്ലാമിക വർഷങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹം മുഹദ്ദിസുകളുടെ നിവേദനങ്ങളെ മാലിന്യമില്ലാത്ത സ്രോതസ്സായും നിർണ്ണായക ഘടകമായും ആശ്രയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഹദീസ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണുന്ന ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളുടെ അളവ് ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണുന്ന അത്രയും വരില്ലെങ്കിലും, നിരവധി കാരണങ്ങളാൽ അതിപ്പോഴും ഒരു നിർണ്ണായക സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിലെ പ്രധാന കാരണം ഇതാണ്: പ്രധാനപ്പെട്ട ഹദീസ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ക്രോഡീകരിക്കുകയും രചിക്കുകയും ചെയ്തവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ജീവിച്ചിരുന്നത് ആദ്യകാലത്താണ്; അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഹിജ്റ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ജീവിച്ചിരുന്നവരാണ്. അതിനാൽ അവരുടെ സ്രോതസ്സുകൾ ഏറ്റവും ആദ്യകാലത്തേത് എന്ന നിലയിൽ വ്യതിരിക്തമാണ്. മുഹദ്ദിസുകളുടെ മറ്റൊരു അസാധാരണമായ ഗുണം, നിവേദനങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിൽ അവർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധാലുക്കളായിരുന്നു എന്നതാണ്. ചരിത്രകാരന്മാരുടെ വിവരണങ്ങളെക്കാൾ ഗവേഷകനെ അവരുടെ നിവേദനങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്ന ഘടകം ഇതാണ്.

ഒരു ചരിത്രകാരനുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, മുസ്ലീങ്ങൾക്കിടയിൽ മുഹദ്ദിസുകൾക്ക് ഉയർന്ന സ്ഥാനമുണ്ടെന്നും അവർക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നതുമായ വസ്തുതയും ഇതിനോട് കൂട്ടിച്ചേർക്കേണ്ടതുണ്ട്. മുഹദ്ദിസുകളുടെ ജാഗ്രതയും സൂക്ഷ്മതയുമാണ് ഇതിന് കാരണം, അതേസമയം ചരിത്രകാരന്മാർ പൊതുവെ എല്ലാത്തരം അവ്യക്തതകളും കെട്ടുകഥകളും ഉദ്ധരിക്കുന്നവരാണ്.

B. ഈമാനിൻ്റെ പങ്ക് യഥാർത്ഥമായി മനസ്സിലാക്കൽ.

മുസ്ലീങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഈമാൻ വഹിച്ച പങ്ക് ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന ഒരാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ സംഭവങ്ങളെ കൃത്യമായും അക്കാദമികമായും വിലയിരുത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയില്ല.

ഉദാഹരണത്തിന്, മക്കയിൽ നിന്ന് മദീനയിലേക്കുള്ള മുസ്ലീങ്ങളുടെ പലായനം അവരുടെ ഈമാനിൻ്റെ കാരണത്താലായിരുന്നു. വ്യക്തികളായും സംഘങ്ങളായും മുഹാജിറുകളെ പലായനം ചെയ്യാനും മറ്റൊരിടത്ത് താമസമാക്കാനും പ്രേരിപ്പിച്ചത് മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ഒരു മാതൃരാജ്യം തേടിയോ, സമ്പത്ത് നേടാനോ, പദവിയിലെത്താനോ ആയിരുന്നില്ല ഹിജ്റ. പലായനം ചെയ്ത സ്വഹാബികൾ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ തങ്ങളുടെ നാടും സമ്പത്തും വീടുകളും സ്വത്തുക്കളുമെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചത് തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാനും അഖീദ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും വേണ്ടിയായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിൻ്റെ വചനം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മാർഗ്ഗത്തിൽ ത്യാഗത്തിൻ്റെയും ആത്മാർത്ഥതയുടെയും നിലവാരം അവർ അവിശ്വസനീയമായ ഉയരങ്ങളിലെത്തിച്ചു. മറുവശത്ത്, സ്വന്തം വീടുകളിൽ അവർക്ക് അഭയം നൽകുകയും സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കുകയും അവരെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്തവരായിരുന്നു മദീനയിലെ അൻസാറുകൾ. യഥാർത്ഥ ഇസ്ലാമിക സാഹോദര്യത്തിൻ്റെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഉദാഹരണമാണ് അവർ അവശേഷിപ്പിച്ചത്. വെറും വാക്കുകളിലൂടെയോ അധരവ്യായാമത്തിലൂടെയോ സഹിച്ച ഒരു സാഹോദര്യമായിരുന്നില്ല അത്; മറിച്ച്, രക്തം കൊണ്ടും സമ്പത്ത് കൊണ്ടും മറ്റുള്ളവർക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നതിലൂടെയും പരസ്പരമുള്ള ആശ്വാസം കൊണ്ടും അവരെന്നും ഒന്നിച്ചുചേർന്നവരായിരുന്നു. ഈ ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ഒരു സമൂഹമായിരുന്നു അത്.

അവരുടെ ഈമാനിൻ്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു പറയുന്നു:

لِلْفُقَرَاءِ الْمُهْجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنْصُرُوْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ، أُولَئِكَ هُمُ الصَّدِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةٌ مِّمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوْقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

സ്വന്തം വീടുകളില്‍ നിന്നും സ്വത്തുക്കളില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട മുഹാജിറുകളായ ദരിദ്രര്‍ക്ക് (അതില്‍ അവകാശമുണ്ട്). അവര്‍ അല്ലാഹുവിങ്കല്‍ നിന്നുള്ള അനുഗ്രഹവും പ്രീതിയും തേടുകയും, അല്ലാഹുവെയും അവൻ്റെ റസൂലിനെയും സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അക്കൂട്ടര്‍ തന്നെയാകുന്നു സത്യവാന്മാര്‍. അവര്‍ക്ക് മുമ്പായി തന്നെ മദീനയെ വാസസ്ഥലമാക്കുകയും ഈമാൻ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തവര്‍ക്കും (അൻസാറുകൾക്ക്). തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഹിജ്റ ചെയ്ത് വന്നവരെ അവര്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു. അവര്‍ക്ക് (മുഹാജിറുകള്‍ക്ക്) നല്‍കപ്പെട്ടത് സംബന്ധിച്ച് തങ്ങളുടെ മനസ്സുകളില്‍ ഒരു ആവശ്യവും (അസൂയയും) അവര്‍ കണ്ടെത്തുന്നുമില്ല. തങ്ങള്‍ക്ക് കടുത്ത ദാരിദ്ര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ കൂടി തങ്ങളെക്കാൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് അവര്‍ മുൻഗണന നല്‍കുകയും ചെയ്യും. ഏതൊരാള്‍ തൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ ലുബ്ധതയില്‍ നിന്ന് കാത്തുരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവോ അത്തരക്കാര്‍ തന്നെയാകുന്നു വിജയം പ്രാപിച്ചവര്‍. [സൂറത്തുൽ ഹശ്ർ – 8, 9]

ഇമാം അൽ-ബുഖാരി താഴെ പറയുന്ന കാര്യം നിവേദനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്:

لما قدموا المدينة أخى رسول الله صلى الله عليه وسلم بين عبد الرحمن بن عوف وسعد بن الربيع ، فقال سعد لعبد الرحمن : إني أكثر الأنصار مالا فأقسم مالي نصفين ولي امرأتان فانظر أعجبهما إليك فسمها لي أطلقها فإذا انقضت عدتها فتزوجها ، قال : بارك الله لك في أهلك ومالك أين سوقكم ؟ فدلوه على سوق بني قينقاع فما انقلب إلا ومعه فضل من أقط وسمن

ഞങ്ങൾ മുഹാജിറുകളായി മദീനയിൽ വന്നപ്പോൾ, റസൂലുല്ലാഹി ﷺ അബ്ദുർറഹ്മാൻ ഇബ്നു ഔഫിനും സഅ്ദ് ഇബ്നു റബീഇനും ഇടയിൽ സാഹോദര്യബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു. സഅ്ദ് അബ്ദുർറഹ്മാനോട് പറഞ്ഞു: “അൻസാറുകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സമ്പത്തുള്ളത് എനിക്കാണ്, അതിനാൽ എൻ്റെ സമ്പത്തിൻ്റെ പകുതി ഞാൻ താങ്കൾക്ക് നൽകാം. എനിക്ക് രണ്ട് ഭാര്യമാരുണ്ട്, അവരിൽ താങ്കൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ആരെയാണെന്ന് നോക്കുക, ഞാൻ അവളെ വിവാഹമോചനം ചെയ്യാം. അവൾ തൻ്റെ ഇദ്ദ പൂർത്തിയാക്കിയാൽ താങ്കൾക്ക് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാം.” അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി: “താങ്കളുടെ കുടുംബത്തിലും സമ്പത്തിലും അല്ലാഹു അനുഗ്രഹം ചൊരിയട്ടെ, നിങ്ങളുടെ കമ്പോളം എവിടെയാണ്?” അവർ അദ്ദേഹത്തിന് ബനൂ ഖൈനുഖാഅ് കമ്പോളം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. പിന്നീട് ലാഭമായി ലഭിച്ച കുറച്ച് കട്ടിത്തൈരും നെയ്യുമായാണ് അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങിയത്. [സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി – ഹദീസ് 2048]

എല്ലാ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുടെയും പ്രേരണ ‘സംഘർഷം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ഭൗതിക നേട്ടം’ ആയിരുന്നെന്ന് കണക്കാക്കുന്നത് കൃത്യതയില്ലായ്മയും കടുത്ത അനാസ്ഥയുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്.

ഈമാനിലുള്ള ആശ്രയത്തെയും അതിൻ്റെ ഫലങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ചില ഉദാഹരണങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളുമാണ് താഴെ നൽകുന്നത്; ഭൗതിക കാരണങ്ങളിലേക്ക് ഇതിനെ ചേർത്താൽ അതൊരു വലിയ നുണയായിരിക്കും.

അല്ലാഹുവിൻ്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ പോരാടുന്ന ഒരാൾക്ക് താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല സത്യനിഷേധികളോട് പോരാടുന്നതെന്ന് നന്നായി അറിയാം; അതുപോലെ, സൈന്യത്തിന് അംഗബലമോ ആയുധങ്ങളോ ഉണ്ടെങ്കിൽപോലും ആ സൈന്യം പോരാടുന്നത് അവയുടെ പിൻബലത്തിലല്ലെന്നും അവർക്കറിയാം. യഥാർത്ഥ മുജാഹിദുകളെ അല്ലാഹു ഭൗതികവും അഭൗതികവുമായ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ സഹായിക്കുമെന്ന അറിവിൻ്റെയും അവരുടെ യഥാർത്ഥ ഈമാനിൻ്റെയും ചൈതന്യം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് അവർ പോരാടുന്നത്. ഭൗതിക മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ ഉദാഹരണങ്ങൾ: അവർക്കൊപ്പം പോരാടാൻ അല്ലാഹു മലക്കുകളെ അയക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതിയെ അവർക്കനുകൂലമായി മാറ്റുകയോ ചെയ്യുക എന്നത്. അഭൗതിക മാർഗ്ഗങ്ങളുടെ ഉദാഹരണങ്ങൾ: അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക, അവരുടെ നിരകളിൽ സമാധാനം (സകീനത്ത്) ഇറക്കിക്കൊടുക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് ക്ഷമ കൈക്കൊള്ളാനുള്ള കഴിവ് നൽകുക എന്നിവയാണ്.

യർമൂഖ് യുദ്ധത്തിൽ മുസ്ലീങ്ങൾക്കുണ്ടായ വിജയത്തിൻ്റെ കാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം നമുക്ക് ഉദാഹരണമായെടുക്കാം. റോമൻ സൈന്യത്തിൻ്റെ എണ്ണം മുസ്ലീം സൈന്യത്തിൻ്റെ ആറിരട്ടിയായിരുന്നുവെന്നും, അവർക്ക് മികച്ച സൈനിക വൈദഗ്ധ്യവും ആയുധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും നമുക്ക് കാണാം. അപേക്ഷിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ മുസ്ലീങ്ങൾ എണ്ണത്തിലും കരുത്തിലും ദുർബ്ബലരായിരുന്നു, അതോടൊപ്പം ഖിലാഫത്തിൻ്റെ ആസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് വളരെ ദൂരെയായിരുന്നു അവർ പോരാടിയതും. ഇതെല്ലാമായിട്ടും വ്യക്തവും മഹത്തായതുമായ ഒരു വിജയം അവർ നേടി. ബുദ്ധിയിലൂടെ മാത്രം ഭൗതികവും പ്രത്യക്ഷവുമായ കാരണങ്ങളെ പഠിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ആ യുദ്ധത്തിൻ്റെ ഫലം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് സംശയലേശമന്യേ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി. മനുഷ്യചരിത്രം വരച്ചുകാണിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലായ്മയും പ്രപഞ്ചത്തിലെ അല്ലാഹുവിൻ്റെ നടപടിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയുമാണ് ഇതിന് കാരണം.

فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا

അല്ലാഹുവിൻ്റെ നടപടിക്രമത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവും നീ കണ്ടെത്തുകയില്ല. അല്ലാഹുവിൻ്റെ നടപടിക്രമത്തിന് യാതൊരു തിരുത്തലും നീ കണ്ടെത്തുകയില്ല. [സൂറത്ത് ഫാത്വിർ – 43]

وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا

സത്യവിശ്വാസികള്‍ക്കെതിരായി സത്യനിഷേധികള്‍ക്ക് അല്ലാഹു ഒരു മാർഗ്ഗവും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നതേയല്ല. [സൂറത്തുന്നിസാഅ് – 141]

كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةٌ كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

എത്രയെത്ര ചെറിയ സംഘങ്ങളാണ് അല്ലാഹുവിൻ്റെ അനുമതിപ്രകാരം വലിയ സംഘങ്ങളെ കീഴ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്! അല്ലാഹു ക്ഷമിക്കുന്നവരോടൊപ്പമാകുന്നു. [സൂറത്തുൽ ബഖറ – 249]

وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ

പ്രതാപിയും യുക്തിമാനുമായ അല്ലാഹുവിങ്കല്‍ നിന്നല്ലാതെ യാതൊരു സഹായവും ഇല്ല. [സൂറത്ത് ആലു ഇംറാൻ – 126]

وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَّا اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُوْنَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ

അവരെ നേരിടാനായി നിങ്ങളുടെ കഴിവില്‍ പെട്ട എല്ലാ ശക്തിയും, കെട്ടിനിര്‍ത്തിയ കുതിരകളെയും നിങ്ങള്‍ ഒരുക്കിവെക്കുക. അല്ലാഹുവിൻ്റെ ശത്രുവിനെയും നിങ്ങളുടെ ശത്രുവിനെയും അത് മുഖേന നിങ്ങള്‍ക്ക് ഭയപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കും. [സൂറത്തുൽ അൻഫാൽ – 60]

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ

സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവെ സഹായിക്കുന്ന പക്ഷം അവന്‍ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങള്‍ അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചുനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. [സൂറത്ത് മുഹമ്മദ് – 7]

അതുകൊണ്ട്, ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതിനും വിധി നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഈമാൻ.

യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ ആധികാരികമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ പഴയ കാലത്തെ തത്ത്വചിന്തകർ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. മുഅ്ജിസത്തുകളുടെയും കറാമത്തുകളുടെയും സംഭവങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ചിലർ ഇതിനെ അവഗണിക്കുന്നു; അതേസമയം മറ്റ് ചിലർക്ക് ഇത് മനസ്സിലാക്കാനോ വ്യാഖ്യാനിക്കാനോ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നു. പരിമിതികളും പോരായ്മകളുമുള്ള ബുദ്ധിയാണ് ഖുർആൻ്റെ വാചകങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകമെന്നും, അതങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നുമുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ അവർ വിശ്വസിക്കുന്നതാണ് ഇതിനെല്ലാമുള്ള കാരണം. അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നതിനനുസരിച്ച് അവർ ഖുർആൻ്റെ അർത്ഥം നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

സമീപകാലത്ത് ഓറിയൻ്റലിസ്റ്റുകൾ ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ സ്വീകരിക്കുകയും അതിൻ്റെ സാരം വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; അദൃശ്യങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന അഖീദയുമായി ഇത് ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലത്ത് വെച്ച് മതേതര പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച മുസ്ലീം നാടുകളിലെ പല സമകാലിക ഗവേഷകരും ഇതേ പാത തന്നെയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. ജീവിതത്തിൻ്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്ന സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു ജീവിതരീതി ഇസ്ലാം മനുഷ്യരാശിക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർ കരുതുന്നില്ല; മറിച്ച്, അത് ഒരാളുടെ പൈതൃകത്തെയോ അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തിപരമായ ആരാധനയെയോ മാത്രമാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതെന്നാണ് അവരുടെ മനസ്സുകളിലുള്ളത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ യാതൊരു ആധികാരിക അടിസ്ഥാനവുമില്ലാത്ത സംശയങ്ങളും കെട്ടുകഥകളും അവരിൽ പലരും സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യക്ഷമായതോ ദേശീയമായതോ ആയ ഇടനാഴികളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൻ്റെ ഫലമാണിതെല്ലാം.

C. ആളുകളുടെ പദവി, അവസ്ഥ, സ്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായിരിക്കുക, അതോടൊപ്പം അവരെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക.

ഉസ്മാൻ ഇബ്നു അഫ്ഫാൻ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ ഇക്കാര്യത്തിൽ പറയുന്നു:

واحفظ لكل منزلته وأعطهم جميعا بقسطهم من الحق ، فإن المعرفة بالناس بها يصاب العدل

ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും പദവി തിരിച്ചറിയുകയും എല്ലാവർക്കും അവരവർക്കർഹതപ്പെട്ട നീതി നൽകുകയും ചെയ്യുക. ആളുകളുടെ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നതിലൂടെയാണ് നീതി കൈവരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്. [അത്തബരി: താരീഖുർറുസുലി വൽ മുലൂക്, വാള്യം 4 പേജ് 279]

താർത്താരികളെക്കുറിച്ചുള്ള തൻ്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഫത്‌വയുടെ തുടക്കത്തിൽ, തനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഏതൊരു കാര്യത്തിലും അല്ലാഹുവിൻ്റെ നിയമം മനസ്സിലാക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഒരാൾക്കായി ഇബ്നു തൈമിയ്യ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു തത്വം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“ഏതെങ്കിലും ഒരു ഗ്രൂപ്പിനെയോ ജനതയെയോ കുറിച്ച് വിധി പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് രണ്ട് തത്വങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

1. അവരുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായിരിക്കുക.
2. അവരെപ്പോലുള്ളവരുടെ കാര്യത്തിൽ അല്ലാഹുവിൻ്റെ നിയമമെന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കുക. ഈ രണ്ട് തത്വങ്ങളും അജ്ഞതയെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന ഒരു നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്നു; കാരണം ശരിയായ അറിവും ഉൾക്കാഴ്ചയുമില്ലാതെ ആളുകളെ വിലയിരുത്തുക എന്നത് അനുവദനീയമല്ല.” ^{ഇബ്നു തൈമിയ്യ: മജ്മൂഉൽ ഫതാവ, വാള്യം 28 പേജ് 510}

ഇതിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ആദ്യകാല ഇസ്ലാമിക വർഷങ്ങളിലെ മഹാരഥന്മാരായ സ്വഹാബികളുമായി رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ ബന്ധപ്പെട്ട് ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അവരുടെ അവസ്ഥ പഠിക്കുന്നതിലൂടെ അവരുടെ പൂർണ്ണമായ ഈമാൻ, സത്യസന്ധത, ആന്തരികമായ ഭക്തി, ബാഹ്യമായ സൽകർമ്മങ്ങൾ, സത്യത്തിൻ്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവനും സമ്പത്തും ത്യജിക്കൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഒരാൾക്ക് ബോധ്യമാകും. ഇതെല്ലാം അവരെ ഉയർന്ന പദവികളിലേക്ക് ഉയർത്തുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്; കുഴപ്പങ്ങളിൽ പങ്കുവഹിച്ചവരും അല്ലാത്തവരുമായ അവരെല്ലാവരെയും പിന്തുടരാനും അവരിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യാനും യോഗ്യരാക്കുന്നത് ഇതാണ്. അവരുടെ നിവേദനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമെന്നും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഭക്തിയുടെയും പൂർണ്ണതയുടെയും തുലാസ്സിൽ തൂക്കപ്പെടുമെന്നതിലും യാതൊരു സംശയവുമില്ല. അവർക്ക് മേൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഏതൊരു മോശം ഗുണങ്ങളെയും ഇത് ഇല്ലാതാക്കും. അവരെ ശുദ്ധരും ആദരണീയരുമായി കണക്കാക്കിക്കൊണ്ട് അല്ലാഹു ഇതിനകം തന്നെ അവരെക്കുറിച്ച് വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചതിന് പുറമെയാണിത്. അവരുടെ പരിശുദ്ധിയും നീതിബോധവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തമായ പ്രമാണങ്ങൾ ശരീഅത്തിൽ നിരവധിയുണ്ട്.

ഓരോ മുസ്ലീമിനും അവരുടെ മതപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ സ്വഹാബികൾ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ നേതാക്കളാണ് എന്ന കാര്യത്തിൽ യാതൊരു തർക്കവുമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവരുടെ പദവിയെയും, പരിശുദ്ധമായ വിശ്വാസങ്ങളെയും, കളങ്കമില്ലാത്ത സ്വഭാവത്തെയും അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് ആർക്കും യാതൊരു ന്യായവുമില്ല. അവർ ഒരിക്കലും തെറ്റുകൾ വരുത്തിയിട്ടില്ല എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം, കാരണം അവർ പാപസുരക്ഷിതരല്ല. അതിനാൽ, അവർക്കിടയിലുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഇജ്തിഹാദപരമായ (വ്യാഖ്യാനപരമായ) അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടും; അത് അവരുടെ ഉന്നതമായ പദവിയെ ഒരു തരത്തിലും ബാധിക്കുകയില്ല. ചരിത്രത്തിൽ ഈ വിഷയങ്ങൾ ക്രോഡീകരിക്കുമ്പോൾ, അപകീർത്തിപ്പെടുത്തലിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരെ ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരാൾ അങ്ങേയറ്റം ജാഗ്രത പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

തങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് തങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ അല്ലാഹു സത്യവിശ്വാസികളോട് കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇത് അപകീർത്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഏതൊരു ശ്രമത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ള ഈ തത്വം എപ്പോഴും മുൻപന്തിയിൽ നിർത്തേണ്ടതുണ്ട്; സ്വഹാബികളെ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുകയും മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൊള്ളക്കാരുടെയും പക്ഷപാതപരമായ ആളുകളുടെയും സംസാരങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ശ്രദ്ധയും നൽകാൻ പാടുള്ളതല്ല. അവരെക്കുറിച്ച് നല്ല ചിന്തകൾ മാത്രമേ വെച്ചുപുലർത്താൻ പാടുള്ളൂ. മാത്രമല്ല, അവരെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരു കെട്ടുകഥകളെയും ശക്തമായി ഖണ്ഡിക്കേണ്ടതുമാണ്.

തിന്മയുടെ ആളുകൾ തങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന കിംവദന്തികളിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനെ താക്കീത് ചെയ്തുകൊണ്ട് അല്ലാഹു സത്യവിശ്വാസികളോട് പറയുന്നു:

لَّوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنْتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوْا هُذَا إِفْكٌ مُّبِينٌ

നിങ്ങളത് കേട്ട സമയത്ത് സത്യവിശ്വാസികളും സത്യവിശ്വാസിനികളും തങ്ങളെപ്പറ്റിത്തന്നെ നല്ലത് ചിന്തിക്കുകയും, ഇതൊരു വ്യക്തമായ അപവാദമാണെന്ന് പറയുകയും ചെയ്യാതിരുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? [സൂറത്തുന്നൂർ – 12]

وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ مَّا يَكُوْنُ لَنَا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحْنَكَ هُذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ

നിങ്ങളത് കേട്ട സമയത്ത് നിങ്ങള്‍ക്കിപ്രകാരം പറയാമായിരുന്നു: ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. (അല്ലാഹുവേ) നീ എത്ര പരിശുദ്ധന്‍! ഇതൊരു ഭയങ്കരമായ അപവാദം തന്നെയാകുന്നു. [സൂറത്തുന്നൂർ – 16]

ഈ രണ്ട് വചനങ്ങളും ഒരു പ്രധാന തത്വത്തെ വരച്ചുകാണിക്കുന്നു:

അഭിപ്രായങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല, കെട്ടുകഥകൾക്ക് വസ്തുതകളെ എതിർക്കാനും കഴിയില്ല. ^{അബ്ദുർറഹ്മാൻ അസ്സഅ്ദി: അൽ-ഖവാഇദുൽ ഹിസാൻ ലി തഫ്സീരിൽ ഖുർആൻ, പേജ് 195}

ഇതിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾ അറിയുന്നതിന് ആധികാരികമായ മൂല സ്രോതസ്സുകളെ അവലംബിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നുണയന്മാരിൽ നിന്നും, ദുഷ്ടന്മാരിൽ നിന്നും, അന്ധമായ പക്ഷപാതമുള്ളവരിൽ നിന്നും അറിവ് നേടാൻ പാടില്ല. അവരുടെ തിന്മകളും ദേഹേച്ഛകളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് വിരുദ്ധമായ ഒരു ചിത്രം വരച്ചുകാണിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കും. താൻ കേൾക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനും സ്ഥിരീകരിക്കാനും ശരീഅത്ത് മുസ്ലീങ്ങളോട് കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. താഴെ പറയുന്ന ഖുർആൻ വചനത്തെക്കുറിച്ചും റസൂലുല്ലാഹി ﷺ യുടെ ഹദീസിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചുനോക്കുക:

അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوْا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نُدِمِينَ

സത്യവിശ്വാസികളേ, വല്ല ദുര്‍മാര്‍ഗിയും ഒരു വാര്‍ത്തയും കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നാല്‍ നിങ്ങളതിനെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി അന്വേഷിച്ചറിയണം. അറിയാതെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനതയ്ക്ക് നിങ്ങൾ ആപത്തുവരുത്തുകയും, പിന്നീട് ആ ചെയ്തതിൻ്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾ ഖേദിക്കുന്നവരായിത്തീരുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണിത്. [സൂറത്തുൽ ഹുജുറാത്ത് – 6]

റസൂലുല്ലാഹി ﷺ പറഞ്ഞതായി നിവേദനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു:

كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِبًا أَنْ يُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا سَمِعَ

ഒരാൾ നുണയനാണെന്നതിന് അയാൾ കേൾക്കുന്നതെല്ലാം വിളിച്ചുപറയുന്നത് തന്നെ മതി. [സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം – ഹദീസ് 5]

ഇക്കാരണങ്ങളാൽ തന്നെയാണ്, കഴിവുകെട്ടവരിൽ നിന്ന് കഴിവുള്ളവരായ നിവേദകരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും വേർതിരിച്ചറിയുന്നതിൽ അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ പണ്ഡിതന്മാർ പ്രത്യേക താല്പര്യം കാണിച്ചത്. ചിലർ തങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഇതിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അധ്യായങ്ങൾ തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്; ‘ദുർബ്ബലമായ നിവേദനങ്ങൾ വിലക്കുന്ന അധ്യായം, അവ പഠിക്കുന്നതിൽ ജാഗ്രത പാലിക്കൽ’ എന്നിങ്ങനെ പേര് നൽകിയാണത് ചെയ്തത്. ^{സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം}. അതുപോലെ, വ്യക്തികളുടെ ജീവചരിത്രം അന്വേഷിക്കുന്നതും മുസ്ലീങ്ങളുടെ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ള വിശ്വസ്തനായ ഒരു പണ്ഡിതനിൽ നിന്ന് മാത്രമായിരിക്കണം.

D. മുൻവിധിയുള്ളവരുടെയും മറ്റ് കക്ഷികളിലേക്ക് ചേർക്കപ്പെട്ടവരുടെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിൻ്റെ പരിധികൾ മനസ്സിലാക്കുക.

മുൻവിധിയുള്ളവരോ, അല്ലെങ്കിൽ വഴിപിഴച്ചതും ബിദ്അത്തിൽ മുങ്ങിയതുമായ കക്ഷികളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരോ ആയ ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോഴുള്ള പരിമിതികൾ മനസ്സിലാക്കുകയും പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രസക്തമായ തത്വം; കാരണം അവരുടെ രചനകൾ ഇത്തരം ആശയങ്ങളാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും.

മറ്റ് കക്ഷികളെയും അവരുടെ പ്രസ്താവനകളെയും തരംതിരിക്കുന്നതിൽ അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ പണ്ഡിതന്മാർ അതീവ താല്പര്യം കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതിലൂടെ അവരുടെ ചിന്താധാരകളും നിലപാടുകളും അവസ്ഥകളും ഒരാൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. ഒരു മുസ്ലീമിന് അവരുടെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പുവരുത്താനും, അവരാൽ കബളിപ്പിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനും വേണ്ടിയാണിത്.

ഇത് പരിഗണിച്ചുകൊണ്ട് ചില പണ്ഡിതന്മാർ ഈ ശാസ്ത്രത്തിനായി പ്രത്യേക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്; അബുൽ ഹസൻ അൽ-അശ്അരിയുടെ മഖാലാത്തുൽ ഇസ്ലാമിയ്യീൻ, അബുൽ ഹസൻ അൽ-മൽത്വിയുടെ അത്തൻബീഹു വർറദ്ദു അലാ അഹ്‌ലിൽ അഹ്‌വാഇ വൽ ബിദഅ്, ഇബ്നു ഹസ്മിൻ്റെ അൽ-ഫസ്വ്‌ൽ ഫിൽ മിലൽ വൽ അഹ്‌വാഅ് വന്നിഹൽ എന്നിവ അതിലുൾപ്പെടുന്നു.

മറ്റ് കക്ഷികളിലെ വ്യക്തികൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ചിന്താധാരകൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ചരിത്രരേഖകൾ, തങ്ങളുടെ ആളുകളുടെയും പണ്ഡിതന്മാരുടെയും ജീവിതം, സംവാദങ്ങൾ, എതിരാളികൾക്കുള്ള ഖണ്ഡനങ്ങൾ എന്നിവ ക്രോഡീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരിൽ ചിലർ ചരിത്രരചന ഏറ്റെടുക്കുകയും, തങ്ങളുടെ പ്രത്യേക വിശ്വാസങ്ങൾക്കോ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾക്കോ അനുസൃതമായി അത് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മൂടിവെച്ചുകൊണ്ട് എതിരാളികളുടെ വീഴ്ചകളെ അവർ പർവ്വതീകരിച്ചു കാണിച്ചു.

ഇതൊക്കെക്കൊണ്ടുതന്നെ ചരിത്രകാരൻ അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ചായ്‌വുകളെയും കുറിച്ച് പരിചിതനാകേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന വിവരങ്ങളും വാചകങ്ങളും ഉചിതമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ഇത് അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപ്തനാക്കും; വിശ്വസ്തരായ ചരിത്രകാരന്മാരും പണ്ഡിതന്മാരും പരാമർശിച്ച മറ്റ് സമാനമായ സംഭവങ്ങളുമായി ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അവരുടെ പശ്ചാത്തലവും വീക്ഷണങ്ങളും നിലപാടുകളും മനസ്സിൽ വെക്കേണ്ടതാണ്. ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിൻ്റെ പൊതുവായ ചായ്‌വുകളും സ്വഭാവവും മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് വാചകങ്ങൾ തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്, ഒരു നിവേദകനിലോ കഥാകാരനിലോ മുൻവിധി ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണ ഒരാൾക്ക് നൽകും. വിശ്വസ്തരും യോഗ്യരുമായ ആളുകളെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുകയോ മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിലൂടെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ശരീഅത്തിൻ്റെ അറിയപ്പെടുന്ന വശങ്ങളോട് എതിരാവുന്നതിലൂടെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെ സ്ഥാപിതമായ സവിശേഷതകൾക്കും സ്വഭാവത്തിനും ആചാരങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാവുന്നതിലൂടെയോ അയാളിലെ മുൻവിധിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തമായാൽ; അയാളുടെ പ്രസ്താവനകൾ കേൾക്കുകയോ അയാളുടെ നിവേദനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ശ്രദ്ധയും നൽകുകയോ ചെയ്യില്ല. വിയോജിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം വിയോജിക്കുന്നതും മുൻവിധികളും സത്യം കാണുന്നതിൽ നിന്നും ഒരാളെ അന്ധനാക്കുന്നു.

മുൻവിധിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടമല്ലെങ്കിൽ, അയാൾ അഹ്‌ലുൽ ബിദ്അത്തിൽ (ബിദ്അത്തുകാരിൽ) പെട്ടവനാണെങ്കിൽ കൂടി, അയാളുടെ സത്യസന്ധത, ഭക്തി, തഖ്‌വ, വിശ്വസ്തത എന്നിവയാൽ അയാൾ അറിയപ്പെടുന്നവനാണെങ്കിൽ; അയാളുടെ നിവേദനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാരിലെ മഹാരഥന്മാർ, നുണ പറയാത്ത അഹ്‌ലുൽ ബിദ്അത്തിലെ വ്യക്തികളുടെ നിവേദനങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

E. അമുസ്ലീങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിൻ്റെ പരിധികൾ മനസ്സിലാക്കുക

ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിന് ശർഇയ്യായ തത്വങ്ങളും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളും ഉള്ളതിനാൽ, മുസ്ലീം ചരിത്രകാരൻ ഇവ പാലിക്കുകയും അതിൻ്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തൻ്റെ ഗവേഷണത്തിന് അടിസ്ഥാനമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് അമുസ്ലീങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമുള്ള മതേതരവാദികൾ അനിയന്ത്രിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ പ്രധാന വക്താക്കളായിരിക്കുകയും ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം വരച്ചുകാണിക്കുന്നതിൽ അവർ അത് പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് സത്യമാണ്. ഇസ്ലാമിൻ്റെ ചരിത്രം വിശദീകരിക്കുന്നതിൽ അവർ തങ്ങളുടേതായ ആശയങ്ങളാണ് പ്രയോഗിക്കുന്നത്.

ഇതിനോടൊപ്പം, ഇസ്ലാമിക രീതിശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് തികച്ചും വിരുദ്ധമായ ഒരു മതേതര രീതിശാസ്ത്രമാണ് അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത്. പരസ്പരവിരുദ്ധമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളും അടിസ്ഥാനങ്ങളുമാണ് ഇതിൻ്റെ ഫലം. രീതിശാസ്ത്രം കാഴ്ചപ്പാടിൻ്റെ ഭാഗമാണ്, പഠനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതുമാണ്. മേൽപ്പറഞ്ഞവയെല്ലാം അവരുടെ വിധിനിർണ്ണയങ്ങളെയും പഠനങ്ങളെയും നിർണ്ണായകമായി ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്; അത് ഇസ്ലാമിക കൽപ്പനകൾക്കും ഒരു ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിൻ്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാണ്. ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തെ, പ്രത്യേകിച്ച് ആദ്യകാല വർഷങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുമ്പോൾ അമുസ്ലീങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മതിപ്പുകൾ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെയും ജാഗ്രതയോടെയും പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇസ്ലാമുമായും അതിൻ്റെ വ്യവസ്ഥിതിയുമായും അതിലെ ആളുകളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുമ്പോൾ അവർക്ക് സത്യസന്ധത ഇല്ലാത്തതാണ് ഇതിന് കാരണം. ഇതിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, അവരിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നതോ അവരിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങളെടുക്കുന്നതോ ഒരു മുസ്ലീമിന് അനുവദനീയമല്ല. ഈ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലുന്നതിനുള്ള നിബന്ധനകൾ അല്ലാഹുവിലും അവൻ്റെ ദൂതനിലും ﷺ അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുക എന്നതും, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും ഖുർആൻ്റെയും സുന്നത്തിൻ്റെയും തുലാസ്സിൽ വെച്ച് തൂക്കിനോക്കുക എന്നതുമാണെന്ന് നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഇത് കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു.

മാത്രമല്ല, മുസ്ലീങ്ങളുടെ വിവരങ്ങൾക്ക് മേൽ നുണകൾ കുമിഞ്ഞുകൂട്ടുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന യാതൊരു വിശ്വാസവും അമുസ്ലീങ്ങൾക്കില്ല. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِأَيْتِ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْكَذِبُوْنَ

അല്ലാഹുവിൻ്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവര്‍ മാത്രമേ കള്ളം കെട്ടിച്ചമയ്ക്കുകയുള്ളൂ. അവര്‍ തന്നെയാണ് വ്യാജവാദികള്‍. [സൂറത്തുന്നഹ്ല്‍ – 105]

അതുപോലെതന്നെ, മുസ്ലീങ്ങളോടുള്ള അവരുടെ മുൻവിധിയും യാതൊന്നിനാലും പരിമിതപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُوْنُوْا قَوْمِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَأْنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا بِمَا تَعْمَلُوْنَ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ

സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിനു വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരും, നീതിക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നവരുമായിരിക്കുക. ഒരു ജനതയോടുള്ള ശത്രുത നീതി പാലിക്കാതിരിക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ. നിങ്ങള്‍ നീതി പാലിക്കുക. അതാണ് ധര്‍മ്മനിഷ്ഠയോട് (തഖ്‌വയോട്) ഏറ്റവും അടുത്തത്. നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവെ സൂക്ഷിക്കുക. തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം അല്ലാഹു സൂക്ഷ്മമായി അറിയുന്നവനാകുന്നു. [സൂറത്തുൽ മാഇദ – 8]

തന്മൂലം, തങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിലും ചുറ്റുപാടുകളിലും അവർക്ക് യാതൊരുവിധ പരിധികളുമില്ല – മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ സാഹചര്യങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയാണല്ലോ; അവർ മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൗതികവാദത്തിൻ്റെയും അധികാരത്തിൻ്റെയും ആഡംബരങ്ങളുടെയും കുത്തൊഴുക്കാണ് ഇതിന് കാരണം.

ഇത് ചൂഷണത്തിലേക്കും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വിദ്വേഷത്തിൻ്റെ വിത്തുകൾ പാകുന്നതിലേക്കും നയിച്ചു; ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത സംഘർഷങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു കാരണമായി ഇത് മാറി. മറ്റ് സമൂഹങ്ങളുടെ ധാർമ്മികത നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള അളവുകോലായി തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധാർമ്മികതയെ അവർ സ്വീകരിച്ചതിനാൽ, വലിയ അബദ്ധങ്ങളാണ് അവർ വരുത്തിവെച്ചത്; മുഴുവൻ സമൂഹങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തെ തന്നെ അവർ വികലമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരമായി താഴെ പറയുന്ന കാര്യം പരിഗണിക്കുക: ദുർബ്ബലരായ നിവേദകർ ഭക്തരായ മുസ്ലീങ്ങളാണെങ്കിൽ പോലും അവരുടെ നിവേദനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിധികൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് മുസ്ലീം പണ്ഡിതന്മാർ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ, വിശ്വാസ്യതയിൽ നിന്ന് ബഹുദൂരം അകന്നുനിൽക്കുകയും മതത്തോട് ശത്രുത വെച്ചുപുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സത്യനിഷേധികളിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കും!

F. ഇസ്ലാമിക പദപ്രയോഗങ്ങളുടെ ഉപയോഗം പരിശോധിക്കൽ

മുസ്ലീങ്ങൾക്കെതിരായ പാശ്ചാത്യരുടെ ആശയപരമായ യുദ്ധം സജീവമാക്കപ്പെട്ടത് ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിനും ചരിത്രത്തിനും തികച്ചും അപരിചിതമായ ചില പദപ്രയോഗങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ്; വിവിധ സാഹിത്യശാഖകളിൽ അവ ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. സമകാലികരായ ഗവേഷകർ ഏത് അപകടകരമായ പാതയിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിലെ അവരുടെ അശ്രദ്ധയാണ് ഇത്തരം പദങ്ങളുടെ ഉപയോഗം കാണിക്കുന്നത്. ഈ ആധുനിക സാങ്കേതിക പദങ്ങൾ തങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു പ്രത്യേക പാശ്ചാത്യ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെയും കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. അവ എവിടെ നിന്നാണോ ഉത്ഭവിച്ചത് ആ സമൂഹങ്ങളുടെയും ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളുടെയും സ്വാധീനവും സൂചനകളും അവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; അവയിൽ നിന്ന് ആ പദങ്ങളെ വേർപെടുത്തുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്.

ഈ പദങ്ങൾക്ക് ഉദാഹരണമാണ്, ‘ജനാധിപത്യം’, ‘സോഷ്യലിസം’, ‘കുലീനാധിപത്യം’, ‘സ്വേച്ഛാധിപത്യം’, ‘മതാധിപത്യം’, ‘സാമ്രാജ്യത്വം’, ‘വലതുപക്ഷം’, ‘ഇടതുപക്ഷം’ തുടങ്ങിയവ.

പല അറബ് ഗവേഷകരും തങ്ങളുടെ ചരിത്ര രചനകളിൽ ഈ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിലെ ‘ശൂറ’ എന്നതിന് പകരമായോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിൻ്റെ ആശയത്തെ വിശാലമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു പദമായോ അവർ ‘ജനാധിപത്യം’ എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. 1950-കളിൽ ഇസ്ലാമിക ലോകത്തുണ്ടായിരുന്ന ചില ബുദ്ധിജീവികൾ ഒരുപക്ഷേ, പദപ്രയോഗങ്ങളെ അത് ഉത്ഭവിച്ച സമൂഹത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് അജ്ഞരായിരുന്നു. പാശ്ചാത്യ-ഇസ്ലാമിക പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പൊരുത്തമുണ്ടാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലും സമൂഹത്തിലും ഇത് പ്രയോഗിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന പ്രകടമായ വ്യത്യാസങ്ങളും കളങ്കങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇസ്ലാമിക സമൂഹത്തിൻ്റെ പല പ്രവർത്തനങ്ങളെയും വിശദീകരിക്കാൻ അവർ ഈ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഉദാഹരണത്തിന്, ജനാധിപത്യം എന്നത് ജനങ്ങളാൽ ജനങ്ങൾക്ക് മേൽ നടത്തുന്ന ഒരു ഭരണസംവിധാനമാണ്. അതിനർത്ഥം നിയമനിർമ്മാണത്തിൻ്റെയും ഭരണത്തിൻ്റെയും ഉറവിടം ജനങ്ങളാണ് എന്നാണ്. കൂടാതെ, മതത്തെ ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നതിലാണ് ഈ സംവിധാനം നിലകൊള്ളുന്നത്. മേൽപ്പറഞ്ഞതിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിൽ മനുഷ്യരെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ നിയമനിർമ്മാതാക്കളായി കണക്കാക്കുന്നു; വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, അതുപോലെ തന്നെ വിശ്വാസം, അഭിപ്രായം, ഉടമസ്ഥാവകാശം എന്നിവയിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം തുടങ്ങിയവയിലെല്ലാം.

മറുവശത്ത്, ഒരു ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രത്തിലെ ‘ശൂറ’ സംവിധാനം നിയമനിർമ്മാണത്തിൻ്റെയും ഭരണത്തിൻ്റെയും ഉറവിടങ്ങളായ ഖുർആൻ്റെയും സുന്നത്തിൻ്റെയും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഇസ്ലാമിക നിയമത്തിലെ അധികാരികളിലൂടെ ഒരു ഭരണാധികാരിയെ നിയമിക്കാനുള്ള അധികാരം അത് സമൂഹത്തിന് നൽകുന്നു; സുപ്രധാന വിഷയങ്ങളിൽ ഭരണാധികാരി അവരുമായി കൂടിയാലോചിക്കുന്നതുമാണ്. ഇസ്ലാമിൽ മതത്തെയും ഭരണകൂടത്തെയും വേർതിരിക്കുന്നതില്ലാത്തതിനാൽ, ജനങ്ങളുടെ ഇടപാടുകളെയും അത് അല്ലാഹുവിൻ്റെ കൽപ്പനകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനോട് എത്രത്തോളം യോജിക്കുന്നുവെന്നും അവർ നിരീക്ഷിക്കുന്നതാണ്. ആധിപത്യം അല്ലാഹുവിന് മാത്രവും അധികാരം ശരീഅത്തിനുമുള്ളതാണ്.

അല്ലാഹു سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى പറയുന്നു:

إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ

വിധികർത്തൃത്വം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു. [സൂറത്ത് യൂസുഫ് – 40]

وَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَفِرُوْنَ

അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ചുതന്നതനുസരിച്ച് ആർ വിധിക്കുന്നില്ലയോ അവർ തന്നെയാണ് സത്യനിഷേധികൾ. [സൂറത്തുൽ മാഇദ – 44]

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا

ഇല്ല, നിൻ്റെ രക്ഷിതാവിനെത്തന്നെയാണ സത്യം; അവർക്കിടയിലുണ്ടായ തർക്കങ്ങളിൽ അവർ നിന്നെ വിധികർത്താവാക്കുകയും, നീ വിധികൽപ്പിച്ചതിനെപ്പറ്റി പിന്നീട് അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ യാതൊരു വിഷമവും തോന്നാതിരിക്കുകയും, അത് പൂർണ്ണമായി സമ്മതിച്ചനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ അവർ വിശ്വാസികളാകുകയില്ല. [സൂറത്തുന്നിസാഅ് – 65]

മനുഷ്യരാശി നേരിടുന്ന രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വെല്ലുവിളികളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു ജീവിതരീതിയാണ് ഇസ്ലാം. ജനാധിപത്യ സംവിധാനം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ പൂർണ്ണമായ അനിയന്ത്രിത സ്വാതന്ത്ര്യം ഇസ്ലാം നൽകുന്നില്ല എന്നത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. തനിക്കോ മറ്റുള്ളവർക്കോ ഉപദ്രവമുണ്ടാക്കാത്ത കാലത്തോളം ഇസ്ലാം സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നുണ്ട്.

മതം സ്വീകരിക്കാൻ ഇസ്ലാം ആരെയും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല, എന്നാൽ ഒരു മുസ്ലീമിന് തൻ്റെ വിശ്വാസം മാറ്റാൻ അത് അനുവാദം നൽകുന്നുമില്ല. ഇസ്ലാം മതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകുന്ന ഏതൊരാളും മതപരിത്യാഗിക്ക് (മുർത്തദ്ദ്) ബാധകമായ നിയമങ്ങളെയാണ് നേരിടേണ്ടി വരിക.

പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളതുപോലെയുള്ള വ്യക്തിഗത ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിൻ്റെ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇസ്ലാം അനുകൂലിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, പലിശ, വഞ്ചനാപരമായ പദ്ധതികൾ, ചരക്കുകളുടെ മൂല്യം കുറച്ചു കാണിക്കൽ തുടങ്ങിയ അനുവദനീയമല്ലാത്ത മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ യാതൊന്നിൻ്റെയും ഉടമസ്ഥാവകാശം നേടുന്നത് അനുവദനീയമല്ല.

ജനാധിപത്യം വരച്ചുകാണിക്കുന്ന വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ഇസ്ലാം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. കുടുംബ വ്യവസ്ഥിതിയെയും സമൂഹത്തിൻ്റെ ധാർമ്മികതയെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിനാൽ, നഗ്നത വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സ്ത്രീകൾക്ക് തെരുവിലൂടെ നടക്കാനോ അന്യപുരുഷന്മാരുമായി ഏകാന്തതയിൽ കഴിയാനോ ഇസ്ലാം അനുവദിക്കുന്നില്ല.

അതിനാൽ, അനിയന്ത്രിതമായ ജനാധിപത്യം ഇസ്ലാമിന് തികച്ചും വിരുദ്ധമാണെന്ന് ആർക്കും എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും. എന്നിട്ടും ചില ഗവേഷകർ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിന് മേൽ ഈ പദം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനും, സച്ചരിതരായ ഖലീഫമാരുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഖിലാഫത്ത് ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഒരു മാതൃകയായിരുന്നുവെന്ന് പറയാനും എങ്ങനെയാണ് മുതിർന്നത്?

മുസ്ലീങ്ങൾ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പാശ്ചാത്യരെയാണ് പിൻപറ്റിയത്. തങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായോ ചരിത്രവുമായോ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകളുമായും ചരിത്ര കാലഘട്ടങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട പദപ്രയോഗങ്ങളിൽ പോലും അവർ ഇത് ആവർത്തിച്ചു. ഭൂപട ചിത്രീകരണത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, യൂറോപ്പിനെ ലോകത്തിൻ്റെ കേന്ദ്രമായി അവർ കണക്കാക്കുന്നതിനാൽ, യൂറോപ്പിലെ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവർ ‘മധ്യപൂർവ്വേഷ്യ’, ‘വിദൂരപൂർവ്വേഷ്യ’, ‘സമീപപൂർവ്വേഷ്യ’ എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നു.

ചരിത്ര കാലഘട്ടങ്ങളുടെ കാര്യവും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. ‘പുരാതന കാലം’, ‘മധ്യകാലം’, ‘ആധുനിക കാലം’ തുടങ്ങിയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ യൂറോപ്പിൻ്റെ ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. യൂറോപ്പിലെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ മാറ്റങ്ങളെയും വികാസങ്ങളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള സവിശേഷ ആശയങ്ങളെയും സ്വഭാവങ്ങളെയുമാണ് ഈ കാലഘട്ടങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രം ഈ വ്യതിയാനങ്ങളാലും മാറ്റങ്ങളാലും ബാധിക്കപ്പെടാതെ നിലകൊള്ളുകയായിരുന്നു. കാലത്തിൻ്റെയും സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും മാറ്റങ്ങളിൽ ബാധിക്കപ്പെടാതെ നിലകൊണ്ട ആശയങ്ങളുടെയും വ്യവസ്ഥകളുടെയും തത്വങ്ങളുടെയും ഒറ്റത്തുടർച്ചയിലൂടെയാണ് മുസ്ലീം നാടുകൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടത്. അതൊരു സമുദായത്തിൻ്റെ ചരിത്രമാണ്, മാറ്റമില്ലാതെ സ്ഥാപിതമായ തത്വങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണത്.

ചില മുസ്ലീം ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ ഇസ്ലാമിക നിഘണ്ടുവിൽ കാണാത്ത പദപ്രയോഗങ്ങളും വാക്കുകളും ഉപയോഗിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ അജ്ഞത നിറഞ്ഞ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിൻ്റെ അപകടവും, സ്വയംപര്യാപ്തമായ നിരവധി ഇസ്ലാമിക പദപ്രയോഗങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൻ്റെ ഭീഷണിയും കുടികൊള്ളുന്നു. ^{ഡോ. അക്റം ദിയാഉൽ ഉമരി: അൽ-മുജ്തമഉൽ മദനി ഫി അഹ്ദിന്നുബുവ്വ, പേജ് 23}